مقدمه و هدف: نظام آموزش عالی یک نظام پویا، هوشمند و هدفمند دارای دو بعد کمی و کیفی است. رشد موزون، متناسب و متعادل این نظام مستلزم رشد هر دو بازوی کمی و کیفی به موازات یکدیگر است و طول شعاع این رشد منوط به اجرای رسالتهای نوین آموزش عالی است، گسترش کمی آموزشهای عالی بدون توجه به کیفیت، مسایلی چون ترک تحصیل، بیسوادی، افت تحصیلی وابستگی علمی و عدم توجه به خلاقیت را بوجود می آورد. بنابراین قبل از هر گونه برنامه ریزی در عرصه آموزش عالی نیاز است که مشخص شود عملکرد آموزشی مدرسان دانشگاهها به ویژه در فرایند تدریس از چه کیفیتی برخوردار است. هدف این مقاله بیان عوامل موثر بر روی ارزشیابی مربیان بالینی است.روش اجرا: این پژوهش مروری بر متون موجود و در دسترس پیرامون ارزشیابی مربیان بالینی است.نتایج: نتایج تحقیقات انجام شده در خصوص ارزشیابی مربیان بالینی نشان داده که یک سوم از مربیان بالینی تنها 1 یا 2 ارزشیابی در طول سال داشتند که نیاز است تعداد ارزشیابی های به عمل آمده از مربیان افزایش یابد. همچنین یافته ها نشان داد که دانشجویان سال آخر نسبت به دانشجویان سال اول مربیان را بهتر و دقیق تر ارزشیابی می کنند، چرا که دانشجویان سال اول تفکر انتقادی پایین تری دارند و دانشجویان سال اول درک و فهم متقابلی از اینکه مربی خوب چیست دارند. تحقیقات نشان داده که دانشجویان، مربیان زن را بهتر از مربیان مرد ارزیابی می کنند. چرا که زن نسبت به مربیان مرد به طور شایسته از استراتژیهایی که موجب افزایش ارتباطشان با دانشجو می شود استفاده می نمایند.بحث: با توجه به یافته های پژوهش به نظر می رسد که تدابیر لازم جهت افزایش درک دانشجو از خصوصیات و ویژگی های مربی بالینی و بهبود ارزشیابی مربیان بالینی صورت گیرد.