زمینه و هدف: بینامتنیت یکی از تکنیکهایی است که میتواند به خلق رمانهای جدید بر پایه متون کهن کمک کند. مطالعات بینامتنی یکی از رویکردهای مهم در پژوهشهای ادبی معاصر است و طبق آن، هر متن ادبی، بازخوانش و زایشی از آثار ادبی پیشین یا معاصر است. مجید شفیعی، از نویسندگان برجسته حوزه کودک و نوجوان کشور و برنده چندین جایزه ادبی، از جمله کسانی است که به این قالب ادبی روی آورده است. رمان «کابوس ماهان»، نوشته مجید شفیعی، بر پایه بینامتنیت و در پی بکار گرفتن شیوه ای تازه در روایت و گریز از شیوه های سنتی است. روش مطالعه: پژوهش پیش رو، مطالعه ای نظری به شیوه کتابخانه ای است که محدوده و جامعه مورد مطالعه آن هفت پیکر نظامی و کابوس ماهان را در برمیگیرد. یافته ها: درونمایه ستم ستیزی و زیاده خواهی در دو داستان و استفاده نمادین از نور در مقابل ظلمت از مفاهیم مشترکی است که با آن روبرو هستیم و استفاده از رنگ و نور نیز با بسامد بالایی که دارد، وجوه بینامتنی را در اثر فوق قوت بخشیده است. نتیجه گیری: شفیعی از بینامتنیت صریح تعمدی و بینامتنیت ضمنی بر پایه هفت پیکر در این اثر خویش استفاده کرده است و از شگردهای داستان پردازی و مفاهیم مشترک نیز بهره برده است.

هنر معاصر ایران با تأثیر پذیری از بافتار و سنت های موجود در جامعه، رویکردی انتقادی در برابر پدیده ها به خود گرفته است. یکی از قالب هایی که برای بیان بهتر درد و رنج انسان معاصر در هنر امروز مورد استفاده قرار می گیرد، گروتسک است. گروتسک درواقع سبک تزیینی و خارق العاده ای است، که از روم باستان برجای مانده و دوباره احیا شده است. پژوهش حاضر با بررسی آثار مهرنوش بادپر سعی در واکاوی عناصر گروتسک در این آثار را داشته تا با مطالعه بر روی این عناصر به این پرسش پاسخ دهد که بیان گروتسک در این آثار به دنبال واقع نمایی تصویر کابوس بوده و یا قصد ناهمگون جلوه دادن یک لحظه از واقعیت را دارد؟ برای پاسخ به این پرسش، پژوهش حاضر با بهره مندی از رویکرد نشانه شناسی به واکاوی عناصر گروتسک در این آثار پرداخته و به تحلیل نمونه های مطالعاتی می پردازد. در این آثار عناصری غیرانسانی به پیکره انسان اضافه و تمامیت بدن از حالت طبیعی خود خارج شده و دچار دگردیسی می شود. اعضای غیرمعمول در پیکره انسانی امری است که در این آثار از لحظات واقعی، بیانی گروتسک وار را پدید می آورد. محتوای این پژوهش به صورت کمی، گردآوری اطلاعات به روش اسنادی (مطالعات کتابخانه ای) و به شیوه ی توصیفی   -    تحلیلی و در مواردی نیز تاریخی است.

سابقه و هدف: مطالعات اخیر درگیری سیستم های نوروترانسمیتری مختلفی را در اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نشان داده است. شواهدی به نفع درگیری سیستم سروتونرژیک وجود دارد، ترازودون و نفازودون که بلوک کننده رسپتور 5HT2 پست سیناپسی هستند در PTSD اثرات درمانی داشته اند. مهارکننده های سروتونین موجب برطرف شدن برخی اختلالات خواب از جمله به هم خوردگی ساختار خواب، حرکات میوکلونوس و راه رفتن در خواب می شوند. در برخی مطالعات مطرح شده است که بلوک کننده های گیرنده 5HT2 موجب کاهش کابوس های شبانه در PTSD می شوند؛ برخی مطالعات نیز این اثربخشی را نشان نداده اند، لذا در این مطالعه اثر سیپروهپتادین (بلوک کننده 5HT2) بر کابوس های شبانه بیمارانPTSD جنگ ایران و عراق بررسی شده است. مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی از نوع قبل- بعد، 25 بیمار به مدت 8 هفته تحت درمان با سیپروهپتادین با دوز 8 میلی گرم روزانه قرار گرفتند. بیماران همگی مرد، متاهل و مبتلا به نوع مزمن بیماری بر اساس معیارهای DSM-IV بودند که کابوس های مرتبط با واقعه جنگ داشتند. نمونه گیری به روش آسان از بین مراجعین به درمانگاه انجام شد. معیارهای خروج از مطالعه عبارت بودند از: سوء مصرف یا وابستگی به مواد، اختلال سایکوتیک و هر شرایط طبی دیگری که مصرف سیپروهپتادین در آن ممنوع بود. یافته ها: درطی مطالعه 5 بیمار به دلیل عوارض جانبی نظیراحساس گیجی و خواب آلودگی در طی هفته اول و دوم دارو را به خواست خودشان قطع کردند. 20 بیمار در مطالعه باقی ماندند که متوسط شدت کابوس هایشان از 85/6 به 05/5 کاهش یافت که از نظرآماری معنی دار است (P<0.01).نتیجه گیری: سیپروهپتادین و سایر بلوک کننده های گیرنده سروتونین 2 می توانند در درمان کابوس های بیماران مبتلا بهPTSD مؤثر باشند.

مقدمه . مطالعات افزایش فعالیت سیستم آدرنرژیک را در اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نشان داده اند. پرازوسین، آنتاگونیست گیرنده α1 - آدرنرژیک ، در 4 بیمار PTSD جنگ ویتنام موجب کاهش یا حذف کامل کابوسهای مرتبط با جنگ شده است. در این مطالعه اثر پرازوسین را بر کابوسهای بیماران PTSD بررسی نموده ایم. روشها. در یک کارآزمایی بالینی از نوع قبل و بعد، 22 بیمار مطالعه شدند. بیماران همگی مرد، متاهل و مبتلا به نوع مزمن PTSD بودند که کابوسهای مرتبط با واقعه جنگ داشتند. معیارهای خروج عبارت بودند از : سوء مصرف یا وابستگی به مواد مخدر، اختلالات سایکوتیک سابقه حساسیت به پرازوسین یا عدم تحمل آن ، فشار خون کمتر از 90/60 mmHg و هر شرایط طبی که مصرف پرازوسین در آن مجاز نبود. نتایج. شش بیمار بدلیل عوارض جانبی پرازوسین از مطالعه خارج شدند. در سایرین متوسط شدت کابوسها از 6.75 به 3.56  کاهش یافت که از نظر آماری معنی دار است (P<0.001). بحث. ارتباط بین تجویز پرازوسین و کاهش شدت کابوسهای PTSD بیانگر احتمال اثربخشی بلوک گیرنده α1 آدرنرژیک در کاهش این نشانه PTSD است.

سابقه و هدف: جنگ تحمیلی ایران و عراق باعث شد تعداد زیادی از هم وطنان نظامی و غیر نظامی از لحاظ روحی و جسمی آسیب ببینند. جنبه های روحی خود را به صورت مشکلات اضطرابی و دیگر بیماری های روان پزشکی نشان داد که ازآنان بیماری استرس پس از سانحه ناشی از جنگ می باشد که جانبازان زیادی را مبتلا ساخته است. مهمترین علایم و شکایات این بیماری کابو سهای شبانه است. هدف این مقاله بررسی درمان های دارویی کابوس های شبانه در اختلال استرس پس از سانحه جنگ است.مواد و رو شها: مطالعه از نوع مروری می باشد. در مقاله های منتشر شده در سالهای 2008 - 1997 با استفاده از کلمات کلیدی:Nightmare, Post Traumatic Stress disorder, PTSD ، اختلال استرس پس از سانحه و کابوس شبانه در موتورهای جستجوگر اینترنت Yahoo و Google و پایگا ههای اطلاعاتی پزشکی Pubmed و Iranmedex تعداد 24 مقاله انتخاب و این مقاله تهیه شد.یافته ها: در اختلال استرس پس از سانحه نقش سیستم های نوروترانسمیتری مشخص شد که شامل سیستم نورادرنرژیک و گیرند ههای آن و سیستم سروتونرژیک می باشند، عوامل کاهنده سیستم نورادرنرژیک باعث کاهش علایم، منجمله کابو سهای شبانه می شوند که شامل: پرازوسین، کلونیدین و گانفیسین و پروپرانولول است. در سیستم سروتونرژیک، بلوک کننده های گیرنده های سروتونین همانند ترازودون و نفازودون و سیپروهپتادین در درمان کابوس های شبانه موثر بوده اند. مهار کننده های باز جذب انتخابی سروتونینSSRIs) ) مثل: پاروکستین، سرترالین و فلوکستین در بهبود کیفیت زندگی و آشفتگی های خواب موثر بوده اند.بحث و نتیجه گیری: با توجه به تعدد مقاله ها و مقایسه پژوهش های انجام شده در داخل و خارج کشور پرازوسین و نفازودون دو داروی موثر در درمان کابوس های شبانه می باشند.

سابقه و هدف: اختلال استرس بعداز سانحه (P.T.S.D.) که یک اختلال روان پزشکی (اضطرابی) محسوب می شود ممکن است در اثر یک استرس شدید و ناتوان کننده ایجاد شود. یکی از علایم این اختلال، کابوس های شبانه است که گاهی بسیار شدید و سبب بی خوابی، رنج و ناراحتی فردی می شود. در برخی مطالعات مشخص شده که در این اختلال، فعالیت سیستم آدرنرژیک زیاد می شود و نیز گزارش شده داروهایی مثل کلونیدین، گانفیسین و پرازوسین که فعالیت این سیستم را کم می کنند باعث کاهش علایم از جمله کابوس های شبانه می شوند. لذا در این مطالعه، اثر کلونیدین (اگونیست آلفا دو پیش سیناپسی) و پرازوسین (آنتاگونیست آلفایک) را بر کابوس های این بیماران مقایسه می کنیم .روش بررسی: در یک کار آزمایی بالینی دوسوکور و تصادفی دو گروه از بیماران بستری PTSD به مدت 8 هفته تحت درمان با کلونیدین و پرازوسین قرار گرفتند، بیماران همگی مرد، متاهل و مبتلا به فرم مزمن اختلال بودند و کسانی که سو مصرف یا وابستگی به مواد، اختلال سایکوتیک و مشکلات طبی برای تحمل این دو دارو داشتند، در مطالعه قرار نمی گرفتند.یافته ها: میانگین شدت کابوس ها در هر دو گروه تحت درمان کاهش یافت که از نظر آماری معنادار بود (p<0.001) ولی اختلال کاهش میانگین شدت کابوس بین دو گروه معنادار نبود (p>0.05). بحث: اگر چه هر دو دارو سبب کاهش شدت کابوس ها شد، ولی اثر بخشی آن ها با هم تفاوت نداشت. 

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی استعاره های مفهومی-شناختی اشعارِ کابوس های روسی، دفتر چهارم، از مجموعه هفت دفتری چشمِ چپ سگ، اثر پناهی (1389) بر اساس انگاره نظریه آمیختگی مفهومی (انگاره نام)فوکونیه و ترنر (1994، 1998، 2002) است که برای توصیفاینانگاره، ازاصطلاح فضای ذهنی یا مفهومی استفاده کرده اند. آن ها موضوع استعاره مفهومی راموردی خاصازیکعرصه عام تر ووسیع تر دانسته اند. اینردهوسیع تر، تحلیلِسازوکارِدستگاهذهنهنگاممواجههبادامنه هایمفهومیاست. نگارندگان این پژوهش با استفاده از انگاره ی نام به بررسی ترکیبات و استعاره های موجود در کتاب اشعار کابوس های روسی اثر پناهی پرداخته اند. ماهیت روش انجام این پژوهش کیفی بوده، داده ها با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته اند. داده های موردبررسی از اشعار 21 قطعه ای او با عنوان «کابوس های روسی» از مجموعه چشمِ چپ سگ انتخاب شده است. همچنین ابزار به کار گرفته شده، ابزار معنی شناسی شناختی و به طور ویژه انگاره ی نام است. نتایج تحقیق نشان می دهد استعاره ها و ترکیبات به کاررفته در این مجموعه اشعار با استفاده از روش ادغام، ترکیب و تکمیل، فضاهای جدیدی را به وجود آورده است؛ یعنی علاوه بر دو حوزه مبدأ و مقصد، فضای جدید دیگری ساخته شده است، به گونه ای که پناهی در اشعارِ خود از انگاره ی استعاره ی مفهومی فراتر رفته و از انگاره ی نام بهره گرفته است که با استفاده از آن استعاره هایی بدیع و احساساتی به دست آمده است. همچنین یافته های پژوهش، تأییدی بر این ادعاست که استعاره های به کاررفته در این اشعار از نوع شبکه ی دو ساحتی هستند.