یکی از مسایل و مباحث قدیمی در میان فلاسفه، وجود داشتن یا عدم وجود خلا می باشد. فیلسوفان مسلمان عمدتا به پیروی از ارسطو، نظریه خلا را نادرست می دانستند و براهینی نیز در ابطال خلا اقامه می نمودند. فخر رازی از معدود متکلمان و متفکران مسلمان می باشد که سعی بسیاری در اثبات آن نموده است. او استدلال های بسیاری در اثبات نظریه خویش اقامه می نماید که از طریق بی نیاز بودن خلا از جسم، خلا بودن مبدا و منتهای حرکت جسم متحرک و به وجود آمدن خلا هنگام جدا گشتن سطوح مماس می باشد. در پژوهش حاضر اثبات گردید که استدلال های فخر رازی و نظریه او در این زمینه، دچار اشکالات و انتقاداتی می باشد که از مهم ترین آن ها می توان به خلط و مغالطه میان احکام خلا با فضای خالی از هر جسمی اشاره نمود.