زمینه: پرولاکتین یکی از هورمون های مهم پستانداران است که گیرنده آن در بسیاری از سلول ها تشخیص داده شده است. برای سنجش گیرنده پرولاکتین از دو روش رادیولیگاند و بافت شیمیایی استفاده می شود.هدف: مطالعه به منظور تولید کنژوگهFITC  - پرولاکتین و ارزیابی توانایی اتصال این کنژوگه به گیرنده پرولاکتین انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی FITC در محیط قلیایی به پرولاکتین متصل شد. کنژوگهFITC  - پرولاکتین به روش کروماتوگرافی از FITC آزاد جدا شد. توانایی اتصال کنژوگه FITC - پرولاکتین به گیرنده پرولاکتین سلول های تک هسته ای خون محیطی (PMBC) به وسیله روش فلوسیتومتری ارزیابی شد.یافته ها: در غیاب FITC - پرولاکتین %2.1 از سلول ها دارای نشر فلوئورسانس بودند. بعد از افزودن FITC - پرولاکتین به سلول ها به مدت یک ساعت و شستشوی سلول ها, %27.8  از سلول ها نشر فلوئورسانس داشتند. این مقادیر برای PMBC به ترتیب %0.02 و %11.8 بود.نتیجه گیری: با توجه به یافته ها کنژوگه FITC - پرولاکتین می تواند به گیرنده پرولاکتین متصل شود. لذا از این کنژوگه می توان جهت بررسی گیرنده پرولاکتین به روش فلوئورومتری استفاده نمود.

رگ زایی تولید عروق خونی جدید از عروق موجود است. رگ زایی وابسته به وجود تعادل بین فاکتورهای فعال کننده و مهار کننده آن است. اندواستاتین، یک قطعه 20 کیلو دالتونی از کلاژن XVIII و عضوی از گروه پروتئین های مهار کننده رگ زایی می باشد که تکثیر و مهاجرت سلول های اندوتلیال و تشکیل ساختار لوله مانند را مهار می کند. براساس فعالیت مهاری اندواستاتین، اتصال آن به گیرنده پیشنهاد شده است. استفاده از روش های رنگ سنجی بواسطه پروب های فلورسنت به عنوان ردیاب، کاربرد گسترده ای دارد. یکی از این پروب ها، فلوئورسین ایزوتیوسیانات (FITC) است که دارای حداکثر جذب در طول موج 490 نانومتر و حداکثر نشر در طول موج 525 نانومتر می باشد. در این مطالعه قطعه 27 آمینواسیدی مربوط به دمین انتهای آمینوی پروتئین اندواستاتین، با FITC نشانه گذاری شد. جهت رسیدن به شرایط مناسب برای نشانه گذاری پپتیدها، شرایط مختلف آزمایشی از قبیل غلظت پپتید و FITC و زمان و دمای انکوبه شدن مورد بررسی قرار گرفت. FITC های آزاد توسط روش کروماتوگرافی ژل فیلتراسیون از نمونه های کانژوگه FITC-peptide جدا شدند. سلول های اندوتلیال کشت داده شده با نمونه های کانژوگه FITC-peptide تیمار گردید. سپس سلول ها بر روی لامل های جداگانه تثبیت و بوسیله میکروسکوپ فلوئورسانس مطالعه شدند. هدف از این مطالعه استفاده از پپتیدهای کانژوگه شده به FITC جهت شناسایی اتصال پپتید اندواستاتین به سلول اندوتلیال عروقی و همچنین تایید عملکرد پپتید بعد از اتصال به FITC می باشد. یافته ها: ی ما از طریق مطالعه با میکروسکوپ فلورسانس اتصال این پتید ضد رگ زایی به گیرنده مخصوص خود بر روی سلول های اندوتلیال را تایید می کند.

سابقه و هدف: کیتوزان نوعی پلیمر تجزیه پذیر و زیست سازگار است که برای رژیم غذایی انسان بی خطر محسوب می شود. نانوذرات (NP) تهیه شده با مشتقات کیتوزان معمولاً دارای بار سطحی مثبت و خاصیت چسبندگی مخاطی هستند، به گونه ای که می توانند به غشاهای مخاط بچسبند و محموله دارو را به روش آزاد سازی پایدار آزاد کنند. هدف از این مطالعه آماده سازی فرمولاسیون های مختلف از کیتوزان و غلظت های متفاوت از عوامل اتصال دهنده برای دستیابی به پایدارترین و زیست سازگارترین نانوذره بود که توسط FITC در شرایط in vitro نشان دار شده بود. روش بررسی: به منظور بررسی بهتر علاوه بر کیتوزان از کربوکسی متیل کیتوزان استفاده شد. برای تهیه نانوذرات از روش ژل شدن یونی استفاده شد همچنین غلظتهای مختلف تری پلی فسفات به عنوان عامل اتصال دهنده مورد استفاده قرار گرفت. به علاوه سنتز کیتوزان نشاندار شده با FITC در ترکیبی از زمان، pH، غلظت های مختلف نمک و آنزیم به منظور تولید نانوذرات پایدار برای دارورسانی به روده مورد بررسی قرار گرفت. خصوصیات فیزیکی نانوذرات با استفاده از DLS، TEM و اتصلات کوالان توسط FTIR بررسی شد. یافته ها: اندازه نانوذرات توسط میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) حدود 50± 100 بود. قطر هیدرودینامیکی توسط DLS حدود 50± 150 نانومتر اندازه گیری شد. در FTIR اتصال کووالان FITCبه نانوذرات کیتوزان تایید شد، و از طیف سنجی UV به منظور تایید کونژوگاسیون استفاده شد که نتیجه اتصال بیش از 70% بود. نتیجه گیری: تمام یافته ها حاکی از آن است که نانوذرات کیتوزان نشاندار با FITC در آینده می تواند به عنوان یک عامل مفید برای تشخیص و درمان سرطان روده مورد استفاده قرار گیرد. با این حال تحقیقات بیشتری برای ارائه شواهد بیشتر در مورد پایداری این نانوذرات در شرایط in vivo لازم است.

زمینه و هدف: از مهم ترین روش های تعیین مقدار پروتئین های انکپسوله در سامانه های دارورسانی ذره ای، روشهای اسپکتروفتومتری هستند. در روش برادفورد، که یکی از روشهای پر استفاده است، برخی از عوامل تداخل کننده، روی تعیین مقدار دقیق پروتئین اثر می گذارند. در چنین مواقعی می توان از روشهایی مانند اسپکتروفلوریمتری که تداخل کمتری دارند، استفاده نمود.روشها: ابتدا توکسوئید کزاز (TT) با فلورسئین ایزوتیوسیانات (FITC) به عنوان ماده فلورسنت، کنژوگه شد. برای جداسازی نمک های بافر و FITC آزاد از روش دیالیز و اولترافیلتراسیون استفاده شد. میکروسفرهای آلژینات و لیپوزومهای حاوی توکسوئید فلورسنت به ترتیب به روش امولسیون سازی- ژل کردن فاز داخلی و تبخیر حلال تهیه شدند. مقدار توکسوئید انکپسوله شده در میکروسفرها و لیپوزومها به دو روش برادفورد و فلوریمتری اندازه گیری شد.یافته ها: میانگین درصد انکپسولاسیون FITC-TT در میکروسفرها با روش برادفورد %38.33±6.11 و به روش فلوریمتری %21.33±2.1 به دست آمد (P<0.01). در روش برادفورد میکروسفرهای بدون پروتئین جذب بالایی نشان دادند که ناشی از تداخل پلیمر سدیم آلژینات با این روش می باشد. ولی در روش اسپکتروفلوریمتری، جذب محلول میکروسفر بدون پروتئین ناچیز بود و نتایج حاصل از آن قابل اطمینان تر است. علاوه بر این، متوسط درصد انکپسولاسیون FITC-TT در لیپوزومها، به صورت غیرمستقیم با روش برادفورد %46.3±6.2 و به روش فلوریمتری %56±3 محاسبه شد (P<0.05). سوپرناتانت لیپوزوم بدون پروتئین نیز در روش برادفورد جذب بالایی نشان می دهد که می تواند ناشی از تداخل لیپیدهای آزاد باشد ولی در روش فلوریمتری سوپرناتانت لیپوزوم فاقد پروتئین جذب کمی نشان می دهد و نتایج حاصل از آن قابل اطمینان تر است.نتیجه گیری: در هنگام تعیین درصد انکپسولاسیون پروتئینها در میکروسفرها و لیپوزومها، در مواقعی که روش های اسپکتروفتومتری به دلیل مواد تداخل کننده قابل استفاده نیستند، می توان روشهای اسپکتروفلوریمتری را جایگزین آنها نمود.