مقدمه: بافت چربی به عنوان یک اندام هورمونی مهم شناخته شده هورمون های مختلفی را با عنوان آدیپوکین ها تولید و ترشح می کند که عملکردهای بیولوژیک متنوعی را تنظیم می کنند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر شدت فعالیت مقاومتی بر آدیپوکین های لپتین، آدیپونکتین و شاخص مقاومت به انسولین در مردان جوان سالم بود.مواد و روش ها: 15 مرد سالم (با میانگین ± انحراف معیار سن 1/4±2/26 سال، وزن 1/9±75 کیلوگرم و قد 0/7±174 سانتی متر) به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت نمودند. بعد از دو جلسه آشنایی و تعیین قدرت بیشینه همه آزمودنی ها سه جلسه فعالیت مقاومتی با شدت های 30%، 55% و 80% یک تکرار بیشینه به فاصله یک هفته و به طور تصادفی اجرا نمودند. سه جلسه تمرین قدرتی شامل 1) 3 ست 20 تکراری با شدت 30%، 2) 3 ست 11 تکراری با شدت 55% و 3) 3 ست 7 تکراری با شدت 80% یک تکرار بیشینه (1-RM) بود. حجم تمرین در هر سه جلسه یکسان در نظر گرفته شده بود و در هر جلسه یک دقیقه استراحت بین ست ها و حرکت ها داده شد. در هر جلسه دو نمونه خون قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شد و لپتین، آدیپونکتین، انسولین و گلوکز سرم اندازه گیری شدند. برای تعیین تاثیر شدت فعالیت از آنالیز واریانس دو طرفه مکرر استفاده شد.یافته ها: فعالیت مقاومتی موجب افزایش غلظت آدیپونکتین (12=47.2، F1)، انسولین (11=19.7، F1)، گلوکز (13=9.6، F1) و شاخص مقاومت به انسولین (11=27، F1) و موجب کاهش غلظت لپتین (12=31.1، F1) بلافاصله بعد از فعالیت می شود (P<0.01). با این وجود، شدت فعالیت مقاومتی به استثنای لپتین (p=0.01 و 24=5.5، F2) تاثیر معنی داری بر هیچ کدام از متغیرهای ذکر شده نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گیری نمود که اگرچه فعالیت حاد مقاومتی موجب بروز تغییرات معنی داری در آدیپوکین ها و شاخص مقاومت به انسولین می شود، این تغییرات به استثنای لپتین در شرایطی که حجم فعالیت های مقاومتی یکسان باشند، وابسته به شدت فعالیت نیست.

مقدمه: آسپروزین یک هورمون پروتیینی است که به طور عمده توسط سلول های چربی ترشح و وارد جریان خون می شود. در پژوهش حاضر تاثیر 8 هفته تمرین تداومی بر سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در رت های چاق بررسی شد. روش پژوهش: در این زمینه، 32 سر رت نر نژاد ویستار (با میانگین وزن 7 ±,23/180 گرم) به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل سالم (8 سر)، کنترل چاق (8 سر)، تمرین سالم (8 سر) و تمرین چاق (8 سر) تقسیم شدند. گروه تمرین تداومی، 8 هفته پروتکل تمرین را اجرا کردند و 48 ساعت پس از پایان آخرین جلسه تمرینی، رت ها بی هوش و کشته شدند. متغیرهای موردنظر در رت ها (سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین) اندازه گیری شد. برای تجزیه وتحلیل آماری داده ها از آزمون کروسکال والیس در سطح معناداری، 05/0≥, P استفاده شد. یافته ها بین میانگین سطوح سرمی آسپروزین (p<0/001)، انسولین (p<0/001)، گلوکز ناشتا (p<0/001) و مقاومت به انسولین (p<0/001)، گروه های کنترل سالم، کنترل چاق، تمرین سالم و تمرین چاق، تفاوت معناداری وجود داشت. نتیجه گیری با توجه به نتایج تحقیق حاضر، به نظر می رسد چاقی تاثیر معناداری در افزایش سطوح آسپروزین و تمرین تداومی تاثیر معناداری در کاهش سطوح آسپروزین دارد. بنابراین تمرین تداومی می تواند به عنوان راهبردی مهم در جهت کاهش سطوح آسپروزین و وزن استفاده شود.

انسان با تهذیب نفس و علم حضوری می تواند حضور علت هستی بخش را درک نماید؛ لذا در فلسفه اسلامی خداوند حاضر علی الاطلاق است. اما پرسش از چرایی عدم انکشاف حضور الهی به طور گسترده برای بشر از طریق روش هایی مانند تجربه دینی ذهن فیلسوفان دین را به خود مشغول داشته است و تقریرات شلنبرگ در استدلال به اختفای الهی برای الحاد، در این میان نقش محوری دارد. عمده پاسخ ها به علت اختفای الهی از منظر وجودی، فلسفی، عرفانی و کلامی است. اما در پژوهش حاضر به روش تحلیل محتوایی سعی شده است رویکردهای انسانی تراویس دامزدی مورد ارزیابی قرار گیرد. وی با بیان مواردی مانند شاخص انزجار آسیب دیده، شاخص انزجار محدودیت وجودی، شاخص ترس و امید و شاخص از خود بیگانگی سعی در طرح دلایل اختفای الهی نموده است. در این مقاله عمده نقدهای این رویکرد انسانی مواردی چون نسبی گرایی و استقرای ناقص، بی نیاز نبودن از رویکردهای کلامی مانند تدبیر، حکمت و لطف الهی، ارائه تصویری منفعل از خداوند و عدم توجه به بعد اجتماعی دین، دانسته شده است.

دیابت نوع 2 به عنوان عاملی خطرزا برای بیماری قلبی به شمار میرود و سهم عمده ای در مرگ ومیر ناشی از بیماریهای قلبی – عروقی دارد. در پژوهش حاضر تاثیر 8 هفته تمرین تناوبی شدید بر سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در رت های دیابتی بررسی گردید. در این مطالعه، 32 سر رت نر نژاد ویستار (با میانگین وزن 7 ± 180. 23) به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل سالم (8 سر)، کنترل دیابتی (8 سر)، تمرین سالم (8 سر) و تمرین دیابتی (8 سر) تقسیم شدند. گروه تمرین تناوبی شدید، 8 هفته پروتکل HIIT را اجرا کردند و 48 ساعت پس از پایان آخرین جلسه تمرینی، رت ها بیهوش و کشته شدند. متغیرهای مورد نظر در رت ها (سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین) اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل آماری داده ها از آزمون کروسکال والیس در سطح معنی داری، 0. 05≥ p استفاده گردید. بین میانگین سطوح سرمی آسپروزین (0. 001

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

مقدمه مقاومت به انسولین پیش رونده، به طور فیزیولوژیک در حاملگی دیده می شود که در مواردی به دیابت بارداری منجر می شود. با توجه به ارتباط وزن و مقاومت به انسولین، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی ارتباط وضعیت تغذیه با شاخص مقاومت به انسولین در سه ماهه ی اول بارداری، از جنبه ی پیش گیری، انجام شد. روش ها: مطالعه ی توصیفی-تحلیلی-مقطعی حاضر، بر روی 138 مادر باردار نخست زا با حاملگی تک قلو و سالم انجام شد. مشخصات فردی با استفاده از پرسش نامه ی محقق ساخته جمع آوری گردید. در هفته های 10-6، فعالیت فیزیکی با استفاده از پرسش نامه ی ویژه ی اندازه گیری فعالیت فیزیکی در بارداری و مواد مغذی دریافتی با استفاده از یادآمد 24 ساعته ی خوراک در سه روز متوالی، تعیین گردید. در همین زمان، قند و انسولین ناشتا تعیین و مقاومت به انسولین محاسبه شد. یافته ها: جذر شاخص مقاومت به انسولین سه ماهه ی اول بارداری، با درآمد خانوار، فعالیت شغلی، میانگین شاخص توده ی بدنی قبل از بارداری، وزن و فعالیت فیزیکی مادر در هفته های 10-6، ارتباط معنی داری داشت، اما پس از تعدیل اثر متغیرهای مرتبط، درآمد خانوار و وزن با مقاومت به انسولین ارتباط معنی داری داشتند و فعالیت شغلی نیز تمایل به معنی دار شدن داشت. همچنین، ویتامین D، اسید لینولنیک، بتاکاروتن، ویتامین E و کربوهیدرات دریافتی با شاخص مقاومت به انسولین ارتباط معنی داری داشتند و پس از تعدیل اثر متغیرهای مرتبط، فقط ویتامین E دریافتی، ارتباط مستقیم و گلوکز و مالتوز دریافتی، ارتباط معکوس معنی داری با شاخص پیش گفته داشتند. نتیجه گیری: ارتباط معنی دار درآمد خانوار و وزن مادر در سه ماهه ی اول با شاخص مقاومت به انسولین برای کنترل مقاومت به انسولین که رکن اصلی دیابت بارداری است، کاربرد دارد. ارتباط مستقیم ویتامین E و ارتباط معکوس معنی دار گلوکز و مالتوز دریافتی با مقاومت به انسولین، ممکن است راهنمایی برای کسب نتایج جدید باشد. پیشنهاد می گردد که ارتباط فعالیت شغلی با مقاومت به انسولین، مورد بررسی بیشتری واقع شود.

مقدمه و هدف: لپتین اصلی ترین پپتید مترشحه از بافت چربی عاملی هشدار دهنده در تنظیم محتوای چربی بدن ذکر شده است. با توجه به اینکه فشار فیزیولوژیکی حاصل از فعالیت بدنی یکی از تنظیم کننده های بالقوه ترشح لپتین از بافت چربی است این مطالعه جهت بررسی تاثیر تمرینات مقاومتی بر لپتین اجرا شده است.روش کار: در این مطالعه 20 دانشجوی دختر غیر فعال و چاق (10 نفر گروه تجربی و 10 نفر گروه کنترل) شرکت نمودند. گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه، برنامه تمرینات مقاومتی را اجرا نمودند. برنامه تمرینات مقاومتی شامل 6 حرکت (پرس سینه، پرس پا، کشش دستگاه قرقره ای (لت)، پشت پا، جلوبازو، جلو پا) با 60 تا70 درصد یک تکرار بیشینه بود. برای اندازه گیری لپتین از روش الیزا استفاده شد.نتایج: 8 هفته تمرینات مقاومتی، باعث کاهش معناداری در شاخص توده بدنی (31.32 کیلوگرم/ مترمربع در برابر 29.73 کیلوگرم/ مترمربع، P=0.0001)، وزن بدن (80.5 کیلوگرم در برابر 76.25 کیلوگرم، P=0.0001)، نسبت دور کمر به لگن (0.93 در برابر 89/0، P=0.0001) و درصد چربی بدن (27.48 در برابر 24.85، P=0.0001) در گروه تجربی گردید ولی تفاوت بارز آماری در میزان لپتین (P=0.939)، انسولین (P=0.336)، گلوکز (P=0.264) و مقاومت به انسولین (P=0.306) بین گروه تجربی و کنترل دیده نشد.نتیجه نهایی: نتایج این مطالعه نشان داد که 8 هفته تمرینات مقاومتی کاهش معناداری در سطوح لپتین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین ایجاد نمی کند ولی باعث تغییرات معنادار در شاخص توده بدن و درصد چربی بدن میگردد.

آدیپولین (CTRP12) آدیپوکاینی است نوظهور با خاصیت ضدالتهابی که عمدتا در بافت چربی بیان و سنتز می شود. آدیپولین ضمن بهبود حساسیت به انسولین، در کاهش سطح گلوکز خون نیز نقش دارد. پژوهش حاضر تاثیر تمرینات مقاومتی بر سطوح آدیپولین و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) را در زنان چاق مورد بررسی قرار داده است. بدین منظور 20 زن چاق یایسه و غیرفعال (شاخص توده بدنی> 30 کیلوگرم بر مترمربع، 65-50 سال) به طور تصادفی به دو گروه تجربی (12 نفر) و کنترل (8 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی در 12 هفته تمرینات مقاومتی (سه دوره با 12-8 تکرار در شدت 60-40 درصد یک تکرار بیشینه)، 45-15 دقیقه در هر جلسه، سه جلسه در هفته شرکت کردند. سطوح آدیپولین، انسولین و گلوکز ناشتا و شاخص های آنتروپومتری قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین اندازه گیری شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، تی زوجی، تی مستقل و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معنی داری 05/0>P انجام گرفت. نتایج نشان دادند اجرای تمرینات مقاومتی موجب تغییر معنی دار آدیپولین سرم (05/0

اهداف: تمرینات ورزشی اثر مثبتی در پیشگیری و درمان چاقی و دیابت دارند. تنظیم هورمون های مشتق از بافت چربی از جمله آدیپونکتین، پروتئین واکنشگر (CRP) Cو اینترلوکین-6 ممکن است در این زمینه موثر باشد. هدف این مطالعه تعیین اثر تمرینات ترکیبی بر میزان آدیپونکتین، CRP، شاخص مقاومت به انسولین و اینترلوکین-6 در مردان غیرفعال بود.روش ها: در این کارآزمایی نیمه تجربی، 20 آزمودنی مرد غیرفعال از میان 100 آزمودنی داوطلب واجد شرایط در سال 1390 در شهرستان مبارکه به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه 10 نفری کنترل و تمرین تقسیم شدند. برنامه تمرینی مورد استفاده شامل 36 جلسه تمرین ترکیبی (هوازی-مقاومتی) طی 12 هفته بود. گروه کنترل هیچ فعالیت جسمانی انجام ندادند. در پایان تمرین ترکیبی، نمونه های خونی از هر دو گروه جمع آوری شد. میزان آدیپونکتین، CRP، اینترلوکین-6 و شاخص مقاومت به انسولین قبل و بعد از 12 هفته برنامه تمرینی اندازه گیری شد.یافته ها: حداکثر اکسیژن مصرفی، درصد چربی بدن و نسبت دور کمر به لگن بعد از 12 هفته بهبود یافت، اما وزن بدن و شاخص توده بدنی در طول تمرین تغییری نداشت. پس از 12 هفته تمرین ترکیبی، کاهش معنی داری در غلظت انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در گروه تمرین مشاهده شد، اما تغییر معنی داری در غلظت CRP، اینترلوکین-6 و آدیپونکتین قبل و 12 هفته پس از فعالیت مشاهده نشد.نتیجه گیری: تمرین ترکیبی هوازی-مقاومتی، باعث بهبود سطح CRP، اینترلوکین-6 و آدیپونکتین نمی شود و تغییرات ایجادشده در مقاومت به انسولین، نمی تواند توضیحی برای تغییر در سطح نشانگرهای التهابی باشد.

زمینه و هدف: چاقی یکی از 10 مشکل برتر سلامتی در جهان است. هدف از انجام تحقیق حاضر تعیین تاثیر تمرینات هوازی بر شاخص­ های پرپتین، آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان چاق بود. روش کار: از بین زنان چاق مراجعه کننده به خانه سلامت شهرستان ایلام در دامنه سنی 45-30 سال 30 نفر انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تمرین هوازی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. در ادامه و 24 ساعت قبل از شروع تمرینات، ویژگی های فردی آزمودنی­ ها و متغیرهای تحقیق (مقاومت انسولین، Dpp4 و GLP-1) در پیش­ آزمون اندازه­ گیری شدند. سپس گروه تجربی برنامه تمرین هوازی را به مدت 8 هفته با شدت 60-75 درصد ضربان قلب بیشینه و 3 روز در هفته به مدت 30 تا 45 دقیقه انجام دادند. 24 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین مجدداً متغیرهای مورد نظر اندازه­ گیری شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون­ های تی وابسته، تحلیل واریانس دو طرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد تمرینات هوازی بر میزان پرپتین، آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان چاق اثر دارد. تمرین، زمان و اثر تعاملی تمرین و زمان بر میزان پرپتین، آیریزین و مقاومت به انسولین در زنان چاق تاثیر دارد (001/0 p=). همچنین بین پیش آزمون و پس آزمون از یک طرف و تمرین و بدون تمرین از طرف دیگر تفاوت معنی­ داری وجود دارد (001/0 p=). نتیجه ­ گیری: با توجه به یافته­ های تحقیق استفاده از تمرینات هوازی جهت کاهش وزن و به حداقل رساندن عوارض منفی چاقی به زنان چاق توصیه می­ شود.