بتاگالاکتوزیداز یکی از آنزیم های صنعتی مهم است که قادر به تجزیه لاکتوز به گلوکز و فروکتوز است. در این مطالعه دو سویه از مخمر کلویورومایسس مارکسیانوس (GY101 و BY101) جهت تولید آنزیم بتاگالاکتوزیداز، با استفاده از محیط کشت آب پنیر مورد بررسی قرارگفتند. آب پنیر با هر یک از دو سویه تلقیح گردید و با هوادهی 100 دور در دقیقه به مدت 144 ساعت از نظر تولید آنزیم مورد بررسی قرار گرفت. به منظور افزایش تولید آنزیم، اثر افزودن عصاره مخمر (2/0 و 5/0 درصد)، سولفات منیزیم (5/0 درصد) و سولفات منگنز (5/0 درصد) در زمان های 24، 48، 96، 120 و 144 ساعت و در دماهای C° 30 و C° 37 مورد بررسی قرار گرفت و میزان فعالیت آنزیم اندازه گیری شد. بیشترین تولید آنزیم پس از 144 ساعت در دمای C° 30 توسط سویه GY101 و BY101 با افزودن عصاره مخمر (5/0 درصد) به ترتیب 25/2 و U/mL 18/2 و با افزودن سولفات منیزیم به ترتیب 12/2 و U/mL 94/1 تعیین شد. براساس نتایج مطالعه حاضر، آب پنیر محیط مناسبی برای تولید آنزیم بتاگالاکتوزیداز توسط مخمر کلویورومایسس مارکسیانوس در حضور عصاره مخمر و مکمل های سولفات منیزیم و منگنز است. دمای C° 30 بهترین دما برای تولید آنزیم در هر دو سویه مشخص شد و افزودن مکمل های معدنی و عصاره مخمر تاثیر مثبتی بر تولید آنزیم بتاگالاکتوزیداز دارد. در حالی که سویه GY101 نسبت به BY101 سویه مناسب تر و سولفات منیزیم نسبت به سولفات منگنز مکمل مناسب تری شناخته شد و با افزایش غلظت عصاره مخمر در محدوده مورد بررسی میزان فعالیت آنزیمی افزایش یافت.

آنزیم- β  گالاکتوزیداز یکی از آنزیم های لیزوزومی می باشد که کمبود آن در بسیاری از بیماریهای ارثی و اکتسابی مشاهده می شود. در این پژوهش جداسازی و اندازه گیری آنزیم بتاگالاکتوزیداز (EC.3.2.1.23) از هموژنیت مغز موش انجام شده است. در نتیجه تخلیص آنزیم توسط کروماتوگرافی DEAE- سلولز دو پیک مجزا حاصل شد. جهت اندازه گیری مقدار پروتیین نمونه ها از روش بسیار حساس و کم هزینه Lowry استفاده گردید. در خاتمه تخلیص و جداسازی فعالیت مخصوص آنزیم از 32.1 به 429.3 رسید و افزایش درصد recovery فعالیت آنزیم قابل محسوس بود. این نتایج نشان می دهند که با استفاده از این روش حساس و کم هزینه تخلیص و اندازه گیری آنزیم می توان در تشخیص و تعیین بیماریها و انجام تکنیک های بسیار مهم بیوتکنولوژی گام های موثری برداشت.

فلاونوئیدها نقش مهمی را به عنوان سیگنال های مولکولی در تشکیل گره ها توسط ریزوبیوم های همزیست بازی می کنند. لوتئولین یکی از مهمترین فلاونوئیدها است که توسط بذرهای در حال جوانه زنی یونجه ترشح می شود. همچنین به نظر می-رسد سطح شوری بالا بدون حضور فلاونوئید موجب افزایش بیان ژن های گره زایی می شود. بنابراین، در این آزمایش تأثیر لوتئولین، ترشحات بذر و شوری بر بیان ژن گره زایی دو سویه حساس و مقاوم به شوری S. meliloti با استفاده از پلاسمید حامل پروموتور nodA و ژن lacZ از باکتری Escherichiacoli و از طریق فعالیت آنزیم β-galactosidase مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که پیش تیمار باکتریها با لوتئولین و ترشحات بذر بیان ژن nodA را افزایش داد که تأثیر ترشحات بذر بر بیان ژن بیشتر از لوتئولین بود. همچنین نتایج نشان داد که سطح شوری بالاmM 300 و 400 بدون حضور فلاونوئید منجر به بیان ژن گره زایی شد و در شرایطی که شوری بالا و القاکننده ها به طور همزمان وجود داشت، بیان ژن nodA بیشتر بود. به نظر می رسد ریزوبیوم ها از یک مکانیسم جایگزین برای بهبود گره زایی در شرایط تنش استفاده می کنند.

آنزیم بتا گالاکتوسیداز ناخالص توسط باکتری Lactobacillus ssp. bulgaricus CHR Hansen Lb-12 تولید و به منظور هیدرولیز لاکتوز در شیر فرادما (UHT) به کار گرفته شد. شیر با لاکتوز هیدرولیز شده توسط آنزیم بتا-گالاکتوسیداز ناخالص و یک نوع آنزیم خالص و تجارتی به نام Maxilact نیز تولید شد. هیدرولیز لاکتوز با اندازه گیری مقدار گلوکز شیر اندازه گیری گردید. مقادیر بهینه آنزیم بتا-گالاکتوسیداز ناخالص و آنزیم Maxilact در طی 6 ساعت فرآوری به ترتیب برابر با 2 و 0.04 درصد بود. به کار گرفتن بیشتر از 2 درصد بتا-گالاکتوسیداز ناخالص منجر به افزایش غیرقابل قبول در اسیدیته شیر گردید. اسیدیته شیر با لاکتوز هیدرولیز شده توسط آنزیم ناخالص به طور قابل توجهی از 15 به 17 درجه دورنیک افزایش یافت. در حالیکه افزایش اسیدیته در شیر تولیدی توسط Maxilact قابل ملاحظه نبود. شمارش کلی شیر تولیدی با آنزیم ناخالص، پس از 6 ساعت فرآوری به طور قابل توجهی از 5 به 30 CFU افزایش یافت. هر 2 نوع شیر با لاکتوز هیدرولیز شده و شیر معمولی فرادما (به عنوان نمونه کنترل) از نظر مقبولیت شیرینی، طعم، پس طعم و رنگ هیچ تفاوت قابل ملاحظه ای نداشتند.