اروماندیبولار دیستونیا یک دیستونی کانونی است که در آن یک سری از انواع حرکات غیرارادی در ناحیه فک، لب ها و زبان رخ می دهد. این عارضه در افراد مسن شایعتر و حداکثر شیوع سنی آن 60 سالگی است. در زنان شایعتر است. شایعترین نوع حرکات عبارتند از باز شدن شدید دهان و فک، کشیده شدن لبها به عقب، اسپاسم عضلات پلاتیسما، بیرون آمدن غیرعادی زبان، فشرده شدن و قفل شدن فک و غنچه شدن لب ها.الگوهای دیگر دیستونی عبارتند از انحراف فک به یک سمت و دندان قروچه. ممکن است اروماندیبولار اسپاسم همراه بلفارواسپاسم باشد که این حالت سندرم Meige یا دیستونی کرانیال نام دارد.به دلیل این که خوردن و صحبت کردن موجب برانگیختن دستونی می شود، بیماران ممکن است دچار دیزآرتری و دیسفاژی گردند. تزریق توکسین بوتولینوم در درمان دستونی کانونی مانند اروماندیبولار دیستونیا مفید است. توکسین در عضلات مستر، پتریگوئید و دیگر عضلات دارای فعالیت بیش از حد در ناحیه پایین صورت تزریق می گردد.دیستونی اروماندیبولار ممکن است اساس ژنتیک داشته باشد و ممکن است یک افزایش متابولیسم در هسته های قاعده ای، مخچه و ناحیه حرکتی Supplementary قشر مغز در مکانیسم این بیماری دخیل باشد.

دیستونی حساس به دوپا Dopa Responsive Dystonia (DRD) به وسیله Segawa در سال 1976 و سپس به وسیله Nygaard در سال 1986 توصیف شد.اسامی گوناگونی مثل:Juvenile Dystonia Parkinsonism؛Hereditary dystonia parkinsonism  و Segawa Syndrome  برای این بیماری ذکر شده است. سه تظاهر عمده آن شامل شروع بیماری به صورت دیستونی در پاها اززمان کودکی؛ نوسان روزانه علایم (Diurenal flacluation) و پاسخ برجسته به مقدار کم ال دوپا می باشد در سال 1990 در یک گزارش، افزایش فراوان علایم پارکینسونیسم در بستگان این بیماران شرح داده شد. در این اختلال علاوه بر یافته دیستونیا که تدریجا از اندام تحتانی شروع و سپس ممکن است گردن، تنه و اندام فوقانی را نیز گرفتار کند. علایم دیگری مثل نشانه های پارکینسونیسم (رژیدیتی، برادی کینزی). نشانه بابنسکی، افزایش رفلکسهای وتری، تشدید بیماری در زمان های قاعدگی و حاملگی و هنگام فعالیت دیده می شود. از نظر جنسی به نسبت 3 به 2 در جنس مونث شایع تر از مذکر است. این بیماری بر خلاف پارکینسون جوانان، به خوبی به دوز کم ال دوپا پاسخ می دهد و به آن تحمل پیدا نمی کند و بر خلاف دیستونی های پاروکسیسمال بروز دیستونی، ارتباطی با حرکت اندام یا محرک های حسی ندارد.  

بلفارواسپاسم عبارتست از بسته شدن غیر ارادی و بیش از حد پلکها و همی فاسیال اسپاسم شامل انقباضات همزمان و متناوب عضلاتی است که بوسیله زوج 7 عصب گیری شده و معمولا از عضله اوربیکولاریس اکولی شروع و به بخش های دیگر صورت انتشار می یابند.این اختلال جزو دیستونیای فوکال و از جمله علل ناتوانی مزمن و خصوصا کوری فونکسیونل محسوب می شود. درمان های دارویی سیستمیک موفقیت آمیز نبوده است. در حال حاضر تزریق توکسین بوتولینوم (BTA)A به عنوان یک درمان بسیار موثر و انتخابی برای اسپاستیسیته و دیستونیا مطرح است. این ماده از آزاد شدن استیل کولین جلوگیری می کند. ما 20 بیمار مبتلا به اختلال یاد شده را با این روش تحت درمان قرار دادیم. نتایج تزریق به صورت ذیل طبقه بندی گردید: نتیجه عالی بهبود بیش از %75 در %45، پاسخ خوب بهبودی %50-80 در %35 و پاسخ متوسط بهبودی%25-50 در %15 موارد و بقیه موارد (%5) پاسخ ناچیز بود. عوارض تزریق گذرا و چندان مهم نبودند. علایم این بیماران معمولا در عرض 2-4 روز از بین می رفت. اکثر آنها در فواصل 2-3 ماه نیاز به تکرار دومین تزریق داشتند. این بیماران به مدت یکسال پیگیری شدند، علایمی از عود اختلال دیده نشد. با توجه به این بررسی و مطالعات مشابه، می توان بر اثر بخشی بسیار بالای BTA در درمان بلفارواسپاسم با یا بدون همی فاسیال اسپاسم تاکید نمود.

بلفارواسپاسم عبارت است از بسته شدن غیرارادی و بیش از حد پلک ها و همی فاسیال اسپاسم شامل انقباضات همزمان و متناوب عضلانی است که به وسیله زوج هفت عصب گیری شده و معمولا از عضله اوربیکولاریس اکولی شروع و به بخش های دیگر صورت انتشار می یابند. این اختلال جزو دیستونیای فوکال و از جمله علل ناتوانی مزمن و به خصوص کوری فونکسیونل محسوب می شود.درمان های دارویی سیستمیک موفقیت آمیز نبوده است. در حال حاضر تزریق توکسین بوتولینوم (BTA) A به عنوان یک درمان بسیار موثر و انتخابی برای اسپاستیسیته و دیستونیا مطرح است. این ماده از آزاد شدن استیل کولین جلوگیری می کند.در این مطالعه 20 بیمار، با روش فوق تحت درمان قرار گرفتند. نتایج تزریق به صورت زیر طبقه بندی گردید:نتیجه عالی (بهبودی بیش از 75%) در 45%، پاسخ خوب (بهبودی80-50%) در 35% و پاسخ متوسط (بهبودی 50-25%) در 15%موارد و در بقیه موارد (5%) پاسخ ناچیز بود. عوارض تزریق گذرا و چندان مهم نبودند. علایم این بیماران معمولا در عرض 4-2 روز از بین می رفت. اکثر آنها در فواصل 3-2 ماه نیاز به تکرار دومین تزریق داشتند. این بیماران به مدت یک سال پیگیری شدند و علایمی از عود اختلال دیده نشد.با توجه به این بررسی و مطالعه مشابه، می توان بر اثربخشی بسیار بالای BTA در درمان بلفارواسپاسم با یا بدون تزریق همی فاسیال اسپاسم تاکید نمود.

بلفارواسپاسم عبارتست از بسته شدن غیر ارادی و بیش از حد پلک ها و همی فاسیال اسپاسم شامل انقباضات هم زمان و متناوب عضلانی است که به وسیله زوج هفت عصب گیری شده و معمولا از عضله اوربیکولاریس اکولی شروع و به بخش های دیگر صورت انتشار می یابند.این اختلال جزو دیستونیای فوکال و از جمله علل ناتوانی مزمن و خصوصا کوری فونکسیونل محسوب می شود درمان های دارویی سیستمیک موفقیت آمیز نبوده است. در حال حاضر تزریق توکسی بوتولینوم (BTA) A به عنوان یک درمان بسیار موثر و انتخابی برای اسپاستیسیته و دیستونیا مطرح است. این ماده از آزاد شدن استیل کولین جلوگیری می کند.ما 20 بیمار مبتلا به اختلال یاد شده را با این روش تحت درمان قرار دادیم. نتایج تزریق به صورت ذیل طبقه بندی گردید:نتیجه عالی )بهبودی بیش از (%75 در %45، پاسخ خوب )بهبودی (%50-80 در %35 و پاسخ متوسط )بهبودی (%25-50 در %15 موارد و بقیه موارد (%5) پاسخ ناچیز بود. عوارض تزریق گذرا و چندان مهم نبودند. علائم این بیماران معمولا در عرض 2-4 روز از بین می رفت. اکثر آنها در فواصل 2-3 ماه نیاز به تکرار دومین تزریق داشتند. این بیماران به مدت یک سال پیگیری شدند، علائمی از عود اختلال دیده نشد.با توجه به این بررسی و مطالعات مشابه، می توان بر اثربخشی بسیار بالای BTA در درمان بلفارواسپاسم با یا بدون همی فاسیال اسپاسم تاکید نمود.