از نظر منطقدانان مسلمان، سور در منطق حملی کمیت افراد موضوع را نشان می دهد؛ لذا بر سر موضوع می آید. در این صورت اگر بر سر محمول ظاهر شود نوعی انحراف در گزاره ایجاد می شود؛ چنین گزاره ای «قضیه منحرفه» نامیده می شود. در منطق جدید، در مقابل، ویژگی اصلی یک محمول کلی و غیر اشباع بودن آن است؛ و از آنجایی که محمول دارای متغیر آزاد(= شناسه) است می تواند مسور گردد و گزاره به دست آمده کاملا خوش ساخت است. در میان منطقدانان معاصر ویلیام هامیلتون مشهور است به دلیل این ادعا که محمول نیز درست همانند موضوع باید مسور گردد. لذا به نظر می رسد در این زمینه بین دیدگاه قدما و منطق جدید تعارضی وجود دارد. در میان منطقدانان مسلمان، ابن سینا رأی خاصی دارد و با تحلیل خاصی از قضیه منحرفه استفاده از آن را مشکل ساز نمی داند. در این مقاله دیدگاههای مختلف در این زمینه بررسی شده و نشان می دهیم که تعارض مطرح شده می تواند ظاهری باشد البته مشروط به اینکه رویکرد منطقدانان مسلمان به محمول رویکرد مصداقی باشد؛ ولی اینکه چنین رویکردی را دارند محل مناقشه است. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: ناباروری یکی از بحرانهای زندگی است که می تواند مشکلات روحی گوناگون از جمله افسردگی را در فرد ایجاد نماید، اما ویژگیهای فردی می تواند در چگونگی پاسخ به استرس ناشی از ناباروری موثر باشد که شناسایی آن در زنان نازا افسرده حایز اهمیت است. این مطالعه به منظور ارزیابی افسردگی و برخی عوامل موثر بر آن در زنان نازا افسرده و غیرافسرده مراجعه کننده به مرکز ناباروری فاطمه الزهرا (س) بابل، 1378 انجام گردید.مواد و روشها: مطالعه به صورت توصیفی – تحلیلی و به روش مقطعی بوده است بطوریکه تعداد 310 نفر از زنان نازا از بهمن 1377 لغایت مرداد 1378 انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده جهت جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه ویژگیهای فردی، مقیاس بک و هامیلتون بوده است.یافته ها: شیوع افسردگی در زنان نازا 50.6% که 22.6% از نوع خفیف، 23.2% متوسط و 4.8% شدید بوده است. میانگین سن در زنان نازا افسرده 26.9±6.1 و غیر افسرده 27.1±6.1 سال بود. درصد عوامل زیر در زنان نازا یا افسردگی شدید در مقایسه با سایر گروهها بیشتر بوده است: خانه دار بودن، زندگی در روستا، وضعیت اقتصادی پایین، نازایی اولیه و همچنین اعتقاد به اینکه نازایی به عنوان مشکل بزرگ و مهم خانوادگی است. زنان نازا افسرده شدید از سطوح تحصیلات پایین تری برخوردار بودند و روابط مطلوبی با همسر نداشته اند. سابقه اقدام به خودکشی در 1% زنان نازا و فقط در گروه افسرده بوده است.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که ویژگیهای فردی در زنان نازا افسرده و غیر افسرده متفاوت بوده است. لذا برقراری سیستم های مشاوره ای در جهت شناسایی افراد آسیب پذیر و در نتیجه بذل توجه درمانی خصوصا در زنان افسرده شدید و متوسط و ایجاد حمایت اجتماعی در کیفیت سلامت جسمانی و روانی این افراد اهمیت ویژه ای خواهد داشت.

داده‌های تجربی نشان داده است که در نانوسیالات بر پایه مایع یونی، هدایت گرمایی معمولاً بین 5 تا 55 درصد نسبت به مایع یونی خالص افزایش می‌یابد. در این مقاله برای بررسی هدایت گرمایی، چند نانوسیال بر پایه مایع یونی انتخاب شده‌اند و با نشان دادن عدم کارایی مدل کلاسیک هامیلتون و کراسر در پیش‌بینی هدایت گرمایی این سیستم‌ها، تصحیحاتی در این معادله اعمال شده است. در این تصحیح یک جمله به صورت کسر در معادلۀ هامیلتون و کراسر افزوده شده است. هدایت گرمایی نانو ذره، دما و یک عامل تصحیح، مهمترین مقادیر جملۀ افزوده شده، هستند. عامل تصحیح به صورت تجربی تعیین می‌شود و مقدار آن به نوع سیال پایه و نوع نانو ذره وابسته است. دقت داده‌های حاصل از معادلۀ تصحیح شده بهبود قابل توجهی یافته است. مدل اصلاح‌شده، امکان پیش‌بینی هدایت گرمایی نانوسیالات بر پایه مایع یونی را در دماها و غلظت‌های گوناگون با دقت قابل قبولی فراهم می‌کند.

مقدمه: استفاده از مینوکسیدیل یک روش درمانی شناخته شده در درمان آلوپسی آندروژنتیک مردان می باشد. مصرف توام مینوکسیدیل و تره تینوئین باعث افزایش جذب مینوکسیدیل ازپوست می گردد. هدف: هدف از انجام این مطالعه مقایسه میزان تاثیر و عوارض جانبی محلول حاوی مینوکسیدیل 5/0% و  تره تینوئین 05/0% با محلول حاوی مینوکسیدیل 2% در درمان آلوپسی آندروژنتیک مردان بود. روش اجرا: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی اتفاقی دوسویه کور انجام شد. 17 بیمار مرد 18 تا 40 ساله مبتلا به آلوپسی آندروژنتیک با سابقه ریزش موی کمتر از 10 سال و شدت 2 تا 5 بر اساس معیار هامیلتون مورد مطالعه قرار گرفتند. این بیماران بطور اتفاقی به دو گروه تقسیم شده و یک گروه تحت درمان با مینوکسیدیل 2% و گره دیگر تحت درمان با مینوکسیدیل 5/0% و تره تینوئین 05/0% حداقل به مدت چهار ماه قرار گرفتند. بیماران هر 12 ساعت یک میلی لیتر ازدارو را در نقاط مختلف سر می چکانند. 2 و 4 ماه پس از شروع درمان، بیماران از نظر تاثیر دارو (نظر بیمار درباره بهبودی ریزش مو، رویش موی جدید و انجام wash test) و عوارض جانبی (خارش، اریتم، پوسته ریزی) بررسی شدند. یافته های کمی به روش ANOVA ویافته های کیفی به روش chi- squared مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: بیماران دو گروه از نظر میانگین سن، شدت ریزش مو و مدت زمان ریزش مو اختلاف قابل ملاحظه ای نداشتند. پس از 4 ماه درمان میزان احساس بهبودی در ریزش مو، رویش مجدد مو و تعداد موهای ریخته شده به ترتیب در گروه تحت درمان با مینوکسیدیل 2% برابر با 81.6% ، 56% و 156 عدد و در گروه تحت درمان با مینوکسیدیل 5/0% و تره تینوئین 05/0% برابر با 65.4%، 59.6% و 149 عدد بود. نتیجه گیری: محلول مینوکسیدیل 5/0 درصد و تره تینوئین 5/0 درصد به مدت 4 ماه از نظر میزان تاثیر و عوارض جانبی تفاوت قابل ملاحظه ای با مینوکسیدیل 2% دردرمان آلوپسی آندروژنتیک مردان ندارد.  

مطالعات زیادی اثر تمرینات ورزشی را در دختران افسرده بررسی کرده اند، با وجود این، تاثیر تمرینات منظم در محیط های مفرح به ویژه بر شاخص های مرتبط با متابولیسم نور اپی نفرین در دختران افسرده کاملا مشخص نیست. برای بررسی تاثیر شش هفته راه رفتن تناوبی در آب بر تغییرات MHPG سولفات ادراری و شاخص امتیاز هامیلتون و همچنین ارتباط آن ها در دختران افسرده، 24 دانش آموز دختر 18-15 ساله با درجه افسردگی متوسط به صورت تصادفی به دو گروه تمرینی و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تمرینی، پروتکل تمرینی پیاده روی تناوبی پیشرونده در آب را به مدت 6 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت 60 تا 70 درصد حداکثر ضربان قلب اجرا کردند. شاخص های هامیلتون و نمونه های ادراری به مدت 24 ساعت قبل و پس از 6 هفته تمرین جمع آوری شد. برای اندازه گیری MHPG سولفات ادراری از روش HPLC-flurometric detection استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های t و ضریب همبستگی پیرسون در سطح P £0.05 تحلیل شد. نتایج حاکی از افزایش معنی دار MHPG سولفات ادراری و حداکثر اکسیژن مصرفی و کاهش معنی دار نمرات مقیاس هامیلتون در گروه تمرینی به دنبال 6 هفته تمرین در مقایسه با گروه کنترل بود. به علاوه، همبستگی مثبت معنی داری (r=0.65) بین MHPG و حداکثر اکسیژن مصرفی مشاهده شد. همچنین، همبستگی معکوس معنی داری (r=- 0.52) بین MHPG و نمرات مقیاس هامیلتون در پیشگویی افسردگی به دست آمد. این یافته ها از نقش فعالیت منظم بدنی به ویژه در محیط های مفرح در بهبود وضعیت افسردگی حمایت می کند. به علاوه، به جای سنجش MHPG سولفات ادراری می توان از آزمون هامیلتون نیز استفاده کرد.

مقدمه: ویتیلیگو یک بیماری اکتسابی پوست با شیوع حدود 1% در جمعیت می باشد. علی رغم پیشنهاد روش های مختلف برای درمان آن، غالبا سیر بیماری پیشرونده بوده و پیش آگهی قابل پیش بینی نیست. در جامعه ما با توجه به وجود نگرش منفی عموم به این بیماری، مشکلات اجتماعی- خانوادگی زیادی برای مبتلایان ایجاد می شود که می تواند زمینه ساز بروز اختلالات روان پزشکی گردد. به علاوه در مورد جنبه های روان پزشکی این بیماری مطالعات کمی تاکنون انجام شده است. هدف از این مطالعه بررسی شیوع و شدت افسردگی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو بر اساس مقیاس سنجش افسردگی هامیلتون و مقایسه آن ها با افراد کنترل سالم می باشد.روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی تحلیلی - توصیفی انجام شده است. 52 بیمار مبتلا به ویتیلیگو مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان امام رضا (ع) بعد از اخذ موافقت وارد طرح شدند. وسعت و توزیع بیماری پوستی آنها تعیین گردید. و مشخصات جمعیت شناختی ثبت شد. سپس پرسشنامه 24 ماده ای هامیلتون برای تعیین شدت افسردگی جهت آن ها تکمیل گردید. در گروه شاهد همسان از نظر سنی و جنسی که در معاینه پوست و معاینه عمومی سالم بودند، مراحل مشابه انجام شد.نتایج: در گروه مبتلایان به ویتیلیگو 24 نفر (46.2%) و در گروه شاهد 3 نفر (5.8%) دچار افسردگی بودند. میانگین نمره افسردگی در گروه بیماران ویتیلیگو 17.48 و در گروه شاهد 5.9 بود. در گروه بیماران ویتیلیگو 7.6% سابقه اقدام به خودکشی داشتند. همچنین در گروه بیماران بین نمره افسردگی و سن، جنس، وضعیت تاهل، درصد درگیری پوست، آشکار یا نهان بودن ضایعات پوستی، سابقه مراجعه به روانپزشک ارتباط آماری معنی داری وجود نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: شیوع قابل ملاحظه افسردگی در این بیماران نشان دهنده نیاز مبرم به ارتباط نزدیک تر بین متخصصین پوست با روان پزشکان جهت تشخیص و درمان بهتر مشکلات روان پزشکی این بیماران می باشد.

مقدمه: ویتیلیگو یک بیماری اکتسابی پوست با شیوع حدود 1% در جمعیت می باشد. علیرغم پیشنهاد روش های مختلف برای درمان آن، غالبا سیر بیماری پیشرونده بوده و پیش آگهی قابل پیش بینی نیست. در جامعه ما با توجه به وجود نگرش منفی عموم به این بیماری، مشکلات اجتماعی- خانوادگی زیادی برای مبتلایان ایجاد می شود که می تواند زمینه ساز بروز اختلالات روانپزشکی گردد. به علاوه در مورد جنبه های روانپزشکی این بیماری مطالعات کمی تاکنون انجام شده است.هدف از این مطالعه بررسی شیوع و شدت افسردگی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو براساس مقیاس سنجش افسردگی هامیلتون (Hamilton rating score for depression) و مقایسه آنها با افراد کنترل سالم می باشد.روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی تحلیلی- توصیفی انجام شده است . 52 بیمار مبتلا به ویتیلیگو مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان امام رضا (ع) بعد از اخذ موافقت وارد طرح شدند. وسعت و توزیع بیماری پوستی آنها تعیین گردید. ومشخصات جمعیت شناختی ثبت شد. سپس پرسشنامه 24 ماده ای هامیلتون برای تعیین شدت افسردگی جهت آنها تکمیل گردید. در گروه شاهد همسان از نظر سنی و جنسی که در معاینه پوست و معاینه عمومی سالم بودند مراحل مشابه انجام شد نقطه برش در این مطالعه برای مقیاس هامیلتون به صورت زیر تعیین شد: 24-17 افسردگی خفیف ، 30-25 افسردگی متوسط و31 به بالا افسردگی شدید.نتایج: در گروه مبتلایان به ویتیلیگو  24 نفر (46.2%) و در گروه شاهد 3 نفر (5.8%) دچار افسردگی بودند.میانگین نمره افسردگی در گروه بیماران ویتیلیگو  17.48 و در گروه شاهد 5.9 بود.درگروه بیماران ویتیلیگو  7.6% سابقه اقدام به خودکشی داشتند. همچنین در گروه بیماران بین نمره افسردگی و سن، جنس، وضعیت تاهل، درصد درگیری پوست، آشکار یا نهان بودن ضایعات پوستی، سابقه مراجعه به روانپزشک ارتباط آماری معنی داری وجود نداشت ( P> 0.05).نتیجه گیری: شیوع قابل ملاحظه افسردگی در این بیماران نشان دهنده نیاز مبرم به ارتباط نزدیک تر بین درماتولوژیست با روانپزشک جهت تشخیص و درمان بهتر مشکلات روحی و روانی این بیماران می باشد.

زمینه و هدف: اختلال افسردگی اساسی از شایعترین سندرم های روانپزشکی می باشد که در صورت عدم درمان، اختلالات زیادی را در عملکرد فرد به وجود می آورد. درمان رایج این اختلال شامل مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین، ضد افسردگی های سه حلقه ای و مهارکننده منوآمینواکسیداز می باشد. برخی از محققان درمانهای گیاهی را نیز توصیه نموده اند؛ افشرده پرتقال یکی از این مواد است که برای آن اثرات تحریک سیستم عصبی مرکزی و افزاینده خلق گزارش شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر بخشی افشرده پرتقال با فلوکستین در درمان اختلال افسردگی اساسی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی بود، 150 بیمار افسرده اساسی بالای 15 سال، بر اساس ملاک های تشخیصی DSM-IV در سه گروه 50 نفری تحت درمان با فلوکستین (20 میلیگرم در روز) و افشرده پرتقال (10 و 20 قطره در روز) قرار گرفتند. بیماران با استفاده از مصاحبه بالینی، آزمون افسردگی هامیلتون و پرسشنامه عوارض جانبی دارویی، طی 6 هفته مورد پیگیری قرار گرفتند. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آزمونهای آماری t مستقل و ANOVA مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته ها: 74 بیمار تا انتها در تحقیق باقی ماندند (19 مرد و 55 زن). میانگین سن آنها 28.40 سال بود. نسبت زن و مرد و میانگین سن در سه گروه مساوی بود. میزان بهبود افسردگی در گروه تحت درمان با فلوکستین بعد از 6 هفته، 8.15 نمره در آزمون افسردگی هامیلتون بود. این میزان در گروه تحت درمان با 10 و 20 قطره افشرده پرتقال به ترتیب 15.80 و 12.00 نمره بود که نشان دهنده تاثیر بهتر 10 قطره افشرده پرتقال (P=0.001) و تاثیر برابر 20 قطره افشرده پرتقال (P>0.05) با 20 میلیگرم فلوکستین روزانه در بیماران می باشد. میزان عوارض جانبی در هر سه گروه مساوی بود (P>0.05).نتیجه گیری: افشرده پرتقال بخصوص در دوزهای پایین تاثیر بسیار خوبی بر درمان افسردگی اساسی بالغین در طی حداقل 6 هفته درمان دارد که حتی می تواند بیشتر از تاثیر درمانی، داروی کلاسیک ضدافسردگی (فلوکستین) باشد. عوارض درمان با افشرده پرتقال نیز اختلاف معنی داری با درمانهای استاندارد ندارد؛ بنابراین با وجود محدودیت های تحقیق استفاده از افشرده پرتقال در درمان این نوع اختلال پیشنهاد می شود.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارتباط سلولهای کشنده طبیعی و سیر بالینی افسردگی پیش و پس از درمان انجام شده است. روش: 15 بیمار با تشخیص اختلال افسردگی اساسی اولیه و 15 نفر افراد غیر بیمار از میان دانشجویان پزشکی و کارکنان آزمایشگاه انتخاب شدند و از نظر سن و جنس آزمودنیهای دو گروه همتاسازی شدند. در گروه بیمار 6 نفر از 15 نفر درمان را ادامه ندادند و 2 نفر نیز در برابر درمان مقاومت کردند. یافته ها: پژوهش نشان داد که پس از 2 ماه درمان دارویی افسردگی، سطح سلولهای کشنده طبیعی بطور معنی داری در گروه بیمار افزایش یافت. نتیجه: با توجه به بررسی اخیر و پژوهشهای پیشین می توان گفت که نقش اختلالهای روانپزشکی به ویژه افسردگی بر سلول های کشنده طبیعی چشمگیر بوده و توجه به بهداشت روانی و دخالت روانپزشکی در بیماریهایی که ارتباط نزدیکی با نارسایی دستگاه ایمنی دارند، می‏تواند راه گشای بهبودی هر چه بیشتر سلامت روانی افراد باشد.