زمینه: تومور میوفیبروبلاستیک التهابی ضایعه ای تومورال در تمام سنین و تقریبا تمام ارگان هاست. هدف مطالعه حاضر بررسی خصوصیات ایمونوهیستوشیمی این تومور بود.روش ها: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، 19 نمونه تومور میوفیبروبلاستیک التهابی یا تومور کاذب التهابی موجود در دفاتر بایگانی آزمایشگاهی پاتولوژی کرمانشاه، انستیتوکانسر و بیمارستان امام خمینی تهران، انتخاب و با استفاده از روش IHC از نظر بروز مارکرهای CK، EMA، P53، Desmin، SMA، MSA، ALK و Vimentin مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: سن متوسط بیماران 40 سال بود. %52.6 بیماران مرد بودند. شایع ترین ارگان های مبتلا به ترتیب شامل: معده (%21.1)، مثانه (%15.8)، روده کوچک (%15.8)، ریه و مدیاستن (%15.8)، امنتوم (%10.5)، رتروپریتوئن (%5.3)، سرویکس رحم (%5.3)، پیشابراه (%5.3) و داخل عضله گلوتئوس (%5.3) بود. از مارکرهای ایمونوهیستوشیمی بروز ویمنتین 94.7، 57.9MSA، 47.4SMA، 15.8EMA و 5.3ALK درصد بود.نتیجه ارزیابی بروز P53، CK و Desmin منفی بود.نتیجه گیری: CK مارکر معتبری برای افتراق تومور میوفیبروبلاستیک التهابی از کارسینوم سارکوماتوئید است. برای افتراق این ضایعات، استفاده از رابدومیوسارکوم، لیومیوسارکوم، Postoperative Spindle Cell Nodule و دسمین، مفید است. پیشنهاد می شود اصطلاح IMT صرفا برای تومورهای ALK مثبت و یا مواردی که با بررسی سیتوژنتیک فیوژن ژن های دخیل در ایجاد بیماری در آن ها به اثبات رسیده است، به کار رود و در سایر موارد مشابه تحت عنوان کلی IPT طبقه بندی و گزارش گردد.

مقدمه: سیستم نورواندوکرین پراکنده (D.N.S = Dispersed Neuroendocrine) شامل طیف وسیعی از سلولهاست که در سیستم عصبی مرکزی و محیطی و در تعداد زیادی از ارگانهای اندوکرین کلاسیک و بافتهای مختلف از جمله دستگاه گوارش و تنفس و پوست و پروستات و پستان یافت می شوند و نئوپلاسمهای مشتق از آنها نیز اشکالی از تمایز نورواندوکرین را توسط میکروسکوپ الکترونی یا ایمونوهیستوشیمی یا تکنیکهای بیوشیمایی نشان می دهند.مواد و روشها: مطالعه حاضر به روش case-series به منظور بررسی ویژگیهای انواع کارسینوماهای نورواندوکرین در نقاط آناتومیک مختلف در یک مقطع زمانی 5 ساله  (79-1375) در بخش ایمونوهیستوشیمی انستیتوکانسر صورت گرفت. در این مطالعه 109 مورد انواع کارسینوماهای نورواندوکرین مشتمل بر تشخیص های کارسینوم نورواندوکرین، کارسینوم سلول کوچک، کارسینوم مدولاری تیروئید، تومور کارسینوئید و کارسینوم سلول مرکل مورد تایید قرار گرفتند.یافته ها: مابین موارد مطالعه شده، بیشترین فراوانی مربوط به تشخیص کارسینوم نورواندوکرین (50.5 درصد) بود. به علاوه حداکثر موارد در گروه سنی 40-49 سال قرار داشتند و 56 درصد کل موارد را مردان و 44 درصد را زنان تشکیل می دادند. از نظر توزیع آناتومیک تومور، در حدود 30 درصد موارد کارسیوم متاستاتیک و 30 درصد موارد در تیروئید و دستگاه تنفس و ناحیه سروگردن و مابقی در ارگانهای مختلف گسترده بودند در بیش از 50 درصد موارد یکی از انواع الگوهای اندوکرینوئید به صورت ترابکولار، ارگانوئید و یا ترکیبی از این دو دیده شد. از نظر مارکرهای ایمونوهیستوشیمی نیز N.S.E با 96 درصد واکنش مثبت حساسیت بالایی نشان می داد و مارکرهای نورواندوکرین اختصاصی تر کروموگرانین A در 80 درصد موارد و سیناپتوفیزین به دلیل استفاده کمتر در 24 درصد موارد واکنش مثبت داشتند. مارکرهای اپی تلیالی سیتوکراتین (CK5, 6, 8, 17, 19) و E.M.A  نیز به ترتیب در 74 درصد و 69 درصد کل موارد مثبت بودند.نتیجه گیری و توصیه ها : وضعیت بقای 5 ساله بیماران نشان می دهد که میزان بقای متوسط کل موارد کارسینومهای نورواندوکرین به 4.8 سال می رسد و همانطور که انتظار میرفت کمترین زمان بقا در بین بیماران کارسینوم سلول کوچک با 4.3 سال و طولانی ترین بقا در کارسینوم سلول مرکل می باشد.

هدف: ارزیابی تومورهای یاخته دوکی (Spindle cell tumors) در اربیت از نظر هیستوپاتولوژی و ایمونوهیستوشیمی.روش پژوهش: در این مطالعه 63 بیمار با تومور اولیه و متاستاتیک اربیت با نمای هیستوپاتولوژی تومورهای با یاخته دوکی بررسی شدند و در مواردی که تشخیص به روش معمول  (hematoxylin & eosin stain) H&E به راحتی مقدور نبود؛ از روش ایمونو هیستوشیمی به کمک نشانگر های مختلف از جمله پروتیین S100 دسمین، اکتین ماهیچه صاف و ... استفاده شد.یافته ها: بیماران شامل 39 زن (62 درصد) و 24 مرد (38 درصد) با میانگین سنی 30 سال بودند. تومورها به ترتیب فراوانی عبارت بودند از تومور خوش خیم غلاف عصبی (46.0 درصد) رابدومیوسارکوم (11.1 درصد) ضایعات عروقی (7.9 درصد) دیسپلازی فیبرو (7.9 درصد) ضایعات استخوانی (4.8 درصد) ضایعات فیبروهیستوسیتی (3.2 درصد) و سایر انواع (19.1 درصد). تومورهای خوش خیم غلاف عصبی نیز به  ترتیب شیوع عبارت بودند از نوروفیبروما (25.4 درصد) و شوآنوما (20.6 درصد) . تومورهای اربیت در این مطالعه، در مجموع در 74.7 درصد موارد خوش خیم و در 25.3 درصد موارد بدخیم بودند.نتیجه گیری: بیش ترین فراوانی تومورهای یاخته دوکی در اربیت را تومورهای خوش خیم غلاف عصبی تشکیل می دهند؛ لذا پیشنهاد می شود که تنها در موارد دارای نمای هیستوپاتولوژی غیر اختصاصی، از الگوی ایمونوهیستوشیمی برای رسیدن به تشخیص قطعی استفاده شود.

هدف از این مطالعه موقعیت یابی ایمونوهیستوشیمی گرلین در بافت بیضه بز نر بود. گرلین، پپتید 28 اسید آمینه ای آسیله شده، به عنوان لیگاند اندوژنوسی برای گیرنده ترشحی هورمون رشد شناسایی شده بود. اخیرا نقش گرلین در تولیدمثل گزارش شده است. در این تحقیق موقعیت یابی ایمونوهیستوشیمی گرلین در بافت های بیضه بز نر، با استفاده از آنتی بادی مونوکلونال موشی ضد گرلین به عنوان آنتی بادی اولیه و آنتی بادی پلی کلونال الاغی ضد ایمونوگلوبین G (HRP) به عنوان آنتی بادی ثانویه مورد بررسی قرار گرفت. نمونه های بافتی از سه بز نر (2-1 ساله) جمع آوری شد و برای آزمایش IHC در فرمالین 10 درصد نگهداری شد. سپس بلوک های پارافینی و مقاطع بافتی برای آزمایش IHC تهیه شد. واکنش ایمنی در اسپرماتوژنز، سلول های لایدیگ و سرتولی مشاهده شد. عقیده بر این است که محل بیان گرلین در مراحل اسپرماتوژنز، سلول های لایدیگ و سرتولی ممکن است نقش آن را در تنظیم موضعی نشان دهد. این تحقیق یکی از اولین تحقیقاتی است که شواهد مولکولی را برای وجود گرلین در بافت بیضه ای بز نر سالم فراهم کرده است.

زمینه و هدف: سرطان پستان شایعترین بدخیمی در بین زنان در سراسر جهان است و حدود 16% از کل سرطان های زنان را شامل می شود. با توجه به شیوع بالای این بیماری و اهمیت عوامل پیش آگهی در انتخاب درمان مناسب، هدف از مطالعه حاضر بررسی ویژگی های هیستوپاتولوژیک و ایمونوهیستوشیمی بیماران مبتلا به تومورهای مهاجم پستان در ایران بود. روش بررسی:  این مطالعه مقطعی–گذشته نگر در بازه زمانی سال های 1400 تا 1402 بر روی 110 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان شهید محمدی بندرعباس انجام شد. پس از اعمال معیارهای ورود (زنان بالای 18 سال با سرطان پستان مهاجم) و خروج (نمونه های پاتولوژی ناکافی یا کیفیت پایین)، 10 بیمار کنار گذاشته شده و در نهایت 100 بیمار وارد مطالعه شدند. داده های دموگرافیک، سوابق بالینی و یافته های پاتولوژیک از پرونده بیماران و نمونه های بافتی جمع آوری شد. پردازش نمونه ها با روش های هماتوکسیلین-ائوزین (H&E) و ایمونوهیستوشیمی (IHC) انجام شد و زیرگروه های مولکولار براساس بیان گیرنده های ER، PR، HER2 و شاخص Ki-67 تعیین شدند. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین سنی بیماران 49/5 سال (دامنه 26 تا 73 سال) بود. در بررسی هیستوپاتولوژیک، کارسینوم داکتال شایع ترین نوع با %89 موارد بود. براساس طبقه بندی مولکولار، %65 لومینال B، 9% لومینال A، %11 HER2-enriched و %15 بازال-لایک بودند. همچنین ارتباط معنا داری بین گرید تومور و نوع مولکولار مشاهده شد (001/0P=). بیماران لومینال B بیشترین درگیری غدد لنفاوی و بالاترین نسبت تومورهای گرید 3 را داشتند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد کارسینوم داکتال و زیرگروه مولکولار لومینال B شایعترین انواع سرطان پستان در این جمعیت هستند. این یافته اهمیت توجه به طبقه بندی مولکولار و شاخص های پاتولوژیک در تعیین پیش آگهی و انتخاب درمان هدفمند را تأیید می کند.

هدف: هدف از این پژوهش استفاده از تکنیک ایمونوهیستوشیمی و چگونگی، کاربرد آن در تومورهای پستانی سگ و مطالعه گیرنده های استروژن و پروژسترون می باشد.حیوانات: شش قلاده سگ مبتلا به تومور پستانی.روش: به طور اتفاقی 6 بلوک پارافینه تومور پستانی سگ از بین 141 تومور پستانی موجود در پرونده های آسیب شناسی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران جهت انجام رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی و H&E انتخاب گردید.نتایج: هیچ یک از نمونه ها واکنش مثبت به گیرنده استروژن و پروژسترون نشان ندادند.نتیجه گیری: ممکن است نتیجه فوق به دلیل عدم حضور گیرنده به خاطر بدخیمی تومور، عدم حفظ آنتی ژن در موقعیت اصلی در حین پروسه تهیه بافت باشد. البته لازم به ذکر است که مارکر تومور انسانی روی رحم اسب پاسخ مثبت نشان داد. کارسینوما در کنار تومور مختلط وجود داشته و مقاطع کارسینومایی به علت بدخیمی پاسخ مثبت نشان نداده اند. در این مطالعه از مونوکلونال آنتی بادی1D5  برای گیرنده استروژن و از کلون 1A6 برای گیرنده پروژسترون استفاده شده است.

مقدمه: فیبروز هیستیوسایتومای خوش خیم دهانی ضایعه ای نادر در نواحی سروگردن می باشد. این تومور معمولا به صورت توده ندولر بدون درد و منفرد است، به آرامی رشد کرده و اندازه آن از 2-3 cm تا بیش از 10 cm متغیر است. بیماران اغلب زیر 50 سال سن دارند و تاریخچه ای از تروما، عفونت مزمن، تابش نور خورشید گزارش می شود.معرفی مورد: در این مقاله یک مورد از فیبروزهیستیوسایتومای خوش خیم در زبان بیمار مذکر 44 ساله گزارش شد. ضایعه در نمای میکروسکوپی به همراه فاسیکولهای سلول های دوکی شکل و اینفیلتره سلول های ژانت چند هسته ای بود و جهت تشخیص قطعی تومور استفاده از رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی برای مارکرهای SMA، Desmin، MSA، CD68 و CD34 انجام شد.نتیجه گیری: فیبروزهیستیوسایتومای دهان می تواند نمای میکروسکوپی شبیه به بعضی تومورهای بافت نرم ایجاد کند که جهت تشخیص قطعی بررسی ایمونوهیستوشیمی ضروری است.

مقدمه: لیکن پلان یک بیماری اتوایمیون مزمن التهابی نسبتا شایع با اتیولوژی نامشخص است. سازمان بهداشت جهانی (WHO) آن را به عنوان یک ضایعه پیش سرطانی بالقوه تعریف کرده است. COX-2 یک آنزیم کلیدی برای فرآیند های التهابی و پرولیفراسیون سلولی است. افزایش بیان آن در برخی بیماریهای التهابی مزمن پیش بدخیم و نیوپلاسم های بدخیم دستگاه تنفسی گوارشی فوقانی پیشنهادکننده ی نقش آن در مراحل اولیه کارسینوژنز سر و گردن می باشد و می تواند به پتانسیل آن به عنوان یک فاکتور پروگنوستیک و مارکر رفتار تغییریافته، اشاره نماید. هدف از این مطالعه آنالیز نشانگر COX-2 در پاتوژنز و رفتار بیولوژیک لیکن پلان دهانی و لیکن پلان دهانی همراه با دیسپلازی بود. مواد و روش ها: میزان بروز نشانگر COX-2 در 50 نمونه از آرشیو بخش آسیب شناسی دانشکده دندانپزشکی مشهد، شامل 25 نمونه لیکن پلان دهانی و 25 نمونه لیکن پلان دهانی دارای دیسپلازی به روش ایمونو هیستوشیمی ارزیابی شد. در این مطالعه توصیفی-تحلیلی مقطعی از آزمون های آماری Kruskal-Wallis و Chi-Square به منظور مقایسه میزان بروز مارکر COX-2 در گروه های مورد مطالعه استفاده شد. یافته ها: بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه، بین دو گروه لیکن پلان دهانی و لیکن پلان دهانی همراه با دیسپلازی الگوی رنگ پذیریبا مارکر COX-2 در لایه ی بازال و همبند تفاوت معنی داری نداشت؛ در حالیکه در لایه ی سوپرابازال در گروه لیکن پلان با دیسپلازی به طور معنی داری بیشتر از گروه لیکن پلان دهانی بود. از لحاظ جایگاه، ضایعات لیکن پلان با دیسپلازی، بیشتر در مخاط باکال و ضایعات لیکن پلان دهانی (بدون دیسپلازی) بیشتر در لب دیده شد. نتیجه گیری: بر اساس مطالعه حاضر می توان نتیجه گرفت که افزایش بیان COX-2 در ضایعات لیکن پلان دهانی بویژه انواع دارای دیسپلازی دیده می شود. همچنین حضور ضایعه در بعضی از نواحی دهان مانند مخاط باکال، زبان و بوردر زبان با دیسپلازی ارتباط بیشتری دارد.

سلول های نورواندوکرین از سلول های ترشح کننده پپتید ها و آمین ها می باشند که با منشا اندودرمال در بسیاری از ارگان ها و بافت ها بخصوص دستگاه تنفسی و دستگاه گوارشی حضور دارند. کارسینوئید، توموری برخاسته از سیستم نورواندوکرینی منتشر است که در انسان و حیوانات بسیار نادر می باشد. در این گزارش وجود تومور با استفاده از روش ایمنوهیستوشیمی تایید می گردد. مورد گزارش یک قلاده سگ نر 10 ساله نژاد مخلوط است که بدلیل کاهش وزن شدید، بی اشتهایی، استفراغ مکرر، بیحالی و غش ارجاع گردید. سطح سرمی آنزیم های ALT و AST بسیار بالاتر از حد طبیعی بود و در عین حال علائمی نظیر کم خونی و لوکوسیتوز نیز مشاهده گردید. در رادیولوژی توده های کوچک و بزرگ با دانسیته بالا در کبد، نواحی اطراف کبد و نیز محوطه شکمی و سینه ای تشخیص داده شد. در کالبدگشایی توده های ندولی یا بزرگ چند لوبی متعدد با قوام سخت مشاهده گردید که البته مجاری صفراوی خارج کبدی و کیسه صفرا را تحت تاثیر قرار نداده بود. متاستاز در ریه ها، کلیه ها، گره های لنفاوی مزانتریک و بیضه ها نیز مشاهده گردید. در زیر میکروسکوپ نوری توده مورد نظر حاوی تجمعاتی از سلول هایی یکدست با هسته هایی گرد تا بیضی، هیپرکروماتیک و سیتوپلاسمی دانه دار و ائوزینوفیلیک بود که آرایش گل رزی (rosette formation) و ترابکولار داشت. همچنین استرومای فیبرووسکولار فراوانی این ترابکول ها را از یکدیگر جدا نموده بود. در بررسی ایمونوهیستوشیمی سلول های نئوپلاستیک با مارکرهای NSE و پروتئین S100، مثبت و توسط سیناپتوفیزین، کروموگرانین CD34، CEA، A، CK20، AE3/AE1 و آنتی ژن هپاتوسیتی (HA) منفی گردیدند. منفی بودن CEA، HA و CD34 به ترتیب، احتمال هپاتوسلولار کارسینوما، کولانژیو کارسینوما و ریشه عروقی یا اجداد خونساز بودن تومور مورد مطالعه را به حداقل می رساند. منفی بودن CK20، آدنوکارسینومای متاستاتیک را بطور کامل رد می کند، در حالیکه مثبت شدن پروتئین S100 و NSE دال بر شبه کارسینوئید بودن تومور مذکور است. منفی بودن کروموگرانین A نیز نمی تواند به تنهایی دلیلی بر رد کارسینوئید باشد. به طور کل بهره گیری از روش ایمونوهیستوشیمی در تشخیص تفریقی این تومور مفید می باشد.