سابقه و هدف: تیپر روش بهبود عمل کرد ورزشکاران از طریق کاهش فاکتورهای خطر ناشی از تمرینات شدید است. در این پژوهش، اثرات 2 و 3 هفته تیپر متعاقب 6 هفته تمرین اینتروال شدید، بر رمدلینگ مجاری تنفسی تحتانی موش های صحرایی در حال رشد بررسی شد.مواد و روش ها: در این مطالعه از 80 سر موش صحرائی نر با عمر 5 هفته استفاده شد. پس از 6 هفته تمرین اینتروال فزاینده (6 جلسه در هفته به مدت 30 دقیقه و سرعت (70-15 m/min حیوانات به 8 گروه تقسیم شدند: دو گروه تمرین اینتروال فزاینده و کنترل که در ابتدای دوره تیپر قربانی شدند. 6 گروه تمرین اینتروال فزاینده به تیپر تکرار، تواتر و شدت 2 هفته ای و 3 هفته ای تقسیم که برنامه تیپر به صورت اینتروال اجرا شد. در پایان حیوانات قربانی و ریه آن ها خارج و تعیین وزن و حجم شد. برای مطالعه بافتی ریه در فرمالین فیکس و به روش هماتوکسیلین- آئوزین رنگ آمیزی شد.یافته ها: نتایج ما نشان داد وزن تر ریه، در گروه تیپر تواتر هفته سوم نسبت به تمرین اینتروال فزاینده افزایش یافته ولی وزن نسبی تغییری نداشت. تمرین تیپر نیز سبب کاهش معنی دار ارتفاع بافت پوششی برونشیول و قطر طبقه ادوانتیس نسبت به تمرین اینتروال فزاینده شد (P£0.05)، که این کاهش ها در هفته های سوم تیپر بیش تر از هفته های دوم بود.نتیجه گیری: تمرینات تیپر به مدت سه هفته عوارض ناشی از ورزش سنگین را در مجاری تنفسی تحتانی رت ها کاهش می دهد. احتمالا تکنیک تیپر تاثیر مفیدی بر سیستم تنفسی ورزشکاران نیز داشته باشد.

هدف از مطالعه حاضر، تعیین اثر مصرف مکمل کوآنزیم Q10 در دوره تیپر بر برخی شاخص های عملکرد استقامتی دوندگان نیمه استقامتی بود. بدین منظور، 18 دونده نیمه استقامت مرد تمرین کرده (سن 21±1.26 سال، وزن 65.6±4.7 کیلوگرم، قد 179±2.5 سانتی متر) به صورت هدفمند انتخاب شدند. روش تحقیق به صورت پیش آزمون ـ پس آزمون با یک گروه کنترل و دو گروه تجربی اجرا شد. آزمودنی ها به دنبال 10 هفته تمرینات ویژه جهت بهبود استقامت هوازی، بی هوازی، آستانه لاکتات، و تحمل لاکتات با شدت 70 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه و تواتر 4 جلسه در هفته (هر جلسه 70 تا 90 دقیقه) برای پیش آزمون آماده شدند. سپس، پیش آزمون شامل ضربان قلب استراحتی، زیربیشینه، بیشینه، تست دوی یک مایل، و زمان رسیدن به واماندگی انجام شد (قبل از دوره تیپر) و آزمودنی ها به سه گروه همگن تقسیم شدند: گروه T+Q10 (یک هفته تیپر به همراه 120 میلی گرم کوآنزیم Q10 در روز)، گروه T (یک هفته تیپر به همراه دارونما)، و گروه C (با همان شدت و حجم تمرینات قبلی به همراه دارونما). اعمال تیپرینگ از طریق کاهش تدریجی حجم و افزایش تدریجی شدت تمرینات (تا 135 درصدVo2max ) و با حفظ فرکانس صورت گرفت. پس از اتمام دوره تیپر، همه آزمون هایی که قبل از تیپر انجام شده بود دوباره انجام شد. برای نشان دادن تفاوت های درون گروهی، پس از دوره تیپر، از آزمون T همبسته و برای نشان دادن تفاوت های بین گروهی از آزمون ANOVA استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از یک هفته تیپر، ضربان قلب استراحتی و زیربیشینه در دو گروه T و T+Q10 به طور معنی داری کاهش، و رکورد دوی یک مایل و زمان رسیدن به واماندگی به طور معنی داری در دو گروه بهبود یافت (P<0.05)، ولی ضربان قلب بیشینه تغییری نداشت (P>0.05). اما از آنجایی که تفاوت معنی داری در هیچ یک از متغیرها، میان دو گروه T و T+Q10 (پس از یک هفته تیپر) دیده نشد، بنابراین، می توان گفت، در این تحقیق، مصرف کوآنزیم Q10 در دوره تیپر اثر معنی داری بر ضربان قلب استراحتی، ضربان قلب زیربیشینه، ضربان قلب بیشینه، زمان رسیدن به واماندگی، و رکورد دوی یک مایل نداشته است (P>0.05). همچنین، در گروه C، در هیچ یک از متغیرها، تغییر معنی داری دیده نشد (P>0.05). درنهایت، می توان گفت که یک هفته تیپر به همراه مصرف کوآنزیم Q10 بر عملکرد تاثیری نداشته است. درحالی که تیپر به تنهایی اثر معنی داری بر ضربان قلب استراحتی، ضربان قلب زیربیشینه، زمان رسیدن به واماندگی، و رکورد دوی یک مایل داشت، ضربان قلب بیشینه تحت تاثیر قرار نگرفت.

هدف این پژوهش بررسی تاثیر یک دوره تمرین اینتروال و تیپرپلکانی بر تغییرات وزنی و عملکرد استقامتی رت های نر در حال بالیدگی بود. در این مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرایی ویستار نر سه هفته ای به طور تصادفی به گروه های کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین پس از پایان دوره شش هفته ای تمرین اینتروال فزاینده به سه گروه تیپر سه هفته ای کاهش شدت، تواتر و تکرار تقسیم شدند. وزن و شاخص های عملکردی ارزیابی شدند. یافته های پژوهش با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه و آزمون LSD در سطح a£0.05 تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد تفاوت معنا داری بین زمان خستگی گروه های مختلف تیپر با یکدیگر (P£0.001) و هفته های تیپر با دوره اینتروال (P£0.008) وجود دارد. تیپر شدت با کاهش 58.57 درصدی در شدت تمرین، بهترین میانگین زمان خستگی، مسافت طی شده در آزمون و عملکرد (Pri) را نسبت به سایر گروه ها داشت. همچنین مسافت طی شده در آزمون و زمان واماندگی در هفته دوم تیپر به حداکثر خود رسید. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، تیپر پلکانی شدت موجب افزایش 52.13 درصدی عملکرد استقامتی می شود. همچنین دو هفته کاهش بار تمرینی آثار هم افزایی موثرتری با مداخله بر تغییرات وزنی و زمان واماندگی در پی دارد.

مقدمه: استحکام شکست پایین سرامیک ها از مهمترین معایب رستوریشن های تمام سرامیک است. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی اثر دو فاکتور درجه تقارب و تغییر ضخامت کوپینگ ناشی از آن بر استحکام شکست روکش های تمام سرامیک بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 30 کور برنجی به شکل کرون هایی به ارتفاع 5.5 mm و عرض قاعده6.4mm  و ضخامت مارجین 1.2mm در دو گروه، 10 کور با شولدر 90 درجه و تقارب 6 درجه و 20 کور با شولدر 90 درجه و تقارب 12 درجه تهیه شد. با کمک ایندکس های مخصوص، 20 کور آکریلی 0.6mm بر روی دای ها به شرح زیر ساخته شد، 10 کور به ضخامت 0.6mm با تیپر 10،6o کور به ضخامت0.6mm  با تیپر 12o. با استفاده از ایندکس با تیپر 6o و دای های باقیمانده با تیپر 10،12o کور آکریلی به ضخامت معادل 0.6 mm به علاوه ضخامت ناشی از تفاوت زاویه تراش از 6 درجه به 12 درجه ساخته شد. کورها با پرسلن کور IPS e.max ریخته شدند و با استفاده از ایندکس دیگری به شکل سیلندرهایی با دیواره موازی ونیر شدند. کرون ها با سمان رزینی دوگانه سخت شونده Panavia F2 روی دای های برنجی سمان شدند. نمونه ها قبل از بارگذاری به مدت 24 ساعت در آب 37 درجه قرار گرفته و سپس در Universal Testing Machine با گوی به قطر 4mm ابتدا تحت نیروی اولیه 20N و سپس نیروی فشاری تا حد شکست قرار گرفتند. میزان نیرو در زمان شکست بر حسب نیوتن ثبت شد. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه بررسی گردید.یافته ها: میانگین نیروی شکست در تقارب 6 درجه با ضخامت1951.40،0.6mm  نیوتن و در تقارب 12 درجه با ضخامت   2798.46 ،0.6mmنیوتن بود. از طرفی میانگین نیروی شکست در ضخامت کوپینگ 0.6mm، به علاوه ضخامت ناشی از تفاوت زاویه تراش از 6 درجه به 12 درجه با تقارب 12 درجه، 3151.05 نیوتن بود. نتایج نشان داد که تفاوت آماری بین استحکام شکست در دو ضخامت کوپینگ وجود ندارد ولی بین دو درجه تقارب تفاوت قابل توجهی وجود داشت و استحکام در تقارب 12 درجه به طور قابل توجه بیشتر از 6 درجه بود (P<0.05).نتیجه گیری: ضخامت کوپینگ بر روی استحکام شکست کرون تمام سرامیک تاثیری نداشت اما با افزایش درجه تقارب استحکام شکست به طور قابل توجهی افزایش یافت.

سابقه و هدف: با توجه به نفوذ عمیق باکتری ها بخصوص انتروکوک فکالیس درون توبول های عاجی در بیماری های پالپی، تفاوت در میزان تیپرینگ آماده سازی فضای کانال حین درمان اندو، منجر به تفاوت در برداشت میزان عاج از دیواره کانال ریشه می شود. در نتیجه احتمالا کانال های آماده سازی شده با تیپرهای بیشتر نسبت به کانال های اینسترومنت شده با تیپر کمتر، محتوای میکروبی کمتری خواهند داشت. از طرفی با توجه به شیوع بالای شکستگی ریشه در دندان های با تیپرینگ بیشتر، هدف از این مطالعه بررسی تیپرهای مختلف فایل روتاری هیرو (4% در مقابل 6%) در میزان پاکسازی کانال ریشه می باشد که آیا تیپرینگ بیشتر فضای کانال که بالطبع باعث تضعیف ریشه خواهد شد، باکتری بیشتری را نیز حذف می کند.مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی- آزمایشگاهی، 60 دندان تک ریشه تک کانال انسانی به دو گروه مساوی مورد آزمایش 27 عددی و یک گروه کنترل 6 عددی تقسیم شدند و تعداد 10 دندان تک ریشه دیگر برای صحت تایید مراحل آلوده سازی (5 نمونه کنترل مثبت و 5 نمونه کنترل منفی) انتخاب شدند. تمام دندان ها پیش از اتوکلاو با فایل شماره 20 و گیتس گلیدن شماره 2 و 3 به صورت اولیه آماده سازی شدند. آلوده سازی با انتروکوک فکالیس بعد از استریلیزاسیون صورت گرفت. میزان آلودگی باقیمانده در نمونه های عاجی تهیه شده از کانال ریشه ها بر اساس نوع سیستم فایل روتاری استفاده شده (هیرو با تیپر 4% و تیپر 6%) با سایز آپیکالی برابر (30#)، بعد از 24 ساعت کشت در محیط اختصاصی بایل اسکولین بررسی گردید.یافته ها: در گروه روتاری هیرو با تیپر 4% (2) نمونه و در گروه روتاری هیرو با تیپر 6%، (6) نمونه پاکسازی کامل را نشان دادند که با استفاده از آزمون ناپارامتری Mann-Whitney تفاوت معنی داری بین گروه های مورد آزمایش با تیپرینگ مختلف مشاهده نشد (P>0.05).نتیجه گیری: از لحاظ حذف انتروکوک فکالیس از کانال ریشه سیستم روتاری هیرو با تیپر 6% با سیستم روتاری هیرو با تیپر 4% با سایز آپیکال یکسان به یک میزان موثرند. در نتیجه، گشادسازی بیشتر فضای کانال باعث پاکسازی بهتر آن نمی شود.

داده های VLF اثرات دوبعدی قابل ملاحظه را نشان می دهند. وارون سازی دوبعدی مزایای متعددی را هنگامی که روی داده های پروفیل های VLF اعمال می شوند، بیان می کند. نخست آن که برآوردی کمی از هدایت ویژه های سنگ کف به دور از رساناها فراهم می کند. دوم این که، ارتباط بین قسمت های حقیقی و مجازی بردار تیپر، اطلاعاتی را در مورد عمق رساناها فراهم می کند. در این مقاله، یک مدل مصنوعی از یک همبری عمودی و یک پروفیل داده های VLF هوابرد مورد بحث قرار گرفته است.

زمینه و هدف: کاهش بار تمرینات جسمانی بهمراه مصرف مکمل های گیاهی می تواند در ترمیم آسیب های بافتی موثر باشد. از این رو، هدف از این تحقیق بررسی اثرات مصرف عصاره اتانولی سیاهدانه در دوران کاهش بار تمرین (تیپر) بر محتوای پروتئین فاکتور القایی هایپوکسی و تغییرات برونش ناشی از فعالیت ورزشی بود. روش ها: 60 سر رت ویستار نر 5 هفته ای به طور تصادفی در ابتدا به دو گروه کنترل (10 سر) و تمرین (50 سر) تقسیم شدند. سپس، گروه تمرین بعد از 6 هفته تمرین اینتروال فزاینده (با تناوب70 به 35 متر بر دقیقه، کشتار 10رت به عنوان گروه تمرین اینتروال فزاینده) به 4 گروه تیپر، گروه اول: تیپر 2 هفته بدون سیاهدانه، گروه دوم: تیپر 2 هفته با سیاهدانه، گروه سوم: تیپر 3 هفته بدون سیاهدانه، گروه چهارم: تیپر 3 هفته با سیاهدانه، تقسیم شدند. برنامه تمرین و تیپر(با تناوب50 به 25 متر بر دقیقه) به صورت اینتروال بر روی تریدمیل انجام شد. مکمل سیاهدانه نیز، روزانه به مقدار mg/kg500 به صورت گاواژ به گروه های تیپر با سیاهدانه خورانده شد. در پایان، حیوانات آسان کشی شده و لوب راست ریه آنها خارج و پس از تعیین وزن و حجم در فرمالین 10 درصد فیکس شد. سپس برش های 5 میکرومتری از ریه با روش معمول و استاندارد آماده سازی مقاطع پارافینی تهیه و با روش H&E رنگ آمیزی و مورد مطالعه هیستولوژیک و هیستومتریک قرار گرفت. پروتئین HIF-1α نیز با استفاده از کیت به روش الایزا از لوب چپ ریه اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه و آزمون LSD در سطح 05/0P< انجام شد. یافته ها: وزن نسبی رت ها در گروه دوم به طور معنی داری بیشتر از سایر گروه ها بود(05/0 P≤ ). گروه های بدون سیاهدانه با تیپر دو هفته (001/0=P) و تیپر سه هفته (007/0=P) افزایش معنی داری در سطوح HIF-1α را نسبت به گروه کنترل نشان دادند. از طرفی، گروه های با سیاهدانه کاهش معنی داری (001/0=P) را در میزانHIF-1α نسبت به گروه تمرین فزاینده نشان دادند. همچنین قطر طبقه ادونتیس برونش در گروه های تیپر همراه با عصاره اتانولی سیاهدانه نسبت به تمرین اینتروال کاهش معنی داری (001/0=P) داشت که بیشترین کاهش با 23/55 درصد مربوط به گروه تیپر 3 هفته با سیاهدانه بود، تصاویر هیستولوژی این گروه نیز از انسجام ساختاری مناسبتری برخوردار بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد مصرف عصاره اتانولی سیاهدانه در دوران کاهش فشار تمرین ورزشی اولاً با کاهش HIF-1α از آپوپتوز منفی پارانشیم ریوی جلوگیری می نماید و ثانیاً نایژه تنگی ناشی از ورزش شدید را با بهبود ساختاری برونش به حداقل می رساند.