به نظر می رسد که مساله اصلی در سیاستگذاری ها و برنامه های توسعه ای، خلا شناختی جامعه شناسانه و روانشناسانه از نیازهای پیچیده فردی و اجتماعی انسان امروز است. یکی از برنامه های توسعه ای که در سالهای اخیر به اجرا گذاشته شد، احداث واحدهای مسکن مهر است؛ از این رو با توجه به اهمیت رضایت از زندگی در ثبات، سلامت و کاهش آسیب های اجتماعی در جامعه، مطالعه این مقوله و شناخت آن در برنامه ریزی های اجتماعی ضرورت دارد. بر این اساس هدف این مقاله سنجش میزان رضایتمندی از زندگی در میان ساکنان مسکن مهر است. این مطالعه با روش کمی و با استفاده از پرسشنامه انجام گرفته و جامعه آماری آن شامل همه ساکنان مسکن مهر شهر فولادشهر اصفهان است. حجم نمونه با استفاده از جدول لین با 95% اطمینان، و خطای 5 درصد 384 نفر برآورد گردید. یافته ها حاکی است که میزان رضایت از زندگی 22.4 درصد پاسخگویان کم، 51.8 درصد متوسط و 25.8 درصد زیاد است. همچنین یافته ها بیانگر آن است که میان تعلق مکانی (r=0.593)، میزان دینداری (r=0.293) و سرمایه اجتماعی (r=0.686) با رضایت از زندگی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج ضریب رگرسیونی نشان می دهد که متغیرهای مشارکت، درآمد، تعلق مکانی، مقطع تحصیلی، هزینه خانواده، بعد پیامدی، محل سکونت قبلی، وضعیت تاهل، سن، بعد عقیدتی، اعتماد اجتماعی، به ترتیب میزان اهمیتی که در تبیین متغیر وابسته داشته اند، وارد شده اند و در مجموع 81 درصد (R2=0.81) از متغیر وابسته را تبیین کرده اند.