به منظور بررسی امکان تولید پیازچه گیاه موسیر در شرایط درون شیشه ای این مطالعه در قالب دو آزمایش جداگانه به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی و با 4 تکرار انجام شد. در آزمایش اول اثر NAAدو غلظت 0.5 و 1 میلی گرم در لیتر و BA با پنج غلظت صفر، 0.5، 1، 2 و 3 میلی گرم در لیتر و در آزمایش دوم ساکارز در 4 غلظت 30، 45، 60 و 90 گرم در لیتر و 2 نوع قند شکر معمولی و ساکارز خالص (99.9 درصد) بر تولید پیازچه از ریز نمونه های صفحه پایگاهی موسیر در محیط کشت پایهMS مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد در محیط کشت های حاوی NAA ولی بدون BA هیچگونه پیازچه ای تولید نگردید و نمونه ها به سمت تولید کالوس پیش رفتند. بیش ترین تعداد پیازچه (متوسط 4.65) در تیمار 2 میلی گرم در لیتر BA و 1 میلی گرم در لیتر NAA و کمترین آن از تیمار شاهد (بدون هورمون) به دست آمد. درشت ترین پیازچه ها نیز در تیمار 3 میلی گرم در لیتر BA و 0.5 میلی گرم در لیتر NAA تولید شدند. در آزمایش دوم اثر نوع قند و اثر متقابل نوع قند و سطوح مختلف قند بر تولید پیازچه معنی دار نبود. این امر مشخص می سازد که میتوان به جای ساکارز از شکر معمولی استفاده نمود و هزینه های تولید را به طور قابل ملاحظه ای کاهش داد. با افزایش غلظت قند تا 60 گرم در لیتر تولید پیازچه ها افزایش یافت. کم ترین تعداد پیازچه در تیمار 30 و 90 گرم در لیتر قند به دست آمد. با افزایش غلظت قند قطر پیازچه های تولیدی نیز افزایش یافت.

جنس گالانتوس متعلق به تیره آماریلیداسه بوده که پراکنش آن در اروپا، آسیای صغیر و منطقه قفقاز است. آلکالوئیدهای خاصی در گیاهان این تیره وجود دارد که به دلیل داشتن خواص دارویی توجه پژوهشگران را به خود جلب نموده است. در پژوهش حاضر اثر غلظت های مختلف ساکاروز و چند نوع اکسین بر روی تولید پیازچه درون شیشه ای مورد آزمایش قرار گرفت. پیازهای گالانتوس با روش دو مرحله ای ضدعفونی شدند. پیازها بعد از تیمار با اتانول 70 درصد به مدت یک دقیقه، به مدت 20 دقیقه در هیپوکلریت سدیم 5 درصد قرار گرفته و سپس پیازهای نصف شده به مدت 10 دقیقه در هیپوکلریت سدیم 2.5 درصد قرار داده شدند. بر اساس نتایج حاصل، بیشترین پیازچه در محیط کشت MS تغییر یافته حاوی 2 میلی گرم در لیتر بنزیل آمینوپورین (BAP) و 2 میلی گرم در لیتر ایندول بوتیریک اسید (IBA) به دست آمد که در این حالت 27 درصد پیازچه ها بزرگتر از 5 میلی متر بوده و مناسب سازش به شرایط برون شیشه ای بودند. همچنین با افزایش غلظت ساکاروز، تعداد پیازچه ها کمتر شد ولی به اندازه آن ها افزوده شد. این تحقیق دستورالعملی را جهت تولید گونه خزری جنس گالانتوس در خزانه در مقیاس بزرگ فراهم می نماید. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف: سوسن به عنوان سومین گل پیازدار مهم در جهان با کاربری گل بریده و گلدانی شناخته میشود. تولید پیازچه برون و درون شیشه ای از معمول ترین روش های تکثیر این گیاه به شمار می رود. با توجه به عملکرد بالای ازدیاد درون شیشه ای، استفاده از این روش می تواند موجب کاهش هزینه های تولید در این گیاه شود و به طبع مانع ازآلودگی های خاک و آب با کاهش سطح زیر کشت مزرعه ای می شود. ترکیبات محیط کشت به ویژه عناصر درشت مغذی نقش مهمی در رشد پیازچه های سوسن دارند. به همین منظور، از غلظت های مختلف عناصر فسفر، پتاسیم و کلسیم جهت بررسی تاثیر آنها در رشد درون شیشه ای پیازچه استفاده گردید. مواد و روش ها: در این پژوهش اثر پنج غلظت (0،0.5،1،2،3) از عناصر فسفر، پتاسیم و کلسیم بر روی درصد پیازچه زایی، تعداد پیازچه، وزن تر اندام ها (پیازچه، برگ و ریشه) و وزن تر ریزنمونه فلس در پیازچه های سوسن رقم سانتاندر بررسی گردید. نتایج: نتایج آزمایش تاثیر چشم گیر هر سه عنصر در رشد پیازچه را نشان می دهد، بطوری که فقدان هر یک از عناصر موجب بروز اختلالات شدید در تولید پیازچه در شرایط دورن شیشه ای گردید. با افزایش غلظت عناصر مورد مطالعه، میزان پاسخ به پیازچه زایی به صورت معنی داری افزایش یافت. غلظت دو برابر فسفر نسبت به غلطت پایه موجب افزایش معنی دار در درصد پیازچه زایی، تعداد پیازچه، وزن تر پیازچه، وزن تر فلس و وزن تر برگ و ریشه نسبت به سایر تیمارها شد. افزایش 3 برابری در غلظت هر کدام از عناصر مورد استفاده موجب کاهش شاخص های یاد شده گردید. نتیجه گیری: بطورکلی، نتایج نشان داد فسفر و کلسیم نقش حیاتی در رشد پیازچه در گیاه سوسن ایفا می کنند، بطوری که از یک سو افزایش فسفر بیشترین میزان پیازچه زایی و وزن نهایی پیازچه را خود نشان داد و از سوی دیگر، در تیمار بدون کلسیم تمامی شاخص های رشد پیازچه به شدت کاهش یافت.

جوانه زنی یکی از مهمترین مراحل رشدی گیاه محسوب می شود، بطوری که تاثیری عمیق بر سایر فعالیت های رشدی گیاه دارد. این مرحله نسبت به تنش های محیطی بویژه شوری و خشکی بسیار حساس بوده و بهبود آن در شرایط نامساعد محیطی سبب افزایش مقاومت گیاه به این شرایط می گردد. پرایمینگ به عنوان یک راه کار جهت تسهیل جوانه زنی و افزایش مقاومت بذر به شرایط نامطلوب محیطی است. این تحقیق با هدف بررسی تاثیر هیدروپرایمینگ بر جوانه زنی بذر گیاه پیازچه تحت تنش شوری به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی اجرا گردید. تیمارهای آزمایش شامل 5 سطح مختلف شوری (غلظت های صفر (شاهد)، 50، 100، 150 و 200 میلی گرم (NaCl) و تیمارهای پرایمینگ در 3 سطح (بدون خیساندن (شاهد)، 24 و 48 ساعت خیساندن) بودند. صفات مورد ارزیابی شامل درصد جوانه زنی روزانه، درصد جوانه زنی نهایی و سرعت جوانه زنی نهایی بذور پیازچه بودند. نتایج آزمایش نشان دهنده غیرمعنی دار شدن اثرات متقابل میان تیمارهای پرایمینگ و سطوح مختلف شوری بود. بررسی سطوح مختلف شوری نشان داد با افزایش شوری، صفات جوانه زنی در غلظت شاهد (عدم استفاده از کلرید سدیم) برتری معنی داری بر سطوح دیگر داشتند. مطالعه بذور بدون پرایم در مقایسه با بذور پرایم شده به مدت 24 ساعت فقط از نظر سرعت جوانه زنی معنی دار شد. اما بذور پرایم شده با مدت زمان 48 ساعت بطور معنی داری سبب کاهش شاخص های جوانه زنی شد.

هدف: بررسی فعالیت ضد رگ زایی عصاره آبی موسیر در مدل حلقه آئورت موش صحرایی.مواد و روش ها: ابتدا آئورت موش صحرایی را به قطعات 1 تا 2 میلی متری در آورده سپس در ماتریکس کلاژن نوع یک کشت داده شد. پس از ظاهر شدن نخستین جوانه ها از حلقه آئورت در روز سوم ، عصاره آبی گیاه موسیر (در غلظت های 25 تا 800 میکروگرم در میلی لیتر) به نمونه ها اضافه گردید. در نهایت، نتایج فعالیت ضد رگ زایی آن با میکروسکوپ مورد بررسی قرار گرفت. سمی بودن غلظت های مختلف عصاره موسیر روی سلول های اندوتلیال بندناف انسان با روش تریپان بلو مورد سنجش قرار گرفت.یافته ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که عصاره موسیر اثر ضد رگ زایی مناسبی در محدوده غلظتی 50 تا 800 میکروگرم در میلی لیتر دارد ولی در غلظت 25 میکروگرم، اثری محسوس در مهار رگ زایی ندارد. هم چنین، مشخص شد که عصاره در غلظت های فوق، اثر سمی محسوسی بر روی سلول های اندوتلیال ندارد.نتیجه گیری: مطالعه نشان داد که عصاره آبی پیازچه های موسیر دارای فعالیت مهار رگ زایی چشم گیر است که بدون اثر سمی بر روی سلول ها در دامنه غلظتی 50 تا 800 میکروگرم در میلی لیتر می باشد. بنابراین موسیر یک نامزد مناسب برای تحقیقات بیشتر به عنوان یک داروی مورد استفاده در حالات پاتولوژیک وابسته به رگ زایی است.

سوسن چلچراغ (L. ledebourii) کمیاب ترین گونه ی جنس سوسن است که بیشتر در ناحیه ی قفقاز می روید. ایران نیز یکی از مهمترین مناطق پراکنش این گونه در حال انقراض است. لزوم توجه به حفظ این گیاه و استفاده از آن در کارهای اصلاحی و انتقال ژن، نیاز به باززایی فراوان آن در شرایط درون شیشه ای دارد. بدین منظور در این تحقیق سعی شد تا با استفاده از تنظیم کننده های رشد گیاهی و یک تنش غیرزیستی (فراصوت) توانایی پیازچه زایی و ریشه زایی این گیاه مورد بررسی قرار گیرد. این پژوهش به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در چهار تکرار صورت گرفت. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که تنظیم کننده ی رشد NAA نقش مهمی در افزایش وزن کل پیازچه های تولید شده دارد، به طوری که بیشترین مقادیر این صفت از غلظت 1/0 و 1 میلی گرم در لیتر NAA حاصل شد. همچنین بیشترین تعداد ریشه در هر پیازچه از ترکیب تیماری 01/0 میلی گرم در لیتر BA بدست آمد. در ترکیب غلظت های مختلف هورمون NAA و هورمون BA، بیشترین وزن کل پیازچه ها در ریزنمونه ی پیازچه در محیط کشت MS حاوی 1/0 میلی گرم در لیتر NAA بدون BA بدست آمد. همچنین در غلظت بالای BA نسبت به NAA، همه ی سطوح فراصوت باعث افزایش تعداد فلس ها و وزن پیازچه ها گردید و بیشترین تعداد پیازچه ها از 10، 20 و 30 ثانیه فراصوت دهی حاصل شد. اثر مثبت تیمار فراصوت بر پیازچه زایی و صفات مربوط به آن نشان می دهد که این تیمار می تواند تاثیر زیادی برای باززایی این گیاه در شرایط درون شیشه ای داشته باشد. بنابراین از آنجا که فراصوت به طور غیرمستقیم بر میزان هورمون های درون زا در ریزنمونه تاثیر می گذارد، توصیه می گردد که در کنار تیمار هورمونی می توان از تیمار فراصوت در تکثیر این گیاه با ارزش استفاده کرد و با استفاده از آن میزان باززایی از این گیاه را افزایش داد.