پهنه سنندج-سیرجان با روند شمال باختر-جنوب خاور، کمربندی کوهزایی در مجاورت بلافصل و شمال زمین درز زاگرس یعنی مکان پیشین اقیانوس نوتتیس جای دارد. این پهنه شامل پی سنگ پان آفریکن شبیه سرزمین های مختلف ایران مرکزی است. پی سنگ بلورین به صورت ناهمشیب زیر رسوبات سکوی پالئوزوییک-تریاس قرار دارد که خود به صورت دگرشیب به وسیله چینه های رسوبی و آتشفشانی کمان ماگمایی ژوراسیک پوشانده شده اند. کربنات های کرتاسه با دگرشیبی زاویه دار ناحیه ای روی سنگ های کهن تر قرار می گیرند. مجموعه دگرگونی فشار بالای زاینده رود شامل کوارتزشیست ها، آمفیبولیت ها، گنیس ها و اکلوژیت ها در مسیر زاینده رود رخنمون دارند و به صورت ناهمشیب در زیر کربنات های فسیل دار پرمین قرار می گیرند که نشان دهنده سن پیش از پرمین است. در مطالعه حاضر داده های جدیدی شامل ترکیبات عناصر اصلی و کمیاب سنگ کل و داده های ایزوتوپی برای متابازیت های انتخاب شده ارائه شده است. فراوانی عناصر با میدان الکترواستاتیکی قوی و نسبت های ایزوتوپی رادیوژنیک Sr-Nd-Hf، نشان دهنده ترکیب توله ایتی با تمایل به سوی بازالت های درون صفحه ای هستند و نه بازالت های پشته میان اقیانوسی. در این مطالعه همچنین تعیین سن به روش اورانیم-سرب روی زیرکن در ارتوگنیس نفوذ یافته در مجموعه شیست-متابازیت انجام شده و سن 3/5 ± 568 میلیون سال را به دست داده است که سن نئوپروتروزوییک پسین را برای پروتولیت گرانیتی تأیید می کند. این مقاله سن های Ar-Ar ژوراسیک در مطالعات پیشین را روی میکای سفید از اکلوژیت ها و گنیس ها مورد بحث قرار داده و آنها را به تبلور دگرگونی مرتبط با فعالیت نفوذی ناحیه ای نسبت داده است. مقایسه با مجموعه گنیسی-اکلوژیتی ماسیف مندرس در ترکیه که بسیار مفصل تر مورد مطالعه قرار گرفته است، شباهت های سنی و ژئوشیمیایی قابل ملاحظه ای را با مجموعه حاضر نشان می دهند. در این مقاله به گسترش ناحیه ای این مجموعه سنگی از زاینده رود تا خوی و فراتر از آن تا ماسیف مندرس اشاره و رابطه آنها با فرایند زمین ساختی یکپارچگی پایانی گندوانا در نزدیکی آغاز دوره کامبرین بحث شده است.

در میان زیای میکروسکوپی موجود در لایه های آهکی سازند جیرود در البرز مرکزی ، بقایای میکروسکوپی ارزشمندی از کوسه های غضروفی (کوندریکتین) یافت شده است. این قطعه ها شامل دندان ها، اندام تنفسی و فلس ها است که در این بررسی مطالعه شده است. در این مطالعه گونه ها و جنس هایی از خانواده های Phoebodontidae، Protacrodontoidae، Hybodontoidae و Ctenacathoidae شناسایی شده است. سازند جیرود تناوبی از رخساره های آواری و کربناتی همراه با یک یا دو واحد بازالتی است که در البرز مرکزی گسترش وسیعی دارد. سن این سازند دونین بالایی/کربنیفر زیرین گزارش شده است و نام آن از برش الگوی آن در دهکده جیرود در شمال تهران گرفته شده است. نهشته های دونین بالایی/کربنیفر زیرین در سراسر البرز و ایران مرکزی گسترش دارد. مطالعه کوندریکتین های دونین بالایی در نواحی خاور ایران و ایران مرکزی و مشابهت کوندریکتین های این نواحی و سازند جیرود، ارتباط حوضه ای این نواحی را در دونین بالایی تایید می کند. همچنین تطابق کوندریکتین های فامنین خاور ایران و ایران مرکزی با زیای مشابه در مراکش و الجزایر ارتباط حوضه ای این سرزمین ها در این زمان را تایید می کند. مطالعات جغرافیای دیرین حاکی از آن است که این سرزمین ها در نواحی کم ژرفای شمال گندوانا قرار داشته اند. همراهی این زیا با فسیل کنودونت شاخص فامنین بالایی (Expansa zone)، تعلق این رسوبات را به این زمان تایید می کند.

توده های نفوذی جنوب باختر سلماس شامل سنگ های حد واسط- مافیک و اسیدی، در مرز پهنه های سنندج- سیرجان و کمربند ماگمایی ارومیه- دختر در شمال باختر ایران رخنمون دارند. سنگ های مافیک- حد واسط دارای ترکیب متادیوریت و متاگابرو و کهن ترین توده های نفوذی منطقه هستند. سنگ های اسیدی ترکیب متاگرانیت تا متاگرانودیوریت دارند. این توده های نفوذی درون مجموعه ای از سنگ های آتشفشانی- رسوبی دگرگون شده با سن پرکامبرین نفوذ کرده‎ اند. سن‎سنجی به روش U-Pb روی کانی زیرکن نمونه های متاگرانیت و متاگرانودیوریتی این مجموعه دگرگون شده، دامنه سنی از 2.4±567 میلیون سال تا 2.7±565 میلیون سال (اواخر نئوپروتروزوئیک-کامبرین) را نشان می دهد. زیرکن ها دارای هسته های کهن موروثی هستند. نتایج ایزوتوپ Hf (به همراه سن مدل) زیرکن های این سنگ ها نشان می دهد که ماگمای تشکیل دهنده آنها اولیه (Juvenile) نیست بلکه حاصل واکنش با پوسته قاره ای قدیمی به سن مزوپروتروزوییک است. مقدارd18O  زیرکن ها احتمالا نشان دهنده تبلور زیرکن ها از ماگمایی است که با مواد پوسته ای ترکیب شده است. توده های نفوذی جنوب باختر سلماس، با سنگ های متاگرانیتی و گنیسی درون پی سنگ ایران که در ایران مرکزی، پهنه سنندج- سیرجان و پهنه البرز رخنمون یافته اند، از دید زمانی همسن هستند. همه این سنگ های گسترش یافته موجود در پی ‎سنگ، نشان دهنده بقایای فعالیت ماگمایی به سن نئوپروتروزوییک- کامبرین در امتداد حاشیه شمالی گندوانا هستند.

توده گرانیتوییدی زرین در ایران مرکزی، بلوک یزد رخنمون دارد. این سنگ ها اغلب متاآلومین تا کمی پرآلومین و ازلحاظ ترکیب از نوع گرانیت های نوع I هستند. سن سنجی زیرکن U-Pb (SHRIMP) سن توده گرانیتی زرین را Ma 567-557 مطابق با پلوتونیسم نئوپروتروزوییک پسین-کامبرین پیشین (کادومین) در حاشیه شمالی گندوانا تعیین نمود. الگوی پراکندگی عناصر فرعی بهنجار شده نسبت به کندریت و گوشته اولیه نشان دهنده غنی شدگی از LREEs نسبت به HREEs و LILEs نسبت به HFSEs همراه با بی هنجاری منفی Eu, Ti و Nb است که این ویژگی ها مبین تشکیل این سنگ ها در محیطی مرتبط با فرورانش، فرورانش پروتوتتیس به زیر حاشیه شمالی گندوانا می باشد. داده های سن سنجی و ژئوشیمیایی شامل وجود زیرکن های موروثی مبین آن است که گرانیت زرین حاصل ذوب بخشی پوسته مافیک نسبتاً جوانتر بوده و به وجود سنگ های مزوپروتروزوییک–پالئوپروتروزوییک در پوسته پایینی ایران اشاره دارد.