امروزه کاربرد ایمونو گلوبولین وریدی به عنوان داروی کمکی در بیماری های اتوایمون در حال افزایش است. اگر چه ساختکارهای متعددی را در مورد اثرات تنظیم ایمنی (immunomodulatory) این فراورده فرض کرده اند ولی هنوز هم در مورد مکانیسم عمل دقیق این فرآورده نشانه های کاملی وجود ندارد. کارآزمایی های بالینی، اثرهای مفید آن را در برخی از بیماری ها اثبات کرده اند به طوری که به عنوان داروی انتخابی اول سندرم کاوازاکی و ایدیوپاتیک ترومبو سیتوپنیک پورپورا مورد تایید قرار گرفته است. دارویی مطمئن است و بسیاری از عوارض دارویی (مانند سرکوب ایمنی سیستمیک ناشی شده از مصرف کورتیکواستروئیدها و سایر داروهای سرکوب گر ایمنی) را ندارد. در حال حاضر کاربرد این فرآورده در درمان بیماری های پوستی نیز در حال افزایش است لذا کارآزمایی های بالینی به دقت کنترل شده را طلب می کند. این مقاله در مورد آگاهی های جدید منتشر شده راجع به مصرف این فرآورده در بیماری های اتوایمون، فرضیات جدید در زمینه ی مکانیسم های اثر، تهیه و تولید و امنیت آن بحث می کند.

هیپنوتراپی یکی از تکنیک های ارزشمند در درمان بیماران است. با داشتن دانش کافی در این حیطه، دندانپزشکان و متخصصین می توانند در کاهش اضطراب بیماران مضطرب و هم چنین به کارگیری از بی حسی هیپنوتیزمی، از مزایای این درمان بهره ببرند. محدودیت های فعلی در کاربرد بیهوشی عمومی، منجر به محدودیت کاربرد این تکنیک ها در به کارگیری بیهوشی در بیماران مضطرب شده است. در طی چند سال اخیر، هیپنوتیزم جایگاه خود را در حیطه پزشکی، روانشناسی و دندانپزشکی پیدا کرده است. هدف از مقاله مروری حاضر بررسی تئوری و تاریخچه هیپنوتیزم و کاربرد بالینی آن در دندانپزشکی می باشد.