دستیابی حزب عدالت و توسعه به قدرت با چهرهای دموکراتیک و عملگرا در فضای سیاسی ترکیه صدای جدیدی بود که موفق شد مسائل واقعی جامعه را در خود منعکس و نمایندگی کرده و مورد اقبال عمومی واقع شود. با این حال، از سال 2013 میلادی حزب حاکم عدالت و توسعه از یک حزب سیاسی شبه دموکراتیک محبوب به یک حزب پوپولیستی طردکننده، تبدیل شد، به نحوی که اغلب نظریهپردازان پوپولیسم، بسیاری از تحلیلگران مسائل ترکیه و همچنین نویسندگان رسانههای خبری برجسته مانند گاردین، بلومبرگ، نیویورک تایمز و فارین پالیسی، اردوغان و حزب او را «پوپولیست» نامیدند. با اینوصف، پژوهش پیشرو میکوشد تا با بهرهگیری از چارچوب نظری پوپولیسم، بویژه نظریات کسانی چون کورت ویلند، رابرت بار، کنت رابرتز و پاپاس، در قالب «پوپولیسم به مثابه استراتژی سیاسی» به این پرسش اصلی پاسخ دهد که در یک دهه اخیر علل گرایش اردوغان و حزب عدالت و توسعه به پوپولیسم چه بوده است و اردوغان چگونه از پوپولیسم در راستای تامین اهداف مورد نظر خود بهره جسته است؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد اردوغان در یک دهه گذشته با تکیه بر ابزارها و موقعیتهای پوپولیستی مانند؛ وضعیت خارجی بازیگر سیاسی، جاذبه ضد تشکیلات، پیوندهای شخصی، بسیج سازماننایافته و... از پوپولیسم به مثابه «پروژهای سیاسی برای ساخت و حفظ قدرت» خود و حزبش به طرز هنرمندانهای بهره گرفته است. رویکرد پژوهش، جامعهشناسی سیاسی، روش پژوهش کیفی، از نوع تبیین علی و روش گردآوری دادهها، کتابخانهای و همچنین بهرهگیری از منابع فضای مجازی است.