علوم مراقبتی نظامی
سال:1404 | دوره:12 | شماره:1 |تعداد مقالات:8

مقدمه: توجه به آسایش بیمار حین همودیالیز و درمان عوارضی مثل تهوع حین همودیالیز از نقش های مهم پرستاری است. استفاده از روش های درمانی مکمل و بدون عارضه در پرستاری از بیماران مزمن مورد تأکید قرار گرفته است. هدف: هدف این مطالعه تعیین تأثیر ماساژ بازتابی کف پا بر روی تهوع حین همودیالیز در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان منتخب نظامی بوده است. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی در سال 1402 در بخش دیالیز یک بیمارستان منتخب نظامی در تهران انجام شد.  52 بیمار تحت همودیالیز با روش های نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمون (رفلکسولوژی پا) و کنترل (مراقبت های معمول) قرار گرفتند. در گروه آزمون، ماساژ بازتابی کف پا سه جلسه در طی یک هفته به مدت 15 دقیقه برای هر پا و در مجموع 30 دقیقه انجام شد. پرسشنامه تهوع و استفراغ رودز، قبل و بعد از مداخله تکمیل شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 تجزیه و تحلیل و سطح معنی داری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد. یافته ها: بین گروه های مورد مطالعه از نظر مشخصات فردی تفاوت آماری معناداری وجود نداشت. همچنین قبل و بعد از مداخله، اختلاف معناداری بین دو گروه از نظر تهوع وجود نداشت (0/089P=)؛ اما میزان تهوع در گروه آزمون، قبل (4/14673 ± 3/6538) و بعد از مداخله (2/74563 ± 1/4615) به طور معناداری کاهش یافته بود (0/001P<). در حالی که در گروه کنترل، میزان تهوع قبل (5/19763 ± 3/1538) و بعد از مداخله (4/55682 ± 3/2692)، تفاوت معنی داری نداشت (0/910=P). نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که استفاده از ماساژ بازتابی کف پا باعث کاهش تهوع بیماران حین همودیالیز شده است. لذا، پیشنهاد می شود که پرستاران از این روش مکمل برای کاهش تهوع در بیماران تحت همودیالیز استفاده نمایند.

مقدمه: بیماری مزمن کلیه در سراسر دنیا به عنوان یکی از مشکلات سلامت عمومی که منجر به افزایش هزینه ها و میزان مرگ و میر می شود شناخته شده است. اگر چه دیالیز طول عمر بیمار را افزایش می دهد؛ اما عدم کفایت دیالیز از جمله عوامل مهم در افزایش مرگ و میر بیماران همودیالیزی محسوب می شود. هدف: هدف از این مطالعه مقایسه تأثیر آموزش خودمراقبتی به روش بازخورد محور و استفاده از نرم افزار دی کر (Di Care) بر کفایت دیالیز بیماران تحت همودیالیز بود. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده در سال 03-1402 در بیمارستان های منتخب کرمان انجام شد. 60 بیمار تحت همودیالیز به روش هدفمند وارد مطالعه شدند و به روش تصادفی ساده به سه گروه آموزش بازخورد محور (20=n)، آموزش با نرم افزار دیاکر (20=n) و کنترل (20=n) تخصیص یافتند. جهت اندازه گیری کفایت دیالیز از شاخص Kt/v و نسبت کسر اوره (URR) قبل، بلافاصله بعد و 8 هفته بعد از مداخله استفاده شد. از نرم افزار SPSS با سطح معنی داری کمتر از 0/05 جهت تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: قبل از مداخله میانگین کفایت دیالیز بیماران بر اساس شاخص Kt/v در گروه بازخورد محور، نرم افزار دی کر و کنترل به ترتیب (0/46±1/27، 0/37±1/26 و 0/25±1/35؛ 0/674P=) و نسبت کسر اوره به ترتیب (0/11± 0/63، 0/10 ±0/63 و 0/07±0/68؛ 0/263P=) بود که تفاوت معنی داری نداشت. در حالی که بلافاصله بعد از مداخله شاخص Kt/v بیماران به ترتیب (0/15±1/34، 0/21±1/23 و 0/22±1/41؛ 0/033P =) بود که تفاوت معنی داری داشت، ولی هشت هفته بعد به ترتیب (0/15±1/29، 0/16±1/24 و 0/35±1/44؛ 0/237P=) شد که تفاوت معنی داری نداشت. همچنین، در نسبت کسر اوره بیماران بلافاصله بعد از مداخله به ترتیب (0/04±0/68، 0/12±0/67 و 0/06±0/69؛ 0/423P =) و هشت هفته بعد از مداخله به ترتیب (0/05±0/66، 0/05 ± 0/65 و 0/07 ± 0/69، 0/581=P) تفاوت معنی داری دیده نشد. همچنین، شاخص Kt/v (0/903=P) و نسبت کسر اوره (URR) (0/982=P) بیماران در سه گروه در طول زمان تغییر معنی داری نداشت. نتیجه گیری: علی رغم وجود شواهد مبنی بر اثرات مفید روش های نوین یاددهی-یادگیری در بیماران تحت همودیالیز، آموزش خودمراقبتی به روش بازخورد محور و استفاده از نرم افزار دی کر بر کفایت دیالیز این بیماران تأثیر چشمگیری نداشت.

مقدمه: همودیالیز و مشکلات ناشی از آن، تغییرات زیادی در زندگی این بیماران ایجاد می کند که نیازمند مشارکت خود بیمار در انجام مراقبت از خود در روند درمان می باشد. خودکارآمدی در بیماران تحت همودیالیز منجر به خودمدیریتی مناسب تر مشکلات می شود. هدف: این مطالعه با هدف تعیین تأثیر مدل مراقبت پیگیر بر خودکارآمدی بیماران تحت همودیالیز انجام شد. مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر یک مطالعه کارآزمایی بالینی است که بر روی 74 نفر از بیماران تحت همودیالیز مراجعه کننده به بیمارستان شهید چمران شهر تهران در سال 1402 انجام شد. بیماران با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی ساده با پرتاب سکه در دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند. در گروه آزمون علاوه بر مراقبت های روتین، مدل مراقبت پیگیر اجرا شد. میزان خودکارآمدی بیماران قبل، بلافاصله و یک ماه بعد مداخله سنجیده شد. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه مشخصات فردی و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر استفاده شد. داده ها پس از جمع آوری در نرم افزار SPSS نسخه 23 وارد شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 0/05>P به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد. یافته­ ها: قبل از مداخله، دو گروه، از نظر مشخصات فردی و میانگین خودکارآمدی (آزمون: 4/49±36/67، کنترل: 5/44±34/62) اختلاف معناداری نداشتند (0/05P) و در گروه آزمون، خودکارآمدی ارتقاء پیدا کرده بود. در زمان پیگیری نیز، این تفاوت بین دو گروه معنی دار بود (0/001>P) و در گروه آزمون خودکارآمدی همچنان بالاتر بود. نتیجه گیری: با توجه به تأثیر مدل مراقبت پیگیر در افزایش خودکارآمدی بیماران تحت همودیالیز، استفاده از الگوی مراقبت پیگیر در بیماران تحت همودیالیز توصیه می­شود.

مقدمه: سلامت جسمی و روانی پرستاران از عوامل تعیین کننده راندمان کاری آنان است. خودکنترلی می تواند میزان سلامت روحی و روانی آنان را ارتقا دهد. هدف: این مطالعه با هدف تعیین تأثیر آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خود کنترلی پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه کمَی از نوع کار آزمایی بالینی تصادفی شده کنترل دار می باشد که بر روی 58 پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های منتخب آجا در شهر تهران در سال 1402-1403 انجام شده است. واحدهای پژوهش به روش تصادفی سازی بلوک 4 تایی به دو گروه یکسان 29 نفر آزمون و 29 نفر کنترل اختصاص یافتند. گروه آزمون مداخله آموزش رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد را در طی 8 جلسه دریافت کردند. در حالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. دو گروه قبل و بعد از مداخله، توسط پرسشنامه خود کنترلی تانجی مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های مطالعه به وسیله نرم افزار SPSS نسخه 26 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت (0/001>P). یافته ها: میانگین رتبه سن پرستاران گروه آزمون 28/22 و گروه کنترل 30/78 بود. فراوانی جنسیت زن در پرستاران در گروه آزمون و کنترل به ترتیب 58/6 درصد و 62/1 درصد بود. دو گروه مطالعه از نظر یافته های دموگرافیک و پایه با هم تفاوت معنی داری نداشتند (0/05P>). نتایج آزمون تی مستقل نشان داد قبل از مداخله، میانگین نمره خودکنترلی گروه آزمون با گروه کنترل تفاوت معنی داری ندارد (0/05P=)، اما بعد از مداخله میانگین نمره خودکنترلی برای آزمودنی های گروه آزمون به صورت معنی داری بیشتر از گروه کنترل می باشد (0/001>P). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند نقش بسزایی در افزایش خودکنترلی پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های منتخب آجا داشته باشد. لذا، پیشنهاد می شود در جهت افزایش خودکنترلی پرستاران شاغل در بخش های ویژه بیمارستان ها از مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد استفاده شود.

مقدمه: روش های مختلفی برای کاهش اضطراب بیماران بستری در بخش ویژه قلبی وجود دارد اما چالش اصلی انتخاب روش اثربخش و مفید می باشد. هدف: مقایسه تأثیر استفاده از سه روش محافظ گوش، محافظ چشم و اجرای پروتکل زمان آرام بر میزان اضطراب بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه قلبی هدف این مطالعه بود. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی چهار گروهه بود که بر روی بیماران قلبی بستری در بخش های مراقبت ویژه قلبی بیمارستان های منتخب آجا در سال 1403 انجام شد. 84 نفر بیمار در چهار گروه 21 نفره شامل گروه پروتکل زمان آرام، محافظ چشم، محافظ گوش و کنترل قرار گرفتند. مداخله از ساعت 24 شب دوم بستری الی 6 صبح روز بعد، به مدت 3 شب با استفاده از ابزار فرم مشخصات جمعیت شناختی و پرسش نامه اضطراب  DASS-21 اجرا شد. (بدون اجرای مداخله در گروه کنترل). داده ها با نرم افزار آماری SPSS نسخه 21 تحلیل شدند. (0/05>P). یافته ها: قبل از مداخله بین میانگین نمرات اضطراب چهار گروه تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. قبل از انجام مداخله میانگین اضطراب در گروه محافظ چشم (1/82±11/76)، در گروه محافظ گوش (2/21±10/72)، در گروه پروتکل زمان آرام (2/72±10/15) و در گروه کنترل (2/45±11/05) بود. پس از انجام مداخله میانگین اضطراب در گروه محافظ چشم (1/24±5/89)، در گروه محافظ گوش (1/57±5/66)، در گروه پروتکل زمان آرام (2/13±7/65) و در گروه کنترل (1/92±10/70) بود. بین گروه محافظ چشم و گروه پروتکل زمان آرام (0/005 =P) و بین گروه محافظ گوش و گروه پروتکل زمان آرام (0/014=P) اختلاف معناداری وجود داشت. نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی هر سه روش در کاهش اضطراب بیماران بستری در این مطالعه، به کار بستن این روش ها برای کمک به بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه قلبی ضمن تلاش برای شناساندن پروتکل زمان آرام توصیه می شود.

مقدمه: بحران ها اغلب اتفاق می افتند، بنابراین مدیریت بحران کلیدی است. عناصر عملیاتی، به ویژه اقدامات فوری مانند کمک های اولیه جسمانی و روانشناختی، برای یک پاسخ متعادل و مؤثر به بحران بسیار مهم هستند. هدف: هدف این مطالعه تعیین تأثیر آموزش عناصر عملیاتی بحران در حوادث پر مصدوم بر نگرش کارکنان درمانی گردان های بهداری نیرو زمینی آجا بود. مواد و روش ها: مطالعه ی حاضر یک مطالعه ی نیمه تجربی بود که جامعه آماری آن پرسنل درمانی شاغل در مراکز نظامی آجا در سال 1403 بودند. 62 نفر به صورت تصادفی ساده به روش قرعه کشی در دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند. برای گروه آزمون آموزش کمک های اولیه درمانی و روانشناختی توسط تیم پژوهش به روش ترکیبی (چهره به چهره، مجازی و ایفای نقش) اجرا شد. برای جمع آوری داده ها، از فرم مشخصات جمعیت شناختی و پرسشنامه محقق ساخته نگرش کارکنان درمانی در حوادث پر مصدوم استفاده شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 21 تحلیل شد. یافته ها: میانگین نمره نگرش شرکت کنندگان قبل از مداخله در گروه آزمون 9/67±22/74 و کنترل 7/87±75/41 بود که تفاوت آماری معنی داری نداشت (0/59=P) بعد از مداخله در گروه آزمون به 9/12±81/61 و در گروه کنترل به 8/00±76/54 رسید که تفاوت معنی دار بود (0/0247=P). تغییرات میانگین نمره نگرش شرکت کنندگان از مرحله پیش آزمون به مرحله پس آزمون معنی دار بود (0/013=P) اما در گروه کنترل معنی دار نبود (0/55=P). نتیجه گیری: آموزش عناصر عملیاتی بحران به روش ترکیبی (چهره به چهره، مجازی و ایفای نقش) در ارتقای نگرش کارکنان درمانی مفید است، پیشنهاد می شود از این مداخله برای ارتقای نگرش کارکنان نظامی در جهت ارائه کمک های اولیه جسمانی و روانشناختی در حوادث پر مصدوم استفاده شود.

مقدمه: درمان کبد چرب با توجه به افزایش شیوع و ارتباط آن با سایر بیماری ها از جمله بیماری های قلبی و عروقی ضروری است. هدف: هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر انجام تمرینات تناوبی شدید و مصرف پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنسوس بر بیان ژن TGF-β1 در بافت قلبی موش های صحرائی نر مبتلا به استئاتوزیس بود. مواد و روش ها: در این کارآزمایی تجربی، 40 سر موش صحرایی نر با میانگین وزنی 200 تا 250 گرم به طور تصادفی در 5 گروه 8 رأسی قرار گرفتند. برای القای استئاتوزیس در موش های گروه های 2 تا 5، محلول امولسیون پرچرب را به میزانmg/kg 10 روزانه به مدت 6 هفته به آن ها گاواژ شد. همچنین به موش های گروه های 4 و 5 به مدت 5 هفته و 5 روز در هفته روزانه CFU/ml109 از باکتری لاکتوباسیلوس رامنسوس جی جی به صورت گاواژ خورانده شد. برای تائید کبد چرب در موش ها آنزیم های کبدی AST، ALT و ALP اندازه گیری شد. برای اندازه گیری میزان بیان ژن TGF-β1 بافت قلبی موش ها پس از بیهوش کردن موش ها و جداسازی بافت قلب آن ها از روش Real Time PCR استفاده شد. یافته ها: میزان بیان ژن TGF-β1 در گروه استئاتوزیس نسبت به گروه کنترل سالم افزایش معنادار داشت (0/001=P). با وجود کاهش بیان ژن TGF-β1 در گروه های مداخله، بیشترین کاهش معنادار در گروه استئاتوزیس+تمرین+پروبیوتیک نسبت به گروه استئاتوزیس مشاهده شد (0/003=P). نتیجه گیری: اگر چه انجام 5 هفته تمرینات تناوبی شدید به همراه مصرف پروبیوتیک در موش ها منجر به کاهش بیان ژن TGF-β1 شد، ولی پیشنهاد انجام تمرینات تناوبی شدید به همراه مصرف پروبیوتیک در جامعه انسانی، منوط به انجام تحقیقات بیشتر است.

مقدمه: رشد یافتگی یک جامعه در گرو خانواده های خرسند و پایدار است که با ازدواج آگاهانه محقق می شود. هدف: پژوهش حاضر با هدف حاضر طراحی و تعیین ویژگی های روان سنجی پرسشنامه ازدواج خرسند و مانا بود. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع ترکیبی در سال 1397 و بر روی 280 زوج استان قم و در 3 مرحله انجام شد. در مرحله اول با استفاده از رویکرد روایت پژوهی و نمونه گیری هدفمند، مصاحبه با 13 زوج خرسند صورت گرفت و در مرحله دوم تم ها با استفاده از روش تحلیل متن استخراج و استخر گویه‎ها تشکیل شد. در مرحله سوم، ویژگی های روانسنجی پرسشنامه با بهره گیری از روایی صوری، محتوایی، روایی سازه و پایایی مورد بررسی قرار گرفت. جهت انجام روایی سازه از روش تحلیل عاملی اکتشافی، تأییدی و روایی ملاکی همزمان استفاده شد. برای تعیین پایایی از روش های آلفای کرونباخ، دو نیمه کردن و همبستگی گویه های زوج و فرد استفاده شد. یافته ها: بر اساس نتایج حاصل از مرحله اول، 6 تم "ویژگی های فردی"، "انتظار از ازدواج"، "عوامل ارتباطی"، پیشینه خانوادگی"، "هم کفوی (مذهبی)"، "حل تعارض" شکل گرفت که مبنای پرسشنامه 150 گویه ای شد. پس از بررسی ویژگی های روان سنجی و در نظر گرفتن ملاک های مختلف فرم نهایی پرسشنامه با 55 گویه تشکیل شد. تحلیل عاملی اکتشافی و تائیدی در وارسی روایی پرسشنامه بیانگر وجود شش عامل بود که در مجموع 68/82 درصد واریانس کل آزمون را تبیین ‎کرد. ضرایب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه 0/89 و برای خرده مقیاس های آن، بین 0/68 تا 0/89 بود. نتایج حاصل از روش تنصیف اسپیرمن-براون برای کل پرسشنامه، 0/87 و برای خرده مقیاس ها، بین 0/64 تا 0/83 به دست آمد. نتیجه گیری: یافته ها حاکی است که پرسشنامه ازدواج خرسند و مانا از ویژگی های روان سنجی مطلوبی بر خوردار است و با نمره گذاری و تعبیر و تفسیر آسان قابلیت به کارگیری در مطالعات خانواده را دارد.