مقدمه: کزاز نوعی بیماری دستگاه اعصاب است که با افزایش صلابت و گرفتگی های عضلات مشخص می شود. عامل این بیماری کشنده، توکسین کلستریدیوم تتانی می باشد. تتانواسپاسمین شامل سه زنجیره L،HN  و HC می باشد. زنجیره HC بخش اتصال دهنده و ایمونوژنیک آن است و به عنوان کاندید واکسن مطرح می باشد. هدف از این مطالعه استفاده از ژن صناعی زنجیره HC تتانواسپاسمین و بررسی ایمنی زایی پروتئین نوترکیب حاصل از آن و نهایتا تهیه سرم و آنتی بادی پلی کلونال علیه آن می باشد.مواد و روش ها: از میزبان E. coli Bl21 DE3، دارای وکتور pET28a حامل ژن نوترکیب زنجیره HC تتانوتوکسین، جهت بیان و تخلیص پروتئین نوترکیب مورد مطالعه استفاده شد. ایمنی زایی آن در حیوان آزمایشگاهی صورت گرفت. ضمن بررسی تیتر آنتی بادی، آنتی بادی پلی کلونال علیه تتانوتوکسین از سرم تخلیص گردید.یافته ها: پس از بهینه سازی بیان و تخلیص، پروتئین نوترکیب بیانی حاصل با وسترن بلاتینگ تایید گردید. ایمنی زایی در مدل موش نشان از تیتر بالای آنتی بادی علیه پروتئین نوترکیب داشت. تخلیص آنتی بادی پلی کلونال از سرم حیوانات ایمن به ستون G انجام گردید.نتیجه گیری: تولید پروتئین نوترکیب بخش HC و بررسی ایمنی زایی آن، نشان دهنده تیتر بالایی از آنتی بادی پلی کلونال در سرم حیوان علیه تتانوتوکسین می باشد.

زمینه و هدف: توکسین کلستریدیوم تتانی یا تتانواسپاسمین عامل بیماری مهلک کزاز است. امروزه از توکسوئید آن به عنوان واکسن استفاده می شود. تتانواسپاسمین شامل سه زنجیره L، HN و HC می باشد. زنجیره HC بخش اتصال دهنده و ایمونوژنیک آن است و به عنوان کاندیدای واکسن مطرح می باشد. هدف از این مطالعه، طراحی و تهیه ژن صناعی زنجیره HC تتانواسپاسمین، بیان و بهینه سازی آن و تخلیص پروتئین نوترکیب حاصل از آن به عنوان کاندیدای واکسن است.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی پس از انجام مطالعات بیوانفورماتیکی و بهینه سازی ترادف ژن HC، سفارش سنتز ژن در وکتور بیانی pET28a داده شد. تایید آن به کمک هضم آنزیمی انجام شد. سپس این سازه ژنی در میزبان مناسب (E. Coli Bl21DE3) تراریخت گردید. پس از بیان ژن و تخلیص پروتئین نوترکیب، این پروتئین با کمک وسترن بلات مورد تایید قرار گرفت. یافته ها: آنالیز بیوانفورماتیکی و مولکولی این ژن، صحت آن را تایید نمود. باند 1356 bp ژن Hc در ژل آگارز و باند 50 کیلو دالتونی بیان ژن در ژل SDS-PAGE و در غشای نیترو سلولز (وسترن بلات) مشاهده شد. پروتئین نوترکیب در هر دو شکل محلول و نامحلول (اجسام توده ای شکل) تولید شده بود. این دو شکل پروتئین با هر دو روش طبیعی و دناتوره به میزان زیادی تخلیص گردید. نتیجه گیری: با توجه به مزیت های پروتئین نوترکیب HC به توکسوئید کزاز به نظر می آید پروتئین نوترکیب حاصل می تواند به عنوان کاندیدای واکسن جایگزینی مناسبی برای واکسن کزاز باشد.

کزاز بیماری مهمی است که توسط سم تتانواسپاسمین کلستریدیوم تتانی ایجاد می گردد. در این مطالعه ما شش عامل مهم شامل OD، pH، MLD، KF، LF و پروتئین تام، سه سویه واکسینال، هاروارد 52، جی 5 و 49205 کلستریدیوم تتانی را مورد مقایسه قرار دادیم تا مشخص شود کدامیک برای استفاده در تولید واکسن مناسب هستند. سه سویه مذکور، در محیط تایوگلیکولات تجدید حیات شدند و سپس 2 میلی لیتر از این محیط به هرکدام از شانزده ارلن 500 میلی لیتری حاوی محیط مولر- میلر برای انجام فرمانتاسیون تلقیح گردید. تعداد 7، 6 و 3 ظرف به ترتیب برای هاروارد 52، جی 5 و 49205 اختصاص داده شده بود. در مدت هفت روز آزمایش، چندین آزمون برای ارزیابی شش عامل مذکور بر روی نمونه های تهیه شده از محیطهای کشت، انجام گرفت. نتایج آزمایش نشان داد که سویه هاروارد 52 در چهار تا از مجموع شش فاکتور مورد بررسی اختلاف معنی داری با دو سویه هاروارد جی 5 و 49205 دارد، به طوریکه مقادیر LF و OD آن ضعیف تر (به ترتیب در حد 0.001 و 0.01) و MLD و pH آن بهتر (به ترتیب در حد 0.05 و 0.02) از دو سویه دیگر بود. نتیجه آنکه، با توجه به اطلاعات بدست آمده از سه سویه واکسینال، به نظر می رسد دو سویه جی 5 و 49205 توکسین زایی بیشتری از سویه هاروارد 52 دارند و لذا با انجام یک رشته کارهای تکمیلی احتمالا از دو سویه مذکور بتوان مشابه سویه هاروارد 52 به طور روزمره برای تولید واکسن کزاز استفاده کرد.