طی چند دهه گذشته، پیش آگهی کودکان مبتلا به سرطان بهتر شده است. لذا ضروری است که فوریتهای انکولوژی را تشخیص داد و درمان نمود. نارسایی تنفسی یا گردش خون ممکن است در اثر فشار راه هوایی یا وریداجوف فوقانی ایجاد گردد. فشار اپی دورال طناب نخای توسط تومور ممکن است منجر به پاراپلژی غیر قابل برگشت یا بی اختیاری ادراری گردد (اگر سریعا مداخله نشود).افزایش فشار داخل جمجمه یک تظاهر تهدید کننده حیات توسط تومور مغزی است. در ارتشاح بدخیم مغز استخوان، نارسایی مغز استخوان با کم خونی و ترومبوسیتوپنی دیده می شود. اگر هیپرلوکوسیتوز سریعا درمان نشود باعث بروز حوادث ترومبوتیک خواهد شد. در زمان تشخیص بسیاری از سرطانهای کودکان، اختلالات انعقادی مشاهده می گردد. اختلالات متابولیک خطرناک در کودکان مبتلا به لوکوز یا لنفوم دیده می شود. گر چه هیپرکلسمی نادرست ولی تصحیح آن مشکل می باشد.توجه سریع به این فوریتها و درمان صحیح آنها، می تواند باعث نجات جان کودکان مبتلا به سرطان گردد.

زمینه و هدف: پلیس ویژه اطفال در لایحه رسیدگی به جرایم اطفال و نوجوانان مصوب هزار و سیصد و هشتاد و سه اشاره ولی منجر به تصویب نشد و همچنین قانون برنامه توسعه که به صورت ضمنی به موضوع پلیس ویژه اطفال پرداخته بود نیز اجرایی نشد؛ از این رو قانون آیین دادرسی کیفری مصوب هزارو سیصد و نود و دو در ماده سی و یک به ایجاد پلیس مخصوص اطفال و نوجوانان نموده و سازمان پلیس را مکلف به تشکیل آن شد؛ هدف از این پژوهش تبیین نقش پلیس ویژه اطفال در پیشگیری اجتماعی از بزهکاری آنان می باشد. روش شناسی: این مقاله به روش توصیفی – تحلیلی و به صورت کتابخانه ای از طریق فیش برداری به واکاوی پیشگیری اجتماعی از بزهکاری اطفال پرداخته است. یافتهها و نتیجه گیری: اقدامات پلیس ویژه اطفال صرفاً جنبه پسینی و بعد از وقوع جرم ندارد، بلکه با ایجاد بستر روان شناسی – تربیتی؛ همکاری مناسب با والدین کودکان و مدیران مدارس و تعامل با مددکاران اجتماعی و سازمان های مردم نهاد منجر به اقدامات پیشگیرانه اجتماعی از بزهکاری اطفال نیز خواهد شد؛ در همین راستا شایسته است که پلیس ویژه اطفال در این زمینه سیاست جنایی افتراقی و کارآمدی را طراحی و سازماندهی نماید.

هدف: ایبوپروفن دارویی از خانواده داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است که جهت تسکین دردهای متوسط تا شدید به کار می رود. در عین حال این دارو اثرات نامطلوب ثابت شده ای مانند گاستریت را بر دستگاه گوارش تحمیل می نماید؛ لذا فرموله کردن این ماده بصورت شیاف به خصوص جهت استفاده در اطفال کمک بزرگی به پزشکان در تجویز دارو جهت بیماران نیازمند و بدون اراده بلعی و یا کودکان حساس به مصرف خوراکی می باشد. به علاوه به نظر می رسد مساله فراهمی زیستی و انحلال ناموفق این دارو بشکل شیاف مشکل اساسی آن در عدم عرضه آن به بازار دارویی بوده است.روش بررسی: در این مطالعه مقادیر مختلف دارو (50 و 100 میلی گرم) با اندازه ذره ای متفاوت 60 و 100 میکرون در پایه وایتپسول H15و W35 و بتاسیکلودکسترین با مقادیر مختلف 5 و 10 درصد به عنوان کمک کننده به انحلال دارو در محیط سیلیکلون دی اکسید کلوئیدی بهمراه توئین 80 به نسبتهای 0.25 و 0.5 و 1 درصد به منظور عوامل سوسپانسیون کننده و قوام بخش در فرمولاسیون شیاف ایبوپروفن مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از پایه وایتپسول H15، توئین 80 با غلظت 0.5 درصد، اندازه ذره ای 60 میکرون، استفاده از 10 درصد بتا سیکلودکسترین به عنوان افزاینده حلالیت و کاربری 100 میلی گرم دارو در فرمولاسیون بهترین نتایج را در آزادسازی به موقع دارو از پایه نشان داده بود. ضمن آنکه استفاده از 0.5 درصد ماده سلیکیون دی اکساید کلوئیدی حین ساخت جهت ایجاد یکنواختی و پخش بهتر دارو در شیاف ها، محتوای یکنواخت تری به شیاف های تولیدی می بخشد.نتیجه گیری: بنظر میرسد از مجموع فرمولاسیونهای ساخته شده با عوامل متغیر هیچکدام تفاوت معنی داری با هم نداشتند (p>0.05) و تنها فرمولاسیون برتر بود که با آزاد کردن 75 درصد از داروی خود در 42.52 دقیقه نسبت به فرمولاسیوهای دیگر تفاوت معنی داری داشت (p>0.05).

مقدمه: بیشتر متخصصین جراحی اطفال بر این عقیده اند که آمپیم های ثانوی به پنومونی در اطفال به ندرت نیاز به دکورتیکاسیون دارند. با تجویز آنتی بیوتیک و درناژ حفره پلورال می توان به نتایج خوبی دست یافت و در موارد خاصی اقدام به جراحی نمود. این مطالعه به منظور ارزیابی نقش جراحی و دکورتیکاسیون در آمپیم ثانوی به پنومونی اطفال به منظور شناخت فاکتورهای موثر در این تصمیم گیری انجام شده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال های 1370-1380 در بخش های جراحی و اطفال بیمارستان امام رضا (ع) انجام شده است. 31 کودک مبتلا به آمپیم بدنبال پنومونی که در این بخش ها بستری شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول که 23 نفر بودند تحت درمان با آنتی بیوتیک، توراکوسنتز و درناژ حفره پلو با درن قفسه سینه و گروه دوم که 8 نفر بودند دکورتیکاسیون شدند. معیارهای جواب به درمان در تمام این بیماران بهبودی حال عمومی و برطرف شدن علائم بالینی بود. به هیچ کدام از بیماران داروهای فیبرینولیتیک مثل استرپتوکیناز و اوروکیناز تجویز نشد. مشخصات فردی و نوع درمان و سابقه بیماری در پرسشنامه ای جمع آوری گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شد.نتایج: گروه اول که شامل 23 بیمار بودند با آنتی بیوتیک تراپی و درناژ حفره پلورال از طریق درن توراسیک جواب دادند. راکسیون پلورال به صورت ضخامت پلور در رادیوگرافی و سی تی در پیگیری های بعدی خودبخود از بین رفتند. حال عمومی آنها بهبود یافت و علائم بالینی برطرف شد. گروه دوم شامل 8 بیمار بود که به علت عدم پاسخ به درمان طبی و حال عمومی بد نیاز به دکورتیکاسیون پیدا کردند. در 3 مورد همزمان با دکورتیکاسیون به علت وجود آبسه ریوی رزکسیون نسج ریه نیز انجام شد. تاخیر در درناژ حفره پلورال از طریق درن توراسیک در گروه دوم 18 روز ولی در گروه اول 4/5 روز بود. تمامی بیماران گروه دوم به درمان جراحی جواب کامل دادند.نتیجه گیری: آمپیم به دنبال پنومونی در اطفال به صورتی که درمان مناسب آنتی بیوتیکی شروع شود و درناژ چرک از طریق درن توراسیک سریع انجام شود به ندرت نیاز به دکورتیکاسیون دارند. معیارهای انجام دکورتیکاسیون باقی ماندن علایم بالینی به خصوص علائم عفونی می باشد و نباید بر اساس باقی ماندن علائم در رادیولوژی و CT اقدام به دکورتیکاسیون در اطفال کرد.

اهداف: بیماری هیداتید شایعترین عفونت جدی ناشی از ستوده ها در انسان است و ایران یکی از نواحی اندمیک این بیماری می باشد. مطالعه اخیر جهت بررسی و آنالیز محل کیست، تشخیص و درمان آن صورت گرفته است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت توصیفی بوده و بر روی بیماران مبتلا به بیماری هیداتید که از فروردین 1375 تا اردیبهشت 1383 در بخش کودکان بیمارستان مسیح دانشوری بستری شده بودند انجام گرفته است. اطلاعات مربوط به سن، جنس، علائم بالینی، یافته های رادیولوژیک (محل و تعداد کیست) و نوع درمان (طبی یا جراحی) جمع آوری و سپس تحت آنالیز آماری قرار گرفتند.یافته ها: در این مطالعه جمعا 11 بیمار مبتلا به کیست هیداتید مورد بررسی قرار گرفتند که 10 نفر پسر و 1 نفر دختر بودند، محدوده سنی بیماران (16-0) سال و میانگین سنی آنها 13 سال بود.سرفه (100%)، خلط (100%) و هموپتزی (5/54%) از شایعترین علائم بالینی بودند. در کلیه بیماران رادیوگرافی قفسه سینه و CT اسکن ریه انجام شد. در (100%) موارد CT اسکن، بیماری هیداتید را تشخیص داده است. محل شایع کیست در (81%) لوب های تحتانی هر دو ریه و در (54%) در لوب تحتانی ریه چپ مشاهده شد. دو مورد کیست ریه و کبد بصورت توام دیده شد.در همه موارد درمان جراحی انجام شد که در 1 مورد لوبکتومی ریه و در 10 مورد روش جراحی با تخلیه کیست صورت گرفت. این مطالعه نشان می دهد که کیست هیداتید ریه کودکان در پسرها شایعتر است.نتیجه گیری و پیشنهادات: با توجه به هیپراندمیک بودن بیماری هیداتید در ایران، عدم مراجعه به موقع بیماران و مرگ و میر بالای آن حتی با درمان مناسب و در برداشتن هزینه درمانی سنگین، لازم است این بیماری مورد توجه بیشتر مسئولین و محققین قرار گیرد. دراین بررسی CT اسکن قفسه سینه بهترین و قطعی ترین روش تشخیصی بوده و درمان جراحی با تخلیه کیست برای 90% از بیماران روش انتخابی در این مطالعه بود.