قرآن در موارد فراوان، به زبان حجاز در عصر رسالت سخن میگوید و از تشبیهات و تمثیلات آن زمان بهره می گیرد، در عین حال، کتابی جاودانه و برای تمام زمان ها و مکان هاست. این دو مطلب چگونه با هم قابل جمع است؟ برخی از صاحب نظران، به دلیل نکته اول، قرآن را بازتاب فرهنگ زمانه میدانند و نسبت به جاودانگی آن تردید میکنند. نویسنده در این گفتار، دو دیدگاه کلی در این زمینه بیان می دارد و آن ها را نقد و بررسی می کند.همچنین نمونه هایی از بازتاب فرهنگ زمانه را در این تشبیه و تمثیل ها می آورد و هدف قرآن را از این گونه تشبیه ها توضیح می دهد و نشان می دهد که طرح آنها با جاودانگی قرآن منافات ندارد.