دردیک مشکل جهانی است که از بدو تولد تا آخرین مرحله حیات وجود داشته و علاوه بر تنشهای جسمی و روانی ، سالانه هزینه زیادی را به جامعه تحمیل می کند . درد ناشی از عمل جراحی نیز از موارد حادی است که تعادل و سلامتی بیمار رابه مخاطره می اندازد .از اعمال جراحی معمول در زنان اپیزیاتومی است . درعصر حاضر برای گذراندن یک مرحله پس از عمل بدون درد دوراه وجود دارد یکی استفاده از داروهای شیمیایی و دیگری کاربرد روشهای غیر دارویی . پژوهش حاضر یک مطالعه تجربی بوده که به منظور تعیین تأثیر تکنیک آرامش عضلانی برکاهش درد محل اپیزیاتومی درزنان نخست زای بستری دردوبیمارستان دولتی و خصوصی شهر یزد به روش کارآزمایی بالینی انجام شده است . این پژوهش برروی 120 نفر از زنان نخست زای دارای اپیزیاتومی مدیولترال که به صورت تصادفی به دوگروه مورد وشاهدتقسیم شدندصورت گرفته ، بعد از بستری شدن و قبل از زایمان به هر دوگروه آموزش اندازه گیری شدت درد توسط جدول خطی درجه بندی (10-0) داده شده است. سپس برای گروه مورد بلافاصله بعد از زایمان آموزشهای لازم دررابطه با تکنیک آرامش عضلانی (Relaxation Techniques)داده شد . شدت درد درهردوگروه طی 5 نوبت ( 2و6و12و18و24 ساعت ) بعد از زایمان اندازه گیری و ثبت گردید. ابزار گردآوری داده هادراین پژوهش پرسشنامه بود که شامل مشخصات فردی ، جدول درجه بندی( 10-0) برای ثبت شدت درد وبرگه ثبت مقدار مسکن مصرفی بود . درگروه مورد فرم ثبت دفعات استفاده از تکنیک آرامش عضلانی نیز ضمیمه بود . یافته های این پژوهش حاکی از آن است که بین شدت درد ناحیه اپیزیاتومی دوگروه مورد وشاهد درنوبتهای اول تاچهارم اختلاف معنی دار آماری موجود نبود ، حال آنکه درنوبت پنجم بررسی ( 24 ساعت بعد از اپیزیاتومی ) اختلاف معنی دار بوده است ( P=0.01) به عبارت دیگر نتایج بیانگر درد بیشتر ناحیه اپیزیاتومی درافراد گروه شاهد بود که جهت تسکین درد خود از مسکن ( مفنامیک اسید ) استفاده می کردند . از طرفی نتایج آزمون همبستگی پیرسون نمایانگر آن بود که با افزایش تعداد دفعات استفاده از تکنیک آرامش عضلانی درد ناحیه پرینه کاهش بیشتری داشته است . ( r = 0.024 p=0.855 ) با توجه به یافته های فوق می توان گفت استفاده مکرر از تکنیک آرامش عضلانی درکاهش درد ناحیه پرینه مؤثر بوده است لذا پژوهشگران کاربرد نتایج حاصله از این پژوهش را بعنوان مداخلات درمانی غیر تهاجمی درجهت کاهش درد پرینه پیشنهاد می نمایند .  

باتوجه به اهمیت و نقش داده های کمی در سنجش زبان، چاپ کتابی که بتواند روش های تحلیل داده ها را معرفی کند حیاتی بنظر می رسد. کتاب دوجلدی تحلیل داده های کمی در سنجش زبان (تکنیک های بنیادین و روش های پیشرفته) به منظور پرکردن این خلاء توسط وحید آریادوست ((Vahid Aryadoust و میشل راکویل (Michelle Raquel) گردآوری شده است و انتشارات راتلج (Routledge) آن را منتشر کرده است. جلد اول آن با عنوان تحلیل داده های کمی در سنجش زبان: تکنیک های بنیادین در سال 2019 چاپ شد، و جلد دوم آن تحت عنوان تحلیل داده های کمی در سنجش زبان: روش های پیشرفته در سال 2020 منتشر شد. در این نوشتار، نویسنده ضمن معرفی کتاب، آن را مورد نقد هم قرار می دهد. مطالعه حاضر از نظر هدف انتقادی، به لحاظ رویکرد کیفی، و از حیث تحلیل محتوایی است. کتاب امتیازات بسیار زیادی دارد از جمله کامل بودن فصل ها از نظر ساختاری و محتوایی، انسجام و پیوستگی مطالب، و تنوع روش های تحلیل داد ه های کمی، اگرچه کاستی هایی هم دارد که می توان به عدم شفافیت در انتخاب روش ها اشاره کرد. کتاب حاضر می تواند منشاء تولید پژوهش های سودمند در این حوزه باشد، به گسترش آن کمک شایانی بکند، و منجر به تولید علم در سنجش زبان بشود. لذا مطالعه آن به جامعه آزمون سازی و سنجش زبان موکدا توصیه می شود.

در این مقاله چهل بیمار دارای سنین بین 65-20 سال در کلاس A.S.A.I تحت عمل جراحی لاپاراتومی انتخاب شده اند. بیست بیمار در گروه پروپوفول همراه با فنتانیل که با میکروست انفوزیون داروی پروپوفول به میزان 4 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت دریافت داشتند که بعد از ده دقیقه مقدار آن به میزان 2 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن همراه با اکسیژن تقلیل یافته است.بیست بیمار در گروه کتامین همراه با فنتانیل که با میکروست انفوزیون به میزان 4 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت دریافت داشتند که بعد از ده دقیقه مقدار آن به 2 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت تقلیل یافته است. تزریق وریدی فنتانیل هر 30 دقیقه به مقدار یک میکروگرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن همراه با اکسیژن انجام شده است.دراین بررسی آینده نگر، بیماران به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفته اند و تغییرات همودینامیک و ریکاوری آنها با هم مقایسه شده است. فشار خون سیستولیک و دیاستولیک تمامی بیماران هر 5 دقیقه یک بار اندازه گیری شده و طول مدت متوسط عمل جراحی بیماران دو ساعت بوده است. بیماران گروه کتامین در هنگام برش پوست افزایش همودینامیکی بالاتری نسبت به گروه پروپوفول داشته اند و ریکاوری بیماران به وسیله زمان برگشت تنفس خود به خودی و خروج لوله تراشه و باز کردن چشم و گفتن نام خود با هم مقایسه شده است. ریکاوری در بیماران گروه پروپوفول سریع تر و نسبت به گروه کتامین معنی دار بوده است.