مقدمه: لینک و فلان (2013) معتقدند که شرایط اجتماعی، علل بنیادی بیماری-هنگامیکه متغیرهای اجتماعی 1) بیماریهای مختلفی را تحت تأثیر قرار میدهند، 2) از طریق مسیرهای خطر گوناگونی، بر بیماری تأثیر میگذارند، 3 در طول زمان بازتولید میشوند، 4) در دسترسی به منابعی که میتوانند در اجتناب از بیماری و یا به حداقل رساندن عوارض بیماری، مورد استفاده قرار گیرند-هستند. علاوه بر متغیرهای قشربندی همچون طبقه، نژاد و جنسیت، رویدادهای استرسزا و متغیرهایی فرآیند-استرس همچون کیفیت حمایت اجتماعی از دید آنها واجد شرایط علل بنیادی همانند عوامل اجتماعی را دارا هستند. لینک و فلان نظریه علت اساسی را با هدف درک و پرداختن به یک مسئله خاص و مهم-تداوم سطوح شدید نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی در سلامت و مرگومیر-بسط دادند. بااینهمه، بسط استدلال علل بنیادی فراتر از این مشکل و به در برگرفتن سایر نتایج سلامت و مرگومیر و علل بنیادی غیر از پایگاه اجتماعی-اقتصادی میتواند مفید باشد. یکی از عوامل محیطی مؤثر در سلامت روان و جسمانی بیکاری است. از ویژگیهای بازار کار ایران مسئله بیکاری است که با ورود فارغالتحصیلان جدید ابعاد تازهای نیز پیدا کرده است. تأثیر بیکاری بر سلامت روان و جسمانی افراد در تحقیقات فروانی مورد تائید قرار گرفته است. هدف از این تحقیق بررسی چرایی وجود این رابطه است که با بهره گیری از مفهوم داغ ننگ گافمن تلاش شده است پاسخی به این سوال داده شود. روش: مطالعه حاضر پیمایش و به لحاظ معیار زمان مقطعی بوده و برای گردآوری اطلاعات از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری این تحقیق کلیه افراد ساکن شهر تهران بود که از لحاظ مشخصه نیروی کار در گروه جمعیت بیکار قرار داشتهاند. حجم نمونه 384 نفر بوده که به صورت نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای نیمه تصادفی از ادارههای کاریابی سطح شهر تهران انتخاب شدند. برای سنجش سلامت روان از پرسشنامه سلامت عمومی و برای سنجش داغ ننگ بیکاری از مقیاس محقق ساخته در چهار بعد داغ ننگ ادراکشده، استراتژیهای مقابلهای، داغ ننگ معطوف به خود و رفتار تبعیضآمیز استفاده شد. یافتهها: مردان بیکار نسبت به زنان از وضعیت سلامت روانی کمتری برخوردار هستند. نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره نیز نشان داد که متغیرهای داغ ننگ ادراک شده، داغ ننگ معطوف به خود و استراتژیهای مقابلهای به ترتیب قویترین پیشبینی کنندههای سلامت روان افراد بیکار هستند. بحث: تحقیقات در خصوص وجود داغ ننگ بیکاری چه در داخل و چه در خارج از ایران در مراحل ابتدایی خود است. نتایج تحقیق حاکی از آن بوده است که میزان داغ ننگ ادراک شده توسط بیکاران در جامعه در سطح بالایی است، که با درنظر گرفتن افزایش نرخ بیکاری در ایران لزوم توجه به آن از اهمیتی دوچندان نیز پیدا کرده است. همچنین یافتههای تحقیق ما با نشان دادن نقش عوامل اجتماعی و فرهنگی چون داغ ننگ در وضعیت سلامت روان افراد بیکار سهمی در پیشرفت ادبیات موجود بیکاری داشته است. وقتی از داشتن شغل آبرومند که از مؤلفههای مهم نشاندهنده سطح موفقیت افراد در جامعه است از افراد دریغ میشود داغ ننگ در اشکال پنهان و آشکار خود تمامی ابعاد پنهان و آشکار حیات فرد را تحت تأثیر خود قرار میدهد. این افراد بهطور مداوم ناگزیرند این لکه ننگ را در زندگی روزمره خود پنهان و یا با تأثیرهای آن کنار بیایند. نتیجه منطقی این تنش عینی و ذهنی بهتدریج سلامت روانی فرد را به مخاطره میاندازد. وقتی در جامعهای فشارهای ساختاری به حدی است که فرد را مسئول همه چیز میداند در مقایسه با جامعهای که با سازوکارهای حمایتی از افراد در برابر بحرانهای اقتصادی و اجتماعی حمایت میکنند بدیهی است که اهمیت داغ ننگ بیکاری و تأثیر آن در این دو ساخت اجتماعی با هم متناسب و برابر نخواهد بود.

هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تاثیر شرکت در جلسات کلوپ شغلی بر افزایش رفتار کاریابی بیکاران شهر اصفهان و نهایتا ارایه مدلی جهت ایجاد کلوپ شغلی بود. جامعه آماری بیکاران شهر اصفهان بودند. حجم نمونه 261 نفر بیکار بود که به طور داوطلب در جلسات کلوپ شغلی شرکت کردند. نمونه متشکل از شش گروه در قالب گروه های جداگانه مذکر و مونث با تحصیلات مختلف که با اعلامیه ها و اطلاع رسانی به فرهنگ سراهای شهرداری اصفهان مراجعه نموده بودند. در همه گروه ها افراد به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند و پژوهش طی شش مرحله صورت گرفت. هر دو گروه با آزمون های باورهای کاریابی، خودکارآمدی کاریابی، و فعالیت کاریابی در مرحله پیش آزمون و پس آزمون ارزیابی شدند. گروه آزمایش در جلسات کلوپ شغلی شرکت کردند و گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. داده ها با آزمون تحلیل کواریانس تحلیل شد و مشخص شد که شرکت در کلوپ شغلی بر رفتار کاریابی شامل نگرش، خودکارآمدی و فعالیت کاریابی موثر بوده است.

بیان مساله: پژوهش حاضر با هدف مقایسه نحوه گذران اوقات فراغت در بیکاران مصرف کننده مواد و بیکارانی که مواد مصرف نکرده اند و شناخت برخی عوامل پیش بینی کننده مصرف مواد در بیکاران انجام شده است.روش: این مطالعه علی ـ مقایسه ای در سال 86 انجام شد. 200 نفر از بیکاران مرد 20 تا 30 ساله مراجعه کننده به مراکز کاریابی شهر اصفهان با نمونه گیری خوشه ای از چهار مرکز کاریابی در نواحی چهارگانه شهر اصفهان مورد مطالعه قرار گرفتند. افراد به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول کسانی بودند که برای اولین بار در مدت بیکاری مواد مصرف کردند (65 نفر) و گروه دوم کسانی بودند که با وجود بیکاری به مدت حداقل 6 ماه، هرگز مواد مصرف نکردند (135 نفر). دو گروه از نظر نحوه گذران اوقات فراغت با یکدیگر مقایسه گردیدند.یافته ها: نتایج آزمون رگرسیون لجستیک نشان داد تعداد ساعات گپ و گفت دوستانه با افراد معتاد (OR=2.606, CI:1.600-4.244, p<0.001) و تعداد ساعات گپ و گفت دوستانه با افراد غیرمعتاد (OR=1.122, CI:1.025-1.229, p=0.013) می توانند پیش بینی کننده مصرف مواد در بیکاران باشند.نتیجه گیری: به نظر می رسد نظارت بر روابط افراد بیکار به پیشگیری از مصرف مواد در آن ها کمک کند.