مقدمه. فاشیای پشتی کمری در حالت نرمال دارای عناصر عصبی است و بدین ترتیب دارای نقش حسی بوده و به وسیله رفلکس های مهاری و تحریکی به حفاظت از ستون مهره ها کمک می کند. هدف این بررسی تعیین حضور گیرنده های حسی در افراد دچار دیسکوپاتی کمری خاجی در مقایسه با افراد طبیعی می باشد.روشها. در این پژوهش گیرنده های حسی در 42 نمونه از فاشیای پشتی کمری انسان مطالعه شد. نمونه برداری در حین اعمال جراحی از فاشیای پشتی کمری بیماران جمع آوری گردید. نمونه ها از فاصله یک که سانتی متری خط وسط در سطح مهره های خلفی L4-L5 ضخامت لایه فاشیا بیشتر است تهیه گردید. 7 نمونه مربوط به افراد نرمال و 35 نمونه مربوط به افراد بیمار بود. 630 مقطع از مقاطع سریال مورد بررسی و رنگ آمیزی قرار گرفت که 90 درصد با هماتوکسیلین و رنگ آمیزی و به ائوزین وسیله (H&E) و بقیه با رنگ آمیزی Bielschowsky میکروسکوپ نوری بررسی شد.نتایج. در هیچیک از مقاطع مربوط به بیماران جسمک های عصبی دیده نشد در حالیکه در مقاطع مربوط به افراد نرمال جسمک های عصبی مشاهده گردید. در تعدادی از مقاطع مربوط به بیماران سلولهای التهابی وجود داشتند. در مقاطعی که به وسیله رنگ آمیزی Bielschowsky رنگ آمیزی گردید، در مقاطع مربوط به افراد نرمال انتهاهای آزاد دیده شد و در مقاطع مربوط به بیماران انتهاهای آزاد دیده نشد.بحث. به نظر می رسد فاشیای پشتی کمری در حالت غیرطبیعی دچار کاهش عناصر عصبی است و در نتیجه کمبود این عناصر منجر به کاهش اطلاعات پروپریوسپتیو به مراکز عصبی شده و شاید عاملی در شروع آسیب به استخوانها، لیگامانها و عضلات باشد.

توصیف بیمار و یافته های بالینی: در اردیبهشت ماه سال 1385 یک قلاده سگ پکینز نر، با سن تقریبی 2 سال و وزن 5.5 کیلوگرم به کلینیک دامپزشکی بخش خصوصی مراجعه نمود. معاینه بالینی عدم وزن گیری روی اندام های حرکتی خلفی، درد کمر و عدم دفع مدفوع با اشت های طبیعی و اختیار در ادرار کردن را نشان داد. درجه حرارت، وضعیت هیدراتاسیون و رنگ مخاطات در وضعیت طبیعی قرار داشته و پروفیل های خونی و سرمی متعاقب آزمایش خون شناسی و بیوشیمیایی در دامنه طبیعی قرار داشتند. رادیوگرافی بعمل آمده از نمای شکمی - پشتی و جانبی - جانبی شکستگی مهره هفتم کمری و در رفتگی خاجی - کمری را تایید نمود.درمان و نتیجه آن: پس از آماده سازی بیمار از نظر جراحی، بیمار در وضعیت سینه ای حالت گماری شده و با آماده شدن گروه جراحی و شان گذاری بیمار، برش پوست از مهره چهارم کمری تا اولین مهره دمی بر روی خط وسط انجام شد پس از جداسازی دوطرفی عضلات بالای محوری، و احیای شکستگی و تثبیت زوائد مفصلی مهره اول خاجی به مهره کمری با استفاده ازمیله کریشنر، میله گذاری بین بال خاصره ای با استفاده از میله های شماره دو و سه انجام پذیرفت و شکستگی تثبیت گردید. سپس با برداشت میله کریشنر، عضلات و پوست به شیوه متعارف بخیه شدند. بیمار پنج روز تحت درمان آنتی بیوتیکی قرار گرفت و روز دوم پس از جراحی دفع مدفوع به وضعیت طبیعی برگشته و بیمار در روز هشتم شروع به وزن گیری بر روی اندام های خلفی نمود.کاربری بالینی: روش میله گذاری بین بال خاصره ای بیمار را از وضعیت زمین گیر به حالت ورزشی در مدت 6 ماه بهبود داد.

هدف: بی ثباتی قطعه ای ستون فقرات کمری یکی از زیر گروه های کمر دردهای غیراختصاصی می باشد که هنوز علت و تشخیص قطعی آن با روش های موجود کاملا روشن نیست. هدف از این مطالعه معرفی روشی جدید و تکرارپذیر است که قابلیت ارزیابی کینماتیک ستون فقرات کمری را در صفحه ساژیتال داشته باشد.روش بررسی: در این مطالعه که از نوع اعتبارسنجی و به روش مقایسه ای می باشد، 15 بیمار مشکوک به بی ثباتی قطعه ای ستون فقرات کمری که به صورت ساده و در دسترس انتخاب شده بودند و 15 فرد سالم که با بیماران جور شده بودند، تحت بررسی پارامترهای کینماتیک قطعات حرکتی کمری در حین حرکات فلکسیون و اکستانسیون با استفاده از فلوروسکوپی دیجیتال پالس قرار گرفتند. پارامترهایی همچون جابجایی انتقالی قطعه ای، جابجایی زاویه ای قطعه ای و طول خط مسیر مراکز چرخش لحظه ای (PICR) برای هر قطعه حرکتی محاسبه گردید. همچنین الگوی حرکتی فقرات کمری نیز بین دو گروه مورد مطالعه و مقایسه قرار گرفت. داده های حاصل با استفاده از آزمون های آماری مجذور خی، کولموگروف - اسمیرنوف، تی مستقل و تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: جابجایی انتقالی در حین حرکات فلکسیون و اکستانسیون در بیماران تفاوت معناداری را در قطعه حرکتی L5-S1 نشان داد (p<0.001). طول خط PICR نیز برای مهره های L1 و L5 در حین حرکت اکستانسیون در بیماران تفاوت معناداری را نشان داد (p<0.001). 6 بیمار نیز الگوی حرکتی «ترتیبی - تاخیری» را نشان داده و تفاوت معناداری با سایرین داشتند (p<0.001).نتیجه گیری: در حالی که اغلب مطالعات گذشته نتوانسته اند تفاوت مشخصی بین بیماران دچار بی ثباتی قطعه ای مهره های کمری و افراد سالم گزارش نمایند، در این مطالعه تفاوتهایی بین این بیماران و افراد سالم در منطقه میانی دامنه حرکتی مشخص گردید. به نظر می رسد با استفاده از تجهیزات جدیدی همچون ویدئوفلوروسکوپی دیجیتال تشخیص مشکلاتی همچون ناپایداری قطعه ای مهره های کمری روشن تر شود.

زمینه و هدف: فتق دیسک کمری یکی از شایع ترین علل درد کمر می باشد و پس از بیماری های ریوی، کمردرد دومین علت مراجعه به پزشک می باشد. در مطالعه حاضر به بررسی کیفیت سلامت بیماران، قبل و بعد از جراحی هرنی دیسک کمری و ضرورت انجام جراحی دیسک پرداخته شده است. روش کار: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی که نمونه ها به صورت در دسترس انتخاب شدند 90 بیمار با کمردرد مزمن که کاندید جراحی هرنی دیسک کمر بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. جمع آوری داده ها از طریق پرسشنامه کیفیت سلامت 36-SF و همچنین با استفاده از پرسشنامه دموگرافیک، جمع آوری شد. قبل از عمل به منظور ارزیابی کیفیت سلامت بیماران از پرسشنامه 36-SF استفاده شد پس از عمل نیز بیماران در دو مرحله زمانی 6 ماه و سپس 12 ماه، با کمک پرسشنامه مذکور پیگیری شدند و کیفیت زندگی آنها مجدداً مورد ارزیابی قرار گرفت. از آمار توصیفی، آزمون Tزوجی و آزمون KS استفاده شد و برای اهداف مقایسه ای بر حسب متغیرهای زمینه ای از روش لایه سازی استفاده شد سپس نمونه ها با نرم افزار20 SPSS-مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین و انحراف معیار بهبود نمره در بعد جسمی کیفیت زندگی قبل و 6 ماه پس از درمان از نظر جنس، در مردان 13/9± 60/38 و در زنان 56/8± 90/31 به دست آمد که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (005/0p=). همچنین میانگین و انحراف معیار بهبود نمره در بعد جسمی کیفیت زندگی قبل و 12 ماه پس از درمان، در مردان72/6± 58/ 43و در زنان 24/7± 37/40بود که این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (009/0=p). میانگین و انحراف معیار بهبود نمره در بعد روانی کیفیت زندگی قبل و 6 ماه پس از درمان در مردان 72/11± 41/18 در زنان 37/7± 26/14بود که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (001/0>p)، همچنین میانگین و انحراف معیار بهبود نمره در بعد روانی کیفیت زندگی قبل و 12 ماه پس از درمان در مردان 69/9± 93/24 و زنان 86/8± 26/29 برآورد شد که این اختلاف از نظر آماری معنادار بود به طوریکه در زنان بهبودی بیشتری نسبت به مردان حاصل شده بود. میانگین و انحراف معیار بهبود نمره در بعد جسمی کیفیت زندگی قبل و 6 ماه پس از درمان در بیماران بر اساس مدت زمان درد کمر و اندام تحتانی، در دو گروه زیر 2ماه و بالاتر از 2 ماه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که در گروه زیر 2 ماه، 18/7± 06/39 در گروه بالاتر از 2 ماه 36/9± 59/32 بوده است که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (012/0=p) به طوریکه بیماران با مدت درد کمر و اندام تحتانی کمتر (گروه زیر 2 ماه) بهبودی بیشتری را نشان دادند. همچنین میانگین و انحراف معیار بهبود نمره در بعد جسمی کیفیت زندگی قبل و 12ماه پس از درمان در گروه زیر 2 ماه، 86/7± 37/45 در گروه بالاتر از 2 ماه 31/10± 68/38 بوده است که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (08/0=p) به طوریکه بیماران با مدت درد کمر و اندام تحتانی کمتر (گروه زیر 2 ماه) بهبودی بیشتری را نشان دادند همچنین به طور کلی میانگین نمره بهبود سلامت جسمی و روانی اختلاف معنی داری را با توجه به شاخص توده بدنی، تعداد دیسک درگیر و مصرف دخانیات در قبل، 6 و 12 ماه بعد را نشان داد به این معنی که با توجه به نتایج آزمون T مستقل، نمره بهبود کیفیت زندگی در بعد جسمی و روانی؛ در مقایسه قبل، 6 ماه و 12 ماه پس از جراحی در بین مردان و زنان از نظر آماری معنادار بود و نشان دهنده بالا رفتن کیفیت زندگی در دو بعد جسمی و روانی شده بود (001/0>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد کیفیت زندگی که در مطالعه حاضر در دوره های زمانی قبل از درمان، 6 و 12ماه پس از درمان صورت گرفت باعث بهبود قابل توجهی در وضعیت جسمی و روانی بیماران با عارضه هرنی دیسک کمری شد.

سابقه و هدف: ریتم کمری-لگنی، حرکت هماهنگ ستون فقرات کمری و هیپ حین خم شدن و برگشت از خم شدن تنه است و یکی از نشانه های بالینی کمردرد محسوب می شود. با این حال الگوهای ریتم کمری-لگنی در بیماران مبتلا به کمردرد متناقض است. برای روشن شدن الگوی ریتم کمری-لگنی، مطالعه زیرگروه های همگن بیشتر بیماران مبتلا به کمردرد ضروری است. بنابراین، این مطالعه با هدف مقایسه ریتم کمری-لگنی افراد سالم و بیماران مبتلا به بی ثباتی بالینی ستون فقرات کمر انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه مورد-شاهدی 44 نفر (22 فرد سالم و 22 بیمار مبتلا به بی ثباتی ستون فقرات کمری) شرکت کردند. متغیرهای حرکتی هنگام خم شدن تنه و برگشت از خم شدن به وسیله سیستم آنالیز حرکت Qualisys ثبت شد. زاویه خم شدن هیپ، زاویه خم شدن کمر و ریتم کمری-لگنی در هر 25 درصد فاز خم شدن و بازگشت از خم شدن تحلیل آماری شد. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، مربع کای و تی مستقل تحلیل شدند. یافته ها: در چارک دوم حرکت خم شدن تنه، زاویه خم شدن ستون فقرات کمری در بیماران مبتلا به بی ثباتی بالینی ستون فقرات کمری نسبت به گروه کنترل بیشتر بود (016/0=P). زاویه خم شدن هیپ در بیماران مبتلا به بی ثباتی بالینی ستون فقرات کمری نسبت به گروه کنترل کمتر بود (011/0=P). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد ریتم کمری-لگنی افراد سالم و بیماران مبتلا به بی ثباتی بالینی ستون فقرات متفاوت است.

مقدمه: اگر چه تنگی کانال نخاع کمری سندرم شایعی است ولی در تقسیم بندی، تشخیص و درمان آن اختلاف نظر زیادی وجود دارد، هدف از این مطالعه بررسی نتایج جراحی در تنگی کانال نخاع کمری بوده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در یکصد بیمار مبتلا به تنگی کانال نخاعی کمری که در بخش جراحی اعصاب و ارتوپدی بیمارستان قائم (عج) مشهد بستری شده و تحت عمل جراحی لامینکتومی کامل قرار گرفتند انجام شده است. مشخصات فردی - سن - جنس - نوع عمل جراحی - مدت پی گیری در پرسشنامه ای جمع آوری گردید. نتایج جراحی به صورت خیلی خوب، خوب، تغییر نیافته، بد ارزیابی شد. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شده است.نتایج: از تعداد 100 بیمار 53 نفر مرد و 47 نفر زن بود، بیشتر از %50 بیماران بین سنین 40-60 بودند. شایع ترین فضا عمل شده L5-L4 بوده و در %92 از بیماران نتایج عمل جراحی خیلی خوب و خوب بوده است.نتیجه گیری: در این بررسی نتایج حاصله نشان می دهد که در تنگی کانال نخاع کمری که با علایم بالینی و فرا بالینی تشخیص داده می شود، دکمپرسیون جراحی به صورت لامینکتومی و فورامنتوتومی دو طرفه وسیع بدون بکارگیری وسایل تحکیم مهره ای با نتایج خوب همراه می باشد.

سابقه و هدف: نظر به اینکه لامینکتومی کمری یکی از اعمال جراحی شایع در بیماران جراحی اعصاب و ستون فقرات می باشد، شناخت عوارض آن از اهمیت بالایی برخوردار است. یکی از عوارض نسبتا نادر در این بیماران، هماتوم اپیدورال ناحیه عمل می باشد که عدم تشخیص و درمان بموقع آن عوارض بسیار جدی و ناتوان کننده ای به همراه خواهد داشت.مواد و روشها: در این مطالعه گذشته نگر، 2900 بیمار که در فاصله سال های 1367 لغایت 1379 (به مدت 13سال) در بخش جراحی مغز و اعصاب بیمارستان امام حسین (ع) با ضایعات ستون فقرات تحت عمل جراحی لامینکتومی قرار گرفته اند، بررسی شدند. یافته ها: در این بین عارضه هماتوم اپیدورال در 4 نفر مشاهده شد. شایعترین علامت بیماری اختلال حرکتی پیشرونده و متعاقب آن مشکل اسفنکتری ادراری بوده است. بیشترین زمان تشخیص عارضه در 24 ساعت اول بعد از عمل جراحی بود و در دسترس ترین و سریع ترین روش تشخیصی، میلوگرافی لومبار اورژانس بوده است. نتیجه گیری و توصیه ها: از نظر پیش آگهی در نیمی از موارد بهبودی کامل و در نیمی دیگر بهبودی نسبی دیده شده و بهبودی حرکتی بیش از بهبودی اسفنکتری بوده است. تشخیص زودرس این عارضه از بروز عوارض جدی پیشگیری خواهد نمود.

مقدمه سندروم هایپراکستنشن کمری، جز دومین دسته شایع از سندروم های کمری است که موجب کاهش ارتفاع دیسک به همراه تنگ شدن سوراخ بین مهره ای ناحیه کمری می گردد. هدف از این مطالعه تاثیر تمرینات (تصویر سازی ذهنی و اصلاحی) بر سندروم هایپراکستنشن کمری و الگوی فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب کمری-لگنی در حرکت هایپراکستنشن ران بود. روش کار بیست و چهار زن مبتلا به ناهنجاری هایپراکستنشن کمری در دامنه سنی 30-40 سال، غیر ورزشکار و بدون آسیب و جراحی در ناحیه کمری در دو گروه تمرینات ترکیبی (اصلاحی و تصویرسازی ذهنی) و اصلاحی قرار گرفتند. گروه ها به مدت شش هفته و هفته ای سه جلسه به تمرینات پرداختند. لوردوز کمری، قدرت عضلات شکمی، سرینی بزرگ و فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب لگنی قبل و پس از مداخله اندازه گیری شد. یافته ها آزمون t همبسته نشان داد که میزان درجه لوردوز کمری (گروه ترکیبی: 00/0=P، گروه اصلاحی: 00/0=P)در بین دو گروه تمرینی در پس آزمون نسبت به پیش آزمون کاهش معنی دار داشت و میزان قدرت عضله سرینی بزرگ (گروه ترکیبی: 00/0=P، گروه اصلاحی: 01/0=P)و عضلات شکمی (گروه ترکیبی: 00/0=P، گروه اصلاحی: 00/0=P (در بین دو گروه در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معنی دار یافت و نرخ فعالیت عضلات سرینی بزرگ (01/0=P)و عرضی شکمی (03/0=P)در گروه ترکیبی (تصویرسازی حرکتی و اصلاحی) در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معنی دار یافت و نرخ فعالیت عضله سرینی بزرگ در گروه اصلاحی (03/0=P)در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش معنی دار یافت و نرخ فعالیت عضلات بازکننده کمری (گروه ترکیبی: 00/0=P، گروه اصلاحی: 02/0=P)و راست رانی (گروه ترکیبی: 01/0=P، گروه اصلاحی: 00/0=P)در بین دو گروه در پس آزمون نسبت به پیش آزمون کاهش معنی دار یافت. همچنین آزمون t مستقل نشان داد که بین دو روش تمرینی اختلاف معنی دار وجود نداشت (05/0 ≥,P). نتیجه گیری یافته نشان داد که تمرینات تصویرسازی ذهنی اصلاحی در کاهش ناهنجاری هایپراکستنشن کمری و تغییر فعالیت عضلات کمربند لگنی موثر بوده، پیشنهاد می شود از این نوع تمرینات که نوع متفاوتی از برنامه های اصلاحی است با هدف تغییر نرخ فعالیت عضلانی کمربند کمری لگنی و در نتیجه اصلاح قوس کمری افزایش یافته بهره گرفت.

پیش زمینه: در دو دهه اخیر تحول و پیشرفت های زیادی در درمان بیمای های ستون فقرات و ابداع سیستم های جدید ستون فقرات حاصل شده؛ در نتیجه اصلاح بهتر و بیشتر، عوارض کمتر، برگشت به زندگی سریع تر را به دنبال داشته است. با ابداع و تکامل نسل سوم سیستم های ستون فقرات، بیش از 30 سال است که پیچ های پدیکولار در اروپا کاربرد دارد. این سیستم ها به دلیل در برگرفتن هر سه نسل ستون فقرات همراه با نتایج اصلاحی بهتر و فیکساسیون قوی تر بوده و حفظ آن فیوژن کوتاه تر را به دنبال خوهد داشت. لیکن آگاهی از نحوه استفاده از آن بسیار مفید خواهد بود. گذاشتن این پیچ ها تا حدودی مشکل می باشد و می تواند با خطراتی همراه باشد. بررسی موجود گزارشی از تجربه 5 ساله استفاده از این پیچ ها در ستون فقرا ت کمری و پشتی است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت موردی - گروهی در طی 5 سال بر روی 100 و در 500 پدیکول پیچ گذاری شده در ناحیه کمری و پشتی – کمری (Tll-Sl) انجام شد. پیچ ها با فلوروسکوپ حین عمل گذاشته شدند. صحت محل پیچ ها با سی تی اسکن و «روش سیستماتیک جدید» بررسی شد. یافته ها: در این مطالعه در 5 درصد موارد محل پیچ گذاری صحیح نبود، در 2 درصد با سوراخ شدن کورتکس پدیکول همراه بود، بیشتر پیچ های نابجا در اسکولیوزهای شدید اتفاق افتاد؛ ولی هیچ کدام علایم بالینی نداشتند.نتیجه گیری: اگر اصول جاگذاری، بیومکانیک و بیولوژی ستون فقرات رعایت شود، به علت مزایای فیوژن کوتاه تر، ثبات بالاتر، اصلاح بیشتر و بهتر، پیچ گذاری در پدیکول مهره ای در درمان ضایعات ستون فقرات توصیه می گردد.

هدف: راستای پا بر حرکت استخوان ها و مفاصل پروگزیمال تاثیر می گذارد. طبق نظریه زنجیره کینماتیک، ضعف در عملکرد یک سگمان حرکتی می تواند سایر بخش های حرکتی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. لذا هدف از این مطالعه بررسی ارتباط شیب لگن و قوس کمری با قدرت عضلات کمربند کمری لگنی در افراد دارای ناهنجار خارجی مچ پا در وضعیت ایستاده بود.روش بررسی: 53 مرد دارای ناهنجار خارجی مچ پا با میانگین سنی 23.2±2.27، قد 169±6.76 و وزن 67.2±6.47 در این مطالعه شرکت کردند. قدرت ایزومتریک عضلات با دینامومتر دستی، شیب لگن با شیب سنج، قوس کمری با استفاده از خط کش منعطف و انحراف خارجی مچ پا (Pronation) پا با استفاده از شاخص افت ناوی، ارزیابی شد.یافته ها: یافته های تحقیق با استفاده از روش های آماری همبستگی بین متغیرها تجزیه و تحلیل شد. بین قدرت ایزومتریک عضلات فلکسور ران و زاویه قوس کمری (r=0.59، p=0.003) و همچنین بین شیب لگن و زوایه قوس کمری (r=0.46، p=0.012)، در افراد دارای ناهنجار خارجی مچ پا ارتباط معنی داری وجود داشت. بین سایر متغیرهای تحقیق ارتباط معنی داری وجود نداشت (p³0.05).نتیجه گیری: ارتباط مثبت و معنی دار قدرت عضلات فلکسور ران با قوس کمری و همچنین شیب لگن با قوس کمری را می توان یک استراتژی جبرانی وضعیتی در افراد دارای ناهنجاری Pronation مچ پا دانست.