اهداف: با توجه به افزایش جمعیت سالمندان در کشور، این مطالعه با هدف تعیین میزان ناتوانی سالمندان صورت گرفت و ارتباط آن با جنسیت انجام شد.مواد و روش ها: این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی از نوع همبستگی بر روی 300 نفر از سالمندان 60 ساله و بیشتر تحت پوشش سازمان بازنشستگی شهرداری تهران به روش نمونه گیری تصادفی و از طریق مراجعه به منازل افراد سالمند و مصاحبه با آنان صورت گرفته است. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسش نامه ای مشتمل بر دو بخش بود که بخش اول درباره مشخصات جمعیت شناختی، اقتصادی، اجتماعی و ابتلا به بیماری ها و بخش دوم، پرسش نامه WHODAS2 از سازمان بهداشت جهانی بوده است. داده ها با استفاده از نسخه 18 نرم افزار SPSS بررسی شدند.یافته ها: میانگین سنی کل افراد مطالعه شده 68.14±7.11 سال و میانه سن آنان 66 سال بود. در میان سالمندان مطالعه شده، 175 نفر (46 درصد) ناتوانی نداشتند و 19.13 درصد افراد ناتوان (125 نفر)، ناتوانی خفیف داشتند. بیشترین میزان ناتوانی در حیطه حضور در جامعه با میانگین ناتوانی (5.6) در زن ها و (4.38) در مردها دیده شد و حداقل میانگین ناتوانی در مردها (0.72) مربوط به حیطه مراقبت از خود و بهداشت شخصی و در زن ها (1.07) بوده است.نتیجه گیری: سالمندان مطالعه حاضر در مقایسه با سایر کشورها ناتوانی کمتری داشتند، با این حال توجه به روند افزایش جمعیت سالمندان و سلامت و کاهش ناتوانی های آن ها ضروری به نظر می رسد. طبق بررسی انجام شده درصد ناتوانی در زنان (58.14 درصد) نسبت به مردها (53.31 درصد) بیشتر بود و ناتوانی با سن رابطه معنی داری داشت (P<0.001).