کودکان، بخش بسیاری از ساعات روز را در مدرسه سپری می کنند. بنابراین، مدرسه می تواند در تربیت آنها نقش بسزایی داشته باشد. در این میان، عده ای از کودکان به راهنمایی و کمک معلم بیشتر از سایرین نیاز دارند و بنابراین معلم است که می تواند با فراهم کردن کمکهای لازم، با اشتیاق و علاقه، به این گروه کمک کند. هدف از انجام این آموزش پژوهی کمک به کاهش و رفع اختلال انگشت مکیدن محمدرضا دانش آموز پایه دوم دبستان شهید نورمحمدی روستای حاجی حاضر از توابع شهرستان ایوان می باشد. مکیدن انگشت یک اختلال عادتی ارضاکننده و واکنش روانی است که غالباً از دوران کودکی شروع می شود و در دوران ابتدایی و راهنمایی شدت می یابد. محمدرضا دانش آموز پایه دوم کلاس چندپایه در روستای حاجی حاضر بود که دچار اختلال انگشت مکیدن بود. به منظور جمع آوری اطلاعات از روش اسنادی و مطالعه منابع و روش های مشاهده و مصاحبه استفاده شد. در نهایت با توجه به اطلاعات گردآوری شده به منظور حل اختلال دانش آموز با کمک خانواده از روش های تقویت، مثبت، حمایت عاطفی و واگذاری مسئولیت، استفاده از سرگرمی چون نقاشی و بازی و پرت کردن حواس، جدول پیشرفت و. . . . استفاده شد. نتایج بعد از ارائه راه حل ها حاکی از آن بود که راه حل های ارائه شده از اعتبار کافی برخوردار بوده و اختلال محمدرضا به شدت کاهش یافته و در آستانه بهبودی است و همچنین پیشرفت تحصیلی نیز حاصل شده است.

مقدمه: عادت مکیدن انگشت به مدت طولانی، می تواند عوارض نامطلوب زیادی برجای گذارد؛ ارتباط آن با قرارگیری غیر طبیعی دندانها و یا فکین (مال اکلوژن)، به ویژه در کودکانی که این عادت را تا پس از 4 سالگی ادامه می دهند، مشهود است. بنابراین درمان این عادت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی رفتاردرمانی (مزه بد طعم و تقویت مثبت) در کنترل عادت مکیدن انگشت در کودکان 12- 6 ساله طراحی و اجرا گردید.روش ها: این کارآزمایی بالینی بدون شاهد بر روی 15کودک که برای درمان عادت مکیدن انگشت به درمانگاه های دندان پزشکی کودکان، کودکان یا روا ن پزشکی مراجعه کرده  بودند، صورت گرفت. پس از جمع آوری اطلاعات زمینه ای و معاینه دهان و دندان، بیماران تحت رفتاردرمانی، شامل مزه بدطعم روی ناخن ها و تقویت مثبت و نیز برای ترک عادت مکیدن انگشت در شب، تحت استفاده از باندهای دست یا دستکش قرار گرفتند. داده ها با آزمون رتبه های علامت دار ویلکاکسون و آزمون فریدمن تحلیل شدند.یافته ها: افراد مورد بررسی شامل 10 دختر و 5 پسر با متوسط سن 6.77 سال بودند. روش درمانی مورد استفاده در کنترل عادت روز (بیداری) و شب با قبل از شروع، در هر سه ماه تفاوت معنی داری ایجاد کرد. اما، هیچ تفاوت معنی داری بین نتایج سه ماه پی در پی، در عادات روز و شب به دست نیامد. .مقایسه نتایج 3 ماه در کنترل عادت روز و شب و نیز مقایسه مجموع نتایج درمان در 3 ماه در کنترل عادت روز و شب معنی دار بود و نشان می داد که این روش در کنترل عادت روز موفق تر از عادت شب بوده است (0.01=p).نتیجه گیری: استفاده از روش مزه بدطعم به همراه تقویت مثبت، روشی آسان، راحت و مقرون به صرفه بوده، در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات خواب و بیداری بسیار موفق می باشد؛ این روش در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات بیداری بیش از عادت خواب موثر است. نتیجه درمان با این روش در کنترل عادت روز در مدت 3 ماه ثابت بود (87% قطع کامل عادت) و بازگشت عادت دیده نشد.

مقدمه: مدیریت درد یکی از چالش های مهم اعضای تیم درمانی است. طبق شواهد موجود، نوزادان نسبت به دیگران واکنش بیشتری به درد نشان می دهند. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر مکیدن پستان توسط شیرخواران در حین واکسیناسیون بر درد ناشی از آن انجام گردید.روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده، 76 نوزاد ترم سالم 4-2 ماهه به صورت تصادفی قبل از انجام مداخله به دو گروه تقسیم شدند که از نظر سن و جنس همگون بودند. هنگام تزریق عضلانی واکسن سه گانه در نوزادان گروه مداخله، دو دقیقه قبل، حین و حداقل 15 ثانیه بعد از واکسیناسیون در آغوش مادر از شیر مادر تغذیه شدند و در گروه کنترل، شیرخواران در طی واکسیناسیون طبق روال معمول مراکز فوق بر روی تخت قرار داده شدند. نوزادان بر اساس چک لیست  اصلاح شده واکنش های رفتاری درد از 5 ثانیه قبل از شروع تزریق واکسن تا 15 ثانیه بعد از آن مورد مشاهده قرار گرفتند.نتایج: میانگین سن شیرخواران در گروه مکیدن پستان 81.53±41.46 روز و در گروه کنترل 81.61±40.59 روز، وزن شیرخواران به ترتیب در دو گروه مذکور 6.65±1.17 و 6.70±1.14 کیلوگرم و قد آنها به ترتیب 63.38±5.06 و 64.27±5.50 سانتی متر بود. بین واکنش های رفتاری درد شامل تغییرات چهره، حالت گریه و حرکات بدن در دو گروه مداخله و کنترل اختلاف معنی دار وجود داشت (P<0.0001). در بررسی تاثیر جنس، سن و زمان تغذیه تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به تاثیر مداخله بی خطر مکیدن پستان توسط شیرخوار بر تسکین درد حین واکسیناسیون پیشنهاد می شود روش فوق در مراکز مربوطه مورد استفاده قرار گیرد.

هدف از تحقیق فوق بررسی میزان شیوع مکیدن انگشت در کودکان 5 ساله شهرستان یزد و شناخت بعضی عوامل وابسته به آن میباشد. در این مطالعه کلیه کودکان 5 ساله مهدکودکهای یزد مدنظر قرار گرفتند که شامل 434 کودک در 17 مهد کودک بود. از 2 فرم جهت اطلاع از مکیدن انگشت استفاده شد که یکی توسط مطالعه کننده و دیگری توسط والدین کودکان مشکوک به مکیدن انگشت تکمیل گردید. در مطالعه فوق عواملی مانند جنس، نوع انگشت، سابقه استفاده از پستانک و هم بستگی خانواده مد نظر قرار گرفتند.مطالعه نشان داد که 21% کودکان دارای عادت مکیدن انگشت بودند و شیوع عادت فوق در دختران و پسران بطور یکسان وجود داشت. اکثر کودکان دارای عادت، انگشتی غیر از شست را میمکیدند (57.1 درصد) و 6.7% انگشت شست و سایر انگشتان را میمکیدند. شیوع انواع اکلوژن در گروههای دارای عادت و فاقد عادت یکسان بود.28.6% کودکان دارای عادت از پستانک استفاده میکردند و 28.7% کودکان دارای عادت با پدر و مادر خود زندگی نمیکردند.

مقدمه: تسکین درد نوزادان از اهداف اصلی مراقبت های پرستاری می باشد و در این زمینه روش های غیر دارویی تسکین درد همواره مورد توجه پرستاران بوده اند. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر مکیدن غیر تغذیه ای و صدای مادر بر درد خونگیری وریدی در نوزادان می باشد. روش کار: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، 105 نوزاد 3 تا 10 روزه دچار ایکتر نوزادی، به روش در دسترس انتخاب شدند. آن ها به روش بلوک بندی تصادفی در سه گروه شامل گروه مکیدن غیر تغذیه ای، صدای مادر و کنترل قرار گرفتند. روش کار بدین ترتیب بود که در هنگام خونگیری وریدی از نوزادان فیلم برداری برای هر سه گروه انجام شد و سپس میزان درد هنگام خونگیری با بازبینی فیلم و پر کردن پرسشنامه سنجش درد نوزادان مورد ارزیابی قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از SPSS نسخه 26 و آزمون کای اسکویر، آزمون دقیق فیشر، آزمون کروسکال والیس و مقایسه زوجی بن فرونی صورت گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین نمره درد در گروه مکیدن غیر تغذیه ای (2. 33±, 3. 20) به طور معناداری کمتر از گروه کنترل (2. 22±, 5) است (0. 006=P). اما میانگین نمره درد در گروه صدای مادر (2. 49±, 4. 06) و گروه کنترل (2. 22±, 5) اختلاف معناداری ندارد (0. 393=P). همچنین میانگین نمره درد بین گروه مکیدن غیر تغذیه ای (2. 33±, 3. 20) و گروه صدای مادر (2. 49±, 4. 06) اختلاف معنادار آماری ندارد (0. 291=P). نتیجه گیری: استفاده از مکیدن غیر تغذیه ای به شکل معناداری موجب کاهش درد ناشی از خونگیری در نوزادان شد. البته با توجه به اینکه در دو گروه صدای مادر و مکدین هم تفاوت وجود نداشت می توان در مواردی از صدای مادر هم استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.