ارزیابی کیفیت مقاومت استرپتوکوکوس پنومونیه نسبت به پنی سیلین در ارتباط با درمان اهمیت پیدا می کند. برای مثال سوش های با مقاومت پایین را می توان بوسیله پنی سیلین درمان کرد ولی برای سوش های با مقاومت بالا داروی جانشین باید اندیشیده شود. لذا برای نیل به این هدف و اطلاع از کم و کیف مقاومت پنوموکک در برابر پنی سیلین و چند آنتی بیوتیک دیگر، نمونه های به دست آمده از چند بیمارستان کشت گردیدند.در نهایت بر روی 66 سوش به دست آمده از حدود یکصد نمونه بالینی با استفاده از روش انتشار دیسک (Disc diffusion method) آنتی بیوگرام به عمل آمد. این عمل نسبت به 5 آنتی بیوتیک (پنی سیلین، سفازولین، آمپی سیلین، آموکسی سیلین، وانکومایسین) انجام شده و حداقل غلظت ممانعت کنندگی از رشد (MIC) و حداقل غلظت کشندگی (MBC) داروهای فوق نسبت به پنوموکوک نیز با استفاده از روش ترفیق سریالی تعیین گردیدند. در مورد پنی سیلین 47 سوش حساس بوده و 19 سوش مقاومت بالایی نشان داده اند، و مقاومت متوسط یا مقاومت پایین مشاهده نشد. در مورد سایر داروها مقاومت به ترتیب 10.6%، 7.5%، 18.1% و صفر ارزیابی گردیدند. در این بررسی در برابر وانکومایسین به استثنای یک مورد مقاومت پایین بقیه سوش ها حساسیت نشان دادند.

تشخیص فوری و درمان مناسب گلو درد چرکی به منظور جلوگیری از عارضه خطرناک آن یعنی تب رماتیسمی بسیار مهم است. هدف اصلی این طرح تحقیقاتی شناسایی استرپتوکوک های بتاهمولیتی (Streptococcus- Beta-Hemolytic A= SβHA در استان چهارمحال و بختیاری و در قالب طرح ملی پیشگیری اولیه از تب رماتیسمی (Primary Prevention of Acute Rheumatic Fever) بود. قسمت اول تحقیق به روش توصیفی ـ مقطعی و به صورت نمونه گیری تصادفی انجام شد. حجم نمونه بیش از یک هزار دانش آموز و بیمار 15-5 ساله از سراسر استان برای تعیین نرخ ناقلین سالم و شیوع گلو درد چرکی بوده است. در قسمت دوم تحقیق به روش تجربی ـ مداخله ای و با استفاده از پنی سیلین انجام شد که برای استرپتوکوک βHA موجود در گلوی بیماران و ناقلین سالم حداقل دوز مهار کننده رشد باکتری (Minimum inhibitory Concentration=MIC) و حداقل دوز کشنده باکتری  (Minimum Bactericidal Concentration= MBC) برای پنی سیلین تعیین گردید. مقادیر مزبور در سویه های مختلف متفاوت بود و غلظت MIC از 31.85 الی 0.03 و غلظت MBC از 125 الی 0.060 واحد در میلی لیتر تعیین گردید. بر اساس یافته های تحقیق 20 درصد گلو دردها از نوع چرکی استرپتوکوکی و نرخ ناقلین سالم 4.7 درصد بود MIC و MBC پنی سیلین در این پژوهش بیانگر بروز موارد مقاوم (resistant) و نیمه مقاوم (tolerant)  استرپتوکوک در مقابل پنی سیلین می باشد.

سابقه پژوهش: در سال های اخیر استفاده از ضدعفونی کننده ها برای غیرفعال سازی میکروارگانیسم ها در صنایع مختلف از جمله داروسازی و صنایع غذایی رو به افزایش است. استفاده از ضدعفونی کننده ها به عنوان گزینه های درمانی اولیه در برابر پاتوژن ها بر روی سطوح در مراکز بهداشتی از روش ﻫ, ﺎ, ی ﭘ, ﻴ, ﺸ, ﮕ, ﻴ, ﺮ, ی و ﻛ, ﻨ, ﺘ, ﺮ, ل ﻋ, ﻔ, ﻮ, ﻧ, ﺖ,است. روش تحقیق: در این مطالعه، MIC و MBC ضدعفونی کننده های باکتری B. cereus، S. cerevisiae، P. aeruginosa و S. epidermidis به روش Microdilutionاندازه گیری شد. اتانول، پرسیدین، کلرید بنزالکونیوم و دکونکس 50ff برای اثرات ضد میکروبی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها نشان داد که سویه S. epidermidis کمترین میزان مقاومت به ضدعفونی کننده ها را داشت، در حالی که باکتری B. cereus مقاومت بالاتری از خود نشان داد. علاوه بر این، در مقایسه با سایر ضدعفونی کننده ها در غلظت های پایین تر، دکونکس 50ff قوی ترین ضدعفونی کننده ای بود که منجر به سرکوب رشد میکروبی شد. دکونکس 50ff دارای مقادیر 0. 101 MIC، 12. 939، 3. 235 و 1. 617 میلی گرم بر لیتر برای سویه های S. cerevisiae، B. cereus، P. aeruginosa و S. epidermidis بود. در حالی که مقادیر MBCبرای این سویه ها به ترتیب S. cerevisiae، B. cereus، P. aeruginosa و S. epidermidis به ترتیب 0. 404، 25. 879، 12. 939و 6. 470 میلی گرم بر لیتر بود. تجزیه و تحلیل ماکروسکوپی سطوح فولاد ضد زنگ و پلاستیکی که با غلظت های مشخص شده ضد عفونی کننده های اشاره شده برای مدت معین در تماس بودند، هیچ خوردگی را نشان نداد. نتیجه گیری: با توجه به اهمیت این سویه های میکروبی در عفونت های مرتبط با مراقبت های بهداشتی، استفاده از این ضدعفونی کننده های مؤثر در صنعت داروسازی توصیه می شود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

امروزه مصرف کنندگان به شدت نگران استفاده از نگهدارنده های شیمیایی درغذاها هستند و گرایش به سمت مصرف محصولات غذایی طبیعی ایمن و با فواید سلامتی زا دارند. انار می تواند چنین نقشی را ایفا کند. در این مطالعه خاصیت ضدمیکروبی عصاره های استخراج شده از بخش های مختلف میوه انار(پوست، آب و هسته) از جمله عصاره های آلی، آبی و آنتوسیانین ها ارزیابی و کمترین غلظت بازدارنده(MIC) و کمترین غلظت کشنده(MBC) بر روی باکتری های گرم منفی سالمونلا تیفی و اشرشیاکلی و همچنین باکتری های گرم مثبت استافیلوکوکوس اورئوس و باسیلوس سرئوس با استفاده از روش آزمون حساسیت رقت مایع تعیین گردید. به این ترتیب حداقل غلظت بازدارندگی مربوط به عصاره های آلی و آنتوسیانین پوست بود که در غلظت ppm 125 بر روی باکتری سالمونلا تیفی و باسیلوس سرئوس موثر و در غلظتppm 5/62 بر روی استافیلوکوکوس اورئوس و اشرشیاکلی تأثیر بازدارندگی داشتند و همچنین عصاره های آلی و آنتوسیانین پوست در غلظت ppm125 بر روی باکتری استافیلوکوکوس اورئوس و اشرشیاکلی و در غلظت ppm250 بر روی سالمونلا تیفی و باسیلوس سرئوس تأثیر کشندگی داشتند. سپس عصاره آبی پوست بیشترین تأثیر بازدارندگی و کشندگی را داشت که میزان MIC و MBCآن به ترتیب ppm250 و ppm500 برای سالمونلا و باسیلوس سرئوس تعیین گردید، همچنین برای اشرشیاکلی هردو ppm125 و برای استافیلوکوکوس هر دو ppm250 تعیین گردید. عصاره های آب انار نیز در غلظت ppm 500 بر روی باکتری های سالمونلا تیفی و باسیلوس سرئوس تأثیر بازدارندگی و در غلظت ppm1000 تأثیر کشندگی داشتند و برروی باکتری های استافیلوکوکوس اورئوس و اشرشیاکلی این مقادیر به ترتیب ppm250 و ppm500 تعیین گردید. اما عصاره های هسته در غلظت های مورد آزمون تأثیر بازدارندگی و کشندگی کمتری داشتند. که می توان گفت عصاره های پوستو آب انار به علت ترکیبات فنولیک وفعالیت آنتی اکسیدانی بالا، تأثیرات ضدباکتریایی بالایی دارند.