ولفگانگ ریم، از آهنگ سازان معاصر آلمانی، آخرین اپرای خود با نام دیونیزس را در سال 2010 به روی صحنه برد. دیونیزس یک فانتزی اپرایی است بر اساس تخیلات و تصورات ولفگانگ ریم از زندگی و اندیشه های نیچه. این پژوهش به بررسی تکنیک های آهنگ سازی ریم و شیوه نگرش او به عناصر موسیقی، به ویژه در اپرای دیونیزس، اختصاص یافته است. پروفسور ریچارد مک گریگور در مطالعه ای، با نام «تحلیل روند آهنگ سازی ولفگانگ ریم در چرخه شیفره»، به بررسی مولفه های موسیقی ریم می پردازد. مطالعه یادشده راه را بر نگارنده هموار کرد تا با یاری آن و برخی منابع دیگر تکنیک های آهنگ سازی ریم را در اپرای دیونیزس بررسی کند. روش کلی این تحقیق تحلیلی است. گردآوری اطلاعات به صورت مطالعاتی است و با استفاده از کتاب ها و مقالات ترجمه شده و زبان اصلی، مصاحبه ها، و منابع اینترنتی. ریم، با ارائه تعاریفی جدید از مفاهیم و عناصر موسیقایی، همچون «فضا- صدا»، «صوت- نشانه»، و «قطب زایشگر»، توانسته به بیانی کاملا شخصی دست یابد. در این نوشتار، خواننده با مفهوم دقیق تری از قطب زایشگر و چگونگی کارکرد آن در موسیقی ریم آشنا می شود، همچنین، در خلال نمونه ها و مثال های ذکرشده، انواع قطب های زایشگر، که ریم آن ها را استادانه ساخته و پرداخته، معرفی خواهد شد.

ولفگانگ ریم، آهنگساز معاصر آلمانی است که دیدگاه فیلسوفانه ی خود را به زبان موسیقی و به خصوص در قالب اپرا ارائه می دهد. وی آخرین اپرای خود یعنی اپرای دیونیزس را در سال 2010 به روی صحنه برده است. سناریو و لیبرتوی این اپرا -یا به گفته ی خود ریم، این فانتزی اپرایی- همانند تمامی اپراهای دیگرش، توسط خود او تدوین شده است. سناریوی تخیلی و فراطبیعی این فانتزی، برگرفته از وقایع و رویدادهای زندگی پرماجرا و جنجال برانگیز فردریش نیچه است که به شکلی شگفت انگیز و خشن با داستان های اساطیری یونان باستان در هم می آمیزد، لیبرتوی این اپرا نیز بر پایه ی آخرین سروده های نیچه یعنی مستانه سرایی های دیونیزسی است. در این فانتزی، موسیقی و هیجانات ارکستری، عناصر گوناگون در طراحی صحنه و انواع نمادهایی که در لیبرتو و ارکستر گنجانده شده اند، به کار گرفته می شوند تا ریم از پس آن ها و در قالب یک اپرا، دیدگاه شخصی خویش را نسبت به افکار و زندگی تراژدی وار نیچه به تصویر بکشد. شیوه ی داستان پردازی یا روایت داستانی و نمادگزینی او در این اپرا، به عنوان طرح اصلی این پژوهش در نظر گرفته شده است. نگارندگان مقاله به رمزگشایی و آشکار ساختن روابط و نمادهای به کار گرفته شده در لیبرتو، ارکستر و صحنه ها می پردازند.

جوش نخوردن شکستگی تیبیا یکی از عوارض مهم ارتوپدی است. در این تحقیق 20 بیمار که با استفاده از متد کونچر و ریم تحت درمان نخوردگی استخوان تیبیا قرار گرفته بودند، بررسی گردیدند. این شکستگیها به طور اولیه، با روشهای بسته (گچ گیری، گچ گیری و میخ) و جراحی (گذاشتن پیچ و پلاک، Dynamic Compression Plante "DCP"، کونچر و فیکساتور خارجی) تحت درمان قرار گرفته بودند که بعد از درمان اولیه هیچ گونه علائمی از جوش نخوردن مشاهده نشد. نهایتا بیماران تحت جراحی کونچرگذاری و ریم کردن قرار گرفتند. عمل جراحی در تمام موارد بر روی تخت شکستگی انجام شد. زانو در وضعیت 100-90 درجه قرار گرفت و برشی طولی از قطب تحتانی استخوان کشکک (پاتلا) به طرف توبرکول تیبیا – درست از وسط لیگامان پاتلا – ایجاد گردید. لیگامان فوق به طرف داخل (Medial) و خارج (Lateral) کشیده شد و بدینوسیله مدخل میله گذاری مشخص گردید.در تمامی موارد جهت بیماران استئوتومی و یا رزکسیون فبیولا (حداقل به طول 2 سانتی متر) انجام گرفت. هم چنین تمامی بیماران با استفاده از ستیغ ایلیاک (iliac crest) یا انتهای پروگزیمال تیبیا تحت پیوند (graft) استخوانی قرار گرفتند. کونچر مورد استفاده در تمامی بیماران کونچر استاندارد تیبیا بود. میانگین زمان مراجعه از ترومای اولیه تا جراحی جهت کونچر 10.1 ماه بود. مدت زمان لازم برای جوش خوردن (متوسط زمان بهبودی) 7.9 ماه بود. عوارض بعد از عمل فقط شامل 1 مورد (5%) شکستگی کونچر بود که بدون تعویض کونچر، گچ گیری انجام شد و در نهایت استخوان جوش خورد. عمل کونچر گذاری در این مطالعه موفقیتی در حدود 95% داشت و این رقم با میزان 96% در مطالعات آمریکا قابل مقایسه است. با توجه به این مطلب که مورد عارضه دار نیز در نهایت با موفقیت درمان شد و جوش خوردگی لازم حاصل گردید، می توان میزان موفقیت را حتی از این رقم بالاتر قلمداد نمود.

به منظور بررسی اثرات علف کش های جدید بر کنترل علف هرز پیچک و اثر آن روی ویژگیهای بلال در ذرت، آزمایشی در سال زراعی 91-1390در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی اراک به اجرا درآمد. سه علفکش مختلف به نام های نیکوسولفورون،ریم سولفورون و (نیکوسولفورون+ ریم سولفورون) به همراه تیمار یک مرحله وجین در مقایسه با تیمار دو مرحله وجین و تیمار شاهد بدون کنترل در مزرعه ذرت رقم سینگل کراس 704 مورد استفاده قرار گرفتند.با بررسی اثر علف کش های مختلف روی این علف های هرز مشخص شد که کاربرد ریم سولفورون+ نیکوسولفورون+ یک مرحله وجین با 88.96 % کاهش وزن خشک کل علف های هرز نسبت به شاهد بدون کنترل، بهترین تیمار بود. تیمار نیکو سولفورون به میزان 2 لیتر در هکتار با 37.22% اثربخشی در کنترل علف های هرز ضعیف ترین تیمارها بودند. بیشترین عملکرد ذرت معادل 4514 کیلوگرم در هکتار از تیمار ریم سولفورون+ نیکوسولفورون + وجین به دست آمد.

پیش زمینه: شکستگی باز تنه تی بیا، شایع ترین شکستگی باز در بین استخوان های بلند می باشد. مهم ترین عوارض این شکستگی عفونت و جوش نخوردن است. برای به حداقل رسیدن این عوارض، انتخاب روش ثابت کردن شکستگی اهمیت فراوانی دارد. یکی از روش های درمانی رایج، استفاده از میخ های اینترلاک بدون ریم تی بیا (Unreamed Tibia Nailing) می باشد. هدف از این تحقیق بررسی نتایج درمانی شکستگی های باز تی بیا با این وسیله در یک مرکز درمانی می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه 53 بیمار با 54 شکستگی باز تنه تی بیا شامل 22 مورد گرید I، 19 مورد گرید II و 13 مورد گرید IIIA گاستیلو- آندرسون، با استفاده از UTN درمان به طور میانگین به مدت 11.5 ماه پی گیری شدند.یافته ها: در پیگیری کوتاه یک ساله، 14 بیمار (26%) دچار تاخیر در جوش خوردن شکستگی، 2 بیمار (3.6%) دچار جوش نخوردگی شکستگی بدون عفونت، و دو مورد (3.6%) دچار عفونت ساق پا شدند که یک مورد عفونت سطحی و یک مورد استئومیلیت بود. هر دو بیماری که دچار جوش نخوردگی شدند، شکستگی باز نوع IIIA داشتند و شایع ترین محلی که دچار تاخیر در جوش خوردگی استخوان شد ثلث انتهایی استخوان بود. متوسط زمان جوش خوردن شکستگی 17.5 هفته بود که طولانی ترین زمان مربوط به شکستگی های نوع IIIA در ثلث انتهایی استخوان ساق پا بود.نتیجه گیری: UTN، یک وسیله مناسب برای درمان شکستگی های باز تنه تی بیا از نوع I تا IIIA می باشد جوش خوردگی بالا و عوارض آن به ویژه عفونت پایین است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی اثرات مدیریت تلفیقی علف هرز پنجه مرغی آزمایشی در سال زراعی 91-1390 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد (بدون کنترل)، دو مرحله وجین، علف کش های ریم سولفورون به مقدار 40 گرم در هکتار، نیکوسولفورون به مقدار 2 لیتر در هکتار، نیکوسولفورون+ ریم سولفورون به مقدار 175 گرم در هکتار، یک مرحله وجین+ ریم سولفورون، یک مرحله وجین+ نیکوسولفورون و یک مرحله وجین+ (نیکوسولفورون+ریم سولفورون) بودند. نتایج نشان داد که کاربرد علفکش (نیکوسولفورون+ریم سولفورون)+ وجین دستی وزن خشک اندام های هوایی پنجه مرغی را نسبت به تیمار شاهد 65.70% کاهش داد. بیشترین ارتفاع بوته، شاخص سطح برگ و عملکرد دانه مربوط به تیمار سم پاشی (نیکوسولفورون+ریم سولفورون) + یک مرحله وجین بود به طوری که موجب افزایش 273% عملکرددانه نسبت به تیمارشاهد گردید.