در این پژوهش، فراوانی و پراکنش دوکفه ای های خانواده Veneridae در سواحل استان خوزستان در منطقه هندیجان، از تیر ماه 1384 تا خرداد ماه 1385 انجام شد. نمونه برداری بصورت فصلی و با استفاده از نمونه بردارVanveen Grab  از 5 ایستگاه به فاصله 0.5 مایل از هم و در محدوده عمق 8 متری انجام شد. طبق این بررسی 5 گونه متعلق به این خانواده شناسایی گردید که عبارتند از: Circenita callipyga, Gafrarium pectinatum, Bassina calophylla, Paphia gallus, Paphia textile بیشترین فراوانی متعلق به گونه C.callipyga با فراوانی %88.69 و تراکم 8668 عدد در متر مربع بوده، و سایر گونه ها درصد کمی را به خود اختصاص دادند. افراد جوان %9.3 از جمعیت و تراکم 971 عدد در متر مربع را به خود اختصاص داده اند. همچنین در مقایسه همبستگی تراکم گونه ها با عوامل محیطی مانند دما و شوری تفاوت معنی دار آماری مشاهده نگردید (P>0.05) ولی همچون بسیاری از ماکروبنتوزهای دیگر فراوانی دوکفه ایهای این خانواده با دانه بندی رسوبات از نوع سیلت- ماسه ای (با سایز 63 تا 125 میکرومتر) همبستگی نشان می دهد. بررسی شاخصهای پراکنش در مورد این خانواده نشان دهنده پراکنش ضعیف آن در این ناحیه است.

این مطالعه به منظور بررسی ساختار جمعیتی وابسته به زیستگاههای مصنوعی احداث شده در سواحل هندیجان واقع در جنوب شرقی خلیج فارس انجام شد. نمونه های موجودات چسبنده به صورت فصلی از بهار تا زمستان 1388 از یک ایستگاه در محل سازه های قدیمی (D) و سه ایستگاه در محل سازه های جدید (A, B, C) انتخاب شد. نمونه برداری به طور تصادفی و با استفاده از کوادرت با ابعاد 25 سانتی متر از طریق غواصی انجام شد. در طول دوره مطالعاتی (یک سال) روی سازه ها، 59 گونه از موجودات چسبنده بر روی سازه متعلق به 13 گروه جانوری شناسایی شده که از این تعداد 9 گونه به مرجانها، 8 گونه به اسفنجها، 7 گونه شکم پا و 8 گونه دو کفه ای، 4 گونه به کرمها و 17 گونه به سخت پوستان اختصاص داشت. در سازه های مصنوعی بررسی شده از نظر بیوماس غالبیت با مرجانهای نرم بوده که بیش از 92 درصد از پوشش زنده را به خود اختصاص داده است و گونه غالب .Plumarella sp و از نظر فراوانی بیشترین درصد متعلق به گونه .Pisidia sp از خرچنگهای غیرحقیقی می باشد. طبق نتایج آنالیز MDS ((Multipel Dimention Similarity مشخص شد ایستگاههای مختلف بر اساس درصد شباهت (با استفاده از شاخص شباهت Bray Curtis) در فصول مختلف اختلافاتی را بر اساس بیوماس گونه های مختلف شناسایی شده نشان می دهند. در آنالیز خوشه ای که بر اساس میانگین بیوماس گونه ها در فصول مختلف انجام شده است، سازه قدیم D در سطح 55 درصد، سازه B در سطح 75 درصد و سازه های A و C در سطح 80 درصد تشابه از یکدیگر متمایز شده اند. در این مطالعه خرچنگهای Anomura مخصوصا گونه .Pisidia sp دارای فراوانی زیادی بخصوص در ایستگاه A و D (سازه قدیم) هستند که در مطالعات قبلی دارای حضور کمی بوده اند. همچنین انواعی از مرجانها از جمله Dendronephthya sp.، Sarcophyton sp. و .Lobophyllia sp برای اولین بار بر روی سازه قدیم (D) مشاهده شده اند و گونه هایی از قبیل کرمهای پرتار، نرمتنان، برخی سخت پوستان و خارتنان نسبت به مطالعات قبلی دارای حضور بسیار کمتری بوده اند که با توجه به نتایج به دست آمده می توان عنوان کرد که در طول زمان اجتماعات سازه ها تغییر کرده است. همچنین بر اساس نتایج حاصل از مطالعه ساختار جمعیتی سازه ها، بین ایستگاهها اختلاف معنی دار وجود نداشته که می تواند به علت تشابه در ویژگیهای ساختاری از جمله شیب بستر و عمر سازه ها باشد. طبق نتایج به دست آمده میانگین فراوانی کل در فصل بهار با سایر فصول اختلاف معنی دار داشته و بیشتر از سایر فصول بوده است که می تواند ناشی از فاکتورهای زیستی از جمله سیکل زندگی و فصول تولیدمثلی موجودات باشد. در مطالعه اخیر با افزایش بیوماس اجتماعات روی سازه ها افزایش بیوماس ماهیان را در مراحل بعد توالی می توان انتظار داشت. این بسترها فشار روی بسترهای طبیعی رو به زوال در منطقه را کاهش داده و سبب بازسازی مجدد این زیستگاه ها می گردد.

استفاده از روش های کمی در تفسیر داده های لرزه ای به جای روش های کیفی در مراحل اکتشاف تا تولید از مخازن نفتی، به مرور زمان جای خود را در صنعت بالا دستی نفت پیدا کرده است. یکی از مهمترین روش های کمی، بررسی نحوه تغییر ضرایب بازتاب امواج لرزه ای بر حسب تغییر دورافت (AVO) بین گیرنده و چشمه است. با استفاده از ارتباط دامنه در برابر دورافت، روابط زوپریتس و تقریب های آن می توان نشانگرهای مختلفی استخراج کرد و به کمک آنها محدوده های مخزنی را از لحاظ سیال و سنگ شناسی تفکیک نمود. هدف از این مقاله ارزیابی توانایی های روش AVO در تشخیص هیدروکربن در میدان هندیجان واقع در منطقه شمال غرب خلیج فارس با استفاده از داده های لرزه ای پیش از انبارش می باشد. بدین منظور در میدان هندیجان، با استفاده از مدل سازی مستقیم، لرزه نگاشت مصنوعی حاصل از نگارهای چاه پیمایی ایجاد گردید و به کمک آن علت ناهنجاری مشاهده شده بر روی داده های لرزه ای قبل از برانبارش در مرز بالایی مخزن غار مشخص شد. سپس با تولید منحنی AVO نوع ناهنجاری مربوطه، کلاس اول تشخیص داده شد. روش های تحلیل AVO شامل مدل سازی مستقیم، مدل سازی جانشینی سیال، مطالعه نشانگرها و کراس پلات های AVO در محدوده مخزن، انجام گرفت. کارایی این روش به عنوان یک روش جامع برای اکتشاف مخازن ماسه سنگی با هیدروکربن سبک به اثبات رسیده است. این مطالعه با استفاده از داده های چاه پیمایی و سری داده های سه بعدی دریایی قبل از برانبارش، انجام گرفته است.

تحقیق حاضر با هدف ارزیابی اکولوژیک کنار آب رودخانه زهره، به بررسی دو کیلومتر از محدوده کنارآب که بیش ترین ارتباط با محیط شهری پیرامون دارد، اجرا گردید. روش تحقیق بر اساس ماهیت و روش، توصیفی و تحلیلی است. در این تحقیق نمونه های موفق کنارآب اکولوژیک بررسی شده و پس از استخراج معیارهای ارزیابی اکولوژیک کنارآب، امتیازدهی محدوده با استفاده از برداشت میدانی انجام شده است و فرآیند وزن دهی معیارها به شاخص هایی کمی در قالب مدل وزنی AHP و با استفاده از نرم افزارExpert Choice، انجام گردید. نتایج تحقیق نشان داد که از میان سه معیار زیست محیطی، خدمات حمل ونقل و محیط کالبدی، مؤلفه زیست محیطی با 40 درصد، وضعیت مطلوب تری نسبت به دو عامل دیگر داشته و مؤلفه خدمات حمل ونقل، با 13 درصد کم ترین امتیاز ارزیابی اکولوژیکی را به خود اختصاص داده است با این وجود کسب امتیازاتی پایین تر از پنجاه درصد نشان از ضعف جامع اکولوژیکی این کنارآب دارد. نوآوری تحقیق حاضر، شناسایی معیارهای توسعه اکولوژیکی در محدوده های کنارآب شهری با بررسی نمونه های موفق در این زمینه و ارائه معیارهایی جهت ارزیابی و بهبود کیفیت اکولوژیکی این نواحی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

منطقه مورد مطالعه شامل فروبار دزفول، در حدفاصل گسل کازرون و گسل هندیجان است. بررسی وضعیت تکتونیکی پی سنگ هدف اصلی این مطالعه بوده است. برای این منظور، کلیه کارهای قبلی جمع آوری و بررسی گردیدند. از سوی دیگر داده های زمین شناسی و زلزله شناسی نیز جمع آوری شده و با تفسیرها و داده های ژئوفیزیکی موجود تلفیق گردیدند. بدین ترتیب آشکار گردید که ایجاد فروبار دزفول جنوبی به شکل پی سنگ مربوط است و ناهنجاریهای مغناطیسی مهم نیز بر مرزهای ساختاری منطقه منطبق هستند. بر این اساس بالاآمدگی خارک میش - هندیجان و فروافتادگی برازجان به ترتیب به عنوان بالاآمدگی و پایین افتادگی پی سنگی معرفی گردیدند.از سوی دیگر، بر اساس مجموع شواهد، پی سنگی بودن گسل های هندیجان، خارک میش، کازرون و جبهه پیشانی کوهستان و پیشانی کوهستان زاگرس در منطقه مورد مطالعه، قابل اثبات است.