مقدمه و هدف: گنوره یکی از شایع ترین بیماری های جنسی در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته است. این باکتری در دهه گذشته در برابر چندین آنتی بیوتیک مورد استفاده به عنوان داروی اولیه، مقاومت پیدا نموده است. بنابراین استفاده از سیپروفلوکساسین توصیه شده است، با توجه به گزارشات کاهش حساسیت به سیپروفلوکساسین، محققین بر آن شدند تا حساسیت این باکتری را بررسی نمایند.مواد و روش ها: نوع مطالعه توصیفی و جامعه پژوهش مراجعین به آزمایشگاه های شهرستان مشهد بودند که مشکوک به بیماری سوزاک بوده اند. نمونه گیری به روش نمونه گیری در دسترس بوده است که از ابتدای سال 1382 تا آخر سال 1383 ترشح مجرا 1348 نفر در شهر مشهد مورد بررسی قرار گرفت. دو سوآپ از نمونه بیمار جهت تهیه اسمیر و کشت گرفته شد. پس از رشد کلنی ها و تشخیص باکتری نایسریا گنوره آنتی بیوگرام به روش دیسک دیفیوژن با دیسک های پنی سیلین، تتراسیکلین، اریترومایسین و سیپروفلوکساسین انجام گرفت. سپس حداقل غلظت ممانعت کننده (MIC) برای آنتی بیوتیک سیپروفلوکسازین تعیین گردید.یافته ها: تعداد 71 مورد نایسریا گنوره تشخیص داده شد که نسبت به پنی سیلین 16.9 درصد، تتراسیکلین 25.3 درصد، اریترومایسین 67.6 درصد و سیپروفلوکساسین 70.3 درصد حساسیت نشان دادند. 6 مورد نسبت به سیپروفلوکساسین مقاوم شده بودند که دارای MIC بین 1 تا 16 میکروگرم در میلی لیتر بودند.نتیجه گیری: با توجه به اینکه در حال حاضر سیپروفلوکساسین داروی خط اول جهت درمان نایسریا گنوره است به نظر می رسد با این افزایش مقاومت، دیگر نتوان برای مدت طولانی از این دارو به عنوان اولین داروی انتخابی در درمان استفاده نمود.

زمینه و هدف: عفونت نایسریا گنوره یکی از شایع ترین عفونت های باکتریایی در کشورهای در حال توسعه می باشد و اطلاعات محدودی در مورد فراوانی عفونت گنوره در زنان بارور و نابارور ایران، بالاخص وجود دارد؛ لذا مطالعه ای با هدف تعیین فراوانی عفونت گنوره در زنان نابارور و بارور تهرانی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، 209 زن نابارور به عنوان گروه مورد و 170 زن باردار در سه ماهه سوم بارداری به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند که توسط پرسشگران آموزش دیده، فرم جمع آوری اطلاعات طی مصاحبه با این افراد کامل و بخش اول نمونه ادرار (15ml) ایشان برای تشخیص وجود باکتری نایسریا گنوره به روش PCR جمع آوری شد. اطلاعات پرسشنامه همراه با نتایج حاصل از آزمون در دو گروه به روش PCR مورد تحلیل آماری قرار گرفت.نتایج: در ارزیابی نتایج مولکولی تشخیص باکتری در هر دو گروه، موردی از عفونت به گنوره مشاهده نشد و به دلیل عدم وجود موارد مثبت در دو گروه مورد مطالعه، آزمون های تکمیلی و تحلیلی روابط مقدور نبود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این تحقیق، عدم یافتن هیچ مورد مثبتی از عفونت گنوره در جمعیت زنان بارور و نابارور، ممکن است بیانگر موفقیت احتمالی برنامه های پیشگیری و درمانی در ایران از نظر این عفونت باشد.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت بیماری های منقله از راه تماس جنسی(Sexually Transmitted Disease) STD  این مطالعه با هدف تعین آلودگی به تریکوموناس واژینالیس و گنوره و عوامل همراه آنها در محکومین زن ندامتگاه اولین شهر تهران در سال 1382 انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی 151 مددجو که سابقه یک بار ازدواج داشتند، مورد بررسی قرار گرفتند. جمع آوری اطلاعات از مددجویان توسط مجری طرح و از طریق پرسش صورت گرفت. معاینه بالینی توسط کارشناس ماما انجام شد. برای تشخیص تریکوموناس واژینالیس از نمونه ترشحات واژن بلافاصله لام تهیه شد و سریعا توسط کارشناس آزمایشگاه و مجری طرح مورد بررسی قرار گرفت. همچنین جهت تشخیص گنوره بعد از کشت نمونه ها در آزمایشگاه لام تهیه شد و بعد از رنگ آمیزی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: در این مطالعه که بر روی 151 مددجو با محدوده سنی، 58-18 سال و میانگین سنی 32 سال صورت گرفت، 26.5% آنها به تریکوموناس واژینالیس آلوده بودند، ولی آلودگی به گنوره در هیچکدام از افراد مورد مطالعه وجود نداشت. بحث و نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان می دهد که گروهی از مددجویان که به رعایت مسایل بهداشتی و درمانی بی توجه می باشند بیشتر در معرض آلودگی و ابتلای به تریکوموناس واژینالیس قرار دارند. در جامعه مورد بررسی علیرغم درمان و دوران محکومیت، باز هم درصد آلودگی بالا بود. بنابراین ضرورت آموزش، معاینات اجباری، درمان و پیگیری در این گروه افراد از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

زمینه و اهداف: مجرای ادرار یکی از نواحی معمول در دستگاه ادراری تناسلی است که بکرات با عوامل مختلف آلوده میگردد. اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم (قبلا بنام مایکوپلاسمایT-  خوانده می شد) عضو خانواده مایکوپلاسما تاسیه بوده و بعلت نداشتن دیواره سلولی و اندازه بسیار کوچک ژنومی در میان باکتری هایی که زندگی آزاد دارند، از توانایی رشد و سنتز محدودی برخوردار هستند. از زمان کشف به بعد، اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم در ایجاد بسیاری از بیماری ها مثل اورتریت غیرگنوکوکی، پروستاتیت، التهاب حشفه، سندرم ریتر و غیره در مردان شرکت کرده است. هدف از این مطالعه، ارزیابی اتفاق اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم در مردانی با اورتریت غیر گنوکوکی بوده است. روش بررسی: دویست بیمار مرد مبتلا به اورتریت و پنجاه نفر مرد سالم به عنوان شاهد تحت بررسی قرار گرفتند. از هر مریض یکبار ترشحات چرکی (183 مورد) و یا در بعضی موارد (17 مورد) ادرار تازه جمع آوری گردید. بر روی رسوب ادرار و نیز ترشحات (در مورد گروه کنترل فقط ترشحات اخذ گردید) آزمایشات بررسی میکروسکوپی آمادگی های مرطوب، رنگ آمیزی گرم وگیمسا، کشت بر روی آبگوشت (Pleuro Pneumonia Like Organisms, PPLO) اوره دار، آگار خوندار و مک کانگی انجام گرفت. کشت های اوره مثبت انتخاب شده وبر روی مایکوپلاسما آگار (A8) کشت دوباره تهیه گردید. کلنی های مشکوک بعد از 2، 3 و 5 روز انکوباسیون در دمای 37oC توسط روش های استاندارد تعیین هویت شدند. یافته ها: نایسریا گنوره آ در 56 مورد (%28) و تریکوموناس در 3 مورد (%1.5) نفر از مردان مشاهده گردید. از 141 مورد اورتریت غیر گنوکوکی 29 مورد (%20.56) کشت آبگوشت اوره مثبت داشتند که متعاقبا در کشت های جامد اختصاصی فقط 27 (%19.14) مورد از آنها رشد کرده و کلنی های مشخص ایجاد کردند که بعدا به عنوان اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم تعیین هویت گردیدند. از گروه کنترل تنها 3 (%6) مورد اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم جدا گردید. نتیجه گیری: جداسازی 27 مورد (%19.14) اوره آپلاسما اوره آلیتیکوم از جمعیت مطالعه شده نشان داد که این ارگانیسم دارای شیوع نسبتا بالایی در بیماران با اورتریت غیر گنوکوکی هستند.

مقدمه: گنوره یکی از بیماری های آمیزشی و در اغلب موارد بدون علامت است و در صورت درمان نشدن قادر است عوارض مختلفی به وجود آورد. هدف: هدف از این بررسی تعیین فراوانی اندوسرویسیت گنوککی و برخی عوامل همراه آن در زنان سن باروری مراجعه کننده به درمانگاه های بیمارستان الزهرا (س) رشت است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت مقطعی در یک دوره شش ماهه از سال 82 تا 1381 در زنان مراجعه کننده به درمانگاه زنان و تنظیم خانواده بیمارستان الزهرا (س) رشت که با استفاده از روش نمونه گیری متوالی غیراحتمالی انتخاب شده بودند، انجام شد. با توجه به اینکه کشت ترشحات دهانه رحم روشی استاندارد در تشخیص گنوره است، در این بررسی بعد از معاینه واژینال و ارزیابی ترشحات دهانه رحم از نظر نوع و حجم، از تمام بیماران واجد شرایط درخواست می شد تا برای تهیه کشت از موکوس دهانه رحم به آزمایشگاه مورد نظر مراجعه کنند. پس از گرفتن نمونه با سواب مخصوص از دهانه رحم و کشت آن در محیط تایر- مارتین تمام نمونه ها در اختیاریک سیتوپاتولوژیست برای ارزیابی و تفسیر نتایج گذاشته می شد. فرم جمع آوری داده ها شامل مشخصات دموگرافیک نظیر سن ،تحصیلات و ...، همچنین علت مراجعه، نوع ترشح واژینال، سابقه عفونت واژینال و درمان فرد، نوع روش جلوگیری از بارداری ونتایج کشت تهیه شده از بیماران بود. تجزیه و تحلیل نهایی نرم افزار آماری SPSS.10 و آزمون آماری x2 انجام شد.نتایج: در این مطالعه 1951 نفر زن مورد بررسی قرارگرفتند. از این تعداد1488 نفر (3/76%)در گروه سنی 40-21 سال بودند. سن اولین تماس جنسی در 916 نفر (47%) بین 34-20 سال گزارش گردید. 1136 نفر (2/58%) سابقه عفونت واژینال داشتند.  1167 نفر (8/59%) وضعیت اقتصادی – اجتماعی متوسطی داشتند. نتیجه کشت از نظر گنوره تنها در11 نفر (6/0%) مثبت بود. بررسی ارتباط بین سن آنها، سن اولین تماس جنسی، روش جلوگیری از بارداری و وضعیت اقتصادی- اجتماعی ابتلا به گنوره اختلاف معنی داری نشان نداد. بین نوع ترشح موکوس چرکی (کوپورولانت) در هنگام مراجعه با ابتلای به گنوره ارتباط معنی داری وجود داشت (p<0.004).نتیجه گیری: به رغم کشت نمونه ها که حساسیت بالاتری در تشخیص گنوره دارد، نتایج بررسی ما درمورد فراوانی گنوره مشابه مطالعه تهران بود.(در این روش گنوره با تهیه اسمیر تشخیص داده می شد) با توجه به شیوع 4% گنوره در آسیا و کمتر بودن این میزان در بررسی حاضر (6/0%)، به نظر می رسد که وضعیت فرهنگی جمعیت مورد مطالعه و نداشتن بی بندوباری جنسی سبب کاهش شیوع گنوره شده است.

در این مطالعه شیوع عفونت اندوسرویکال گنوکوکی در خانمهای زندانی کرمانشاه در یک مقطع زمانی از سال 1379 بررسی شده است. علت انتخاب زنان زندانی وجود ریسک فاکتورهایی شامل اعتیاد، سطح اجتماعی، اقتصادی پایینتر و multipartner بودن است. روش نمونه گیری به طریقه سرشماری بوده است. تمامی خانمهای زندانی بند زنان زندان کرمانشاه مورد مصاحبه و سپس معاینه واژینال قرار گرفتند. از 112 نفر خانم زندانی موفق به نمونه گیری اندوسرویکال از 99 نفر و نمونه گیری از حلق در 13 خانم شدیم. از بین 99 کشت اندوسرویکال در یک مورد کلونی های گنوره رشد کردند و اسمیر مستقیم تهیه شده نیز حاوی دیپلوکوکهای گرم منفی درون سلولی گنوکوک بود در 13 کشت حلق انجام شده نیز مورد مثبتی نبود: حدود یک درصد از جامعه مورد مطالعه مبتلا به عفونت اندوسرویکال بودند که مبتلایان بدون علامت میباشند. تصویر میشود در 13 نفری که امکان نمونه گیری اندوسرویکس نبود بیشترین احتمال ابتلاء به گنوره وجود داشته باشد و همچنین اگر نمونه گیری در ابتدای دستگیر شدن این افراد صورت بگیرد احتمال مثبت شدن بیشتر است که این مسأله به دلیل دفعات اینترکورس محدود این زنان میباشد.

زمینه و هدف: بیماریهای انتقال یافته از طریق تماس جنسی با توجه به جمعیت جوان ایران و فراوانی رفتارهای جنسی یک مشکل بهداشت عمومی کشور می باشد. هدف از انجام این مطالعه توصیف و تعیین عوامل خطر (ریسک فاکتور) اورتریت های گنوکوکی و کلامیدیائی بود که تصور می شود شایع ترین بیماری مقاربتی در اهواز باشد.روش بررسی: در این مطالعه که از سال 1384 تا 1386 در شهر اهواز انجام شد، 44 بیمار مرد مبتلا به اورتریت و 110 کنترل مطالعه شدند. تشخیص افراد بر اساس شرح حال، معاینه بالینی و کشت ترشحات با سواب مجرای تناسلی برای گنوکوک و PCR برای کلامیدیا داده شد. بیماران و افراد کنترل از نظر آلودگی به HIV نیز آزمایش شدند. داده های بدست آمده از مصاحبه حاوی اطلاعات دموگرافیک، رابطه جنسی، اعتیاد و سایر متغیر های مربوط به بیماری مقاربتی در افراد مورد مطالعه در نرم افزار SPSS 11.5 با استفاده از آزمون مجذور کای، تست دقیق فیشر و نسبت شانس در فاصله اطمینان 95 درصد آنالیز شدند.یافته ها: از کل 44 بیمار، اورتریت گنوکوکی در 16 نفر (3.36 درصد) و اورتریت کلامیدیائی در 28 نفر (7.63 درصد) تشخیص داده شد. میانگین سنی بیماران 28.2±9.4با دامنه سنی 18 تا 47 سال بود. فروشندگی در بوتیک با افزایش خطر ابتلا به اورتریت همراه بود (p<0.05). سابقه تماس جنسی خارج از روابط زناشویی در تمام بیماران متاهل وجود داشت. 12نفر (2.27 درصد) از بیماران افغانی بودند. تماس جنسی مرد با مرد در 25 درصد بیماران که اغلب آنها افغانی بودند مشاهده شد (p=0.02) تماس جنسی با غیر همسر، همجنس بازی، آلودگی بهHIV، اعتیاد تزریقی، مجرد بودن و مصرف کم کاندوم در گروه مورد مطالعه به طور معناداری (p<0.05) بیشتر از گروه کنترل بود.نتیجه گیری: در مردان اورتریت کلامیدیائی شایع تر از اورتریت گنوکوکی است. عوامل خطر عمده شامل تماس جنسی ناسالم، همجنس بازی و عدم استفاده از کاندوم بودند. تجرد، درآمد بالا و اشتغال در بوتیک عوامل زمینه ساز این عوامل خطر هستند.

سابقه و هدف: گنوره یک عفونت قابل انتقال جنسی است که در سرتاسر دنیا گسترش داشته و به وسیله باکتری نایسریا گنوره ایجاد می شود. با توجه به عدم گزارشات مناسب آزمایشگاهی بر آن شدیم تا تعداد مردان آلوده به بیماری سوزاک را در شهر مشهد برآورد نموده و فراوانی گنوره در سنین مختلف را بررسی نماییم.مواد و روش ها: در سال های 1382 و 1383 تعداد 1348 نمونه ترشح مجرا مورد بررسی قرار گرفت. از ترشحات مجرا توسط دو سوآب نمونه برداری انجام شد که یک سوآب جهت تهیه اسمیر و رنگ آمیزی به روش گرم و بلو دو متیلن و از سوآب دوم جهت کشت روی محیط تایرمارتین استفاده شد. پس از رشد کلنی ها با استفاده از رنگ آمیزی گرم و تست های اکسیداز، کاتالاز و تخمیر قندها باکتری شناسایی گردید.یافته ها:  از تعداد 1348 نمونه مورد آزمایش با استفاده از اسمیر مستقیم 80 مورد مثبت تشخیص داده شد که 71 مورد آن (%88.75) دارای کشت مثبت از نظر نایسریا گنوره بودند. فراوان ترین افراد مبتلا به عفونت در گروه سنی 56-47 سال و سپس گروه سنی 26-16 سال بود. در این مطالعه نشان داده شد که ارزش اسمیر مثبت با توجه به علایم کلینیکی را باید مد نظر داشت.نتیجه گیری: در این مطالعه مشخص گردید که سن افراد مبتلا در مقایسه با سایر مطالعات از سن بالاتری نسبت به کشورهای غربی و حتی کشورهای آسیا برخوردار است که نشان دهنده تاثیر آموزش های بهداشتی در جامعه می باشد که خطر آلودگی در گروه سنی جوان جامعه را کاهش داده است.

سابقه و هدف: عفونتهای دستگاه تناسلی درصد قابل توجهی از ویزیتهای سرپائی درمانگاههای ژنیکولوژی را به خود اختصاص می دهند. 95% این عفونتها در اثر سه ارگانیسم کاندیدا آلبیکنس، تریکوموناواژینالیس و گاردنلاواژینالیس می باشد. هدف از انجام این تحقیق تعیین میزان شیوع عفونتهای کاندیدیائی، تریکومونائی، گاردنلائی و گنوره و تعیین میزان هماهنگی بین تشخیص های بالینی، میکروب شناسی و سیتولوژی عفونتهای دستگاه تناسلی و تعیین میزان شیوع عفونت ها در استفاده کنندگان از وسائل پیشگیری و تعیین ارتباط بین نوع وسیله پیشگیری و ابتلا به عفونت در زنان مراجعه کننده به مراکز بهداشتی و درمانی شهرستان اردبیل درسال 1379-1380 بوده است.روش کار: پژوهش حاضر مطالعه ای توصیفی و مقطعی آینده نگر است. نمونه پژوهش 446 نفر ازمراجعه کنندگان به واحدهای تنظیم خانواده مراکز بهداشتی و درمانی شهرستان اردبیل بوده که بطور تصادفی انتخاب شدند، ابزار نمونه گیری پرسشنامه و دو لام جهت بررسی سیتولوژی و میکروب شناسی بوده است. پس از معاینه بالینی نمونه های پژوهش و گسترش ترشحات واژینال بر روی دو لام نمونه ها جهت بررسی و تشخیص به آزمایشگاههای سیتولوژی مرکز بهداشت و میکروب شناسی دانشگاه فرستاده شد. نتایج استخراج و با نرم افزار آماری spss آنالیز اطلاعات انجام شد.یافته ها: بر اساس معاینات بالینی شیوع کاندیدا (10.3%) تریکومونا (4.3%)، گاردنلا (13.4%)، گنوره (0)، سرویسیت شدید (21.9%)، سرویسیت خفیف (21.5%) و سالم (28.6%) می باشد. سیتولوژیست شیوع کاندیدا (5.6%)، تریکومونا (1.6%)، گاردنلا (3.1%)، گنوره (0)، سرویسیت شدید (6.4%)، سرویسیت خفیف (52.6%)، واژنیت آتروفیک (1.1%)، واژنیت خفیف (2.2%)، واژنیت متوسط (0.2%) و سالم را (27.1%) گزارش نموده است. بر اساس تشخیص میکروب شناس کاندیدا (9.6%)، تریکومونا (2.9%)، گاردنلا (14.1%)، گنوره (0)، سرویسیت شدید (41.5%) و سرویسیت خفیف (4.3%)، واژنیت آتروفیک (0) بوده و (27.6%) سالم گزارش نمود. میزان هماهنگی بین تشخیص ماما و میکروب شناس 57% ماما و سیتولوژیست 59% و سیتولوژیست و میکروب شناس 35% بود. در ضمن شیوع عفونت در استفاده کنندگان از قرص (23.49%) IUD (%10.51)، بستن لوله (9.39%)، آمپول پروژسترونی (7.83%) و در روش منقطع (9.62%)، شیردهی (2.01%) نورپلانت (1.56%)، کاندوم (3.80%) و در بانوانی که از هیچ وسیله پیشگیری استفاده نکرده اند، شیوع عفونت (6.93%) گزارش شده و بین نوع وسیله پیشگیری و ابتلا به عفونت دستگاه تناسلی ارتباط معنی دار آماری وجود دارد . (x2=7.36,p=0.007)نتیجه گیری: در صورت نبودن امکانات پاراکلینیکی پزشکان، ماماها بر اساس یافته های بالینی می توانند به درمان بیماران مبادرت نمایند.