پژوهش حاضر بر روی اثر شوک حرارتی در رشد و درصد زیستایی دودمان سلولی GH3/B6 انجام شده است. این دودمان سلولی مشتق از سلولهای توموری هیپوفیز قدامی موش صحرایی می باشد که خصوصیت ویژه آنها ترشح هورمون پرولاکتین است. از آنجاییکه این سلولها بعنوان ابزاری در نورواندوکرینولوژی می باشند٬ مطالعات بیشتر در زمینه تغییرات ترشحی آنها تحت شرایط مختلف صورت گرفته است. افزایش دما در شرایط کنترل شده منجر به مشاهده تغییراتی در مورفولوژی این سلولها می گردد. این تغییرات بمدت زمانیکه سلول در معرض شوک حرارتی قرار گرفته و نیز مقدار شوک بستگی دارد، طوریکه سلولها دمای 41 درجه سانتی گراد (حرارت ملایم) را بخوبی تحمل کرده و در دماهای بالاتر (حرارت شدید) تغییراتی در میزان چسبندگی، شکل سلولی و درصد زیستایی قابل مشاهده است.

سابقه و هدف: تهوع و استفراغ یکی از عوارض شایع دوران بارداری است که در 80 درصد موارد حاملگی مشاهده می شود. از آنجا که روش های درمانی مختلفی جهت تخفیف این علایم توصیه می شود، این تحقیق به منظور مقایسه تاثیر پرومتازین و ویتامین B6 بر تخفیف تهوع و استفراغ حاملگی در بیمارستان حکیم هیدجی زنجان طی سال های 78-1377 انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی (clinical trial) بر روی 45 نفر زنان باردار 12-6 هفته صورت پذیرفت که به خاطر تهوع و استفراغ همراه کتوز اداری، کاهش وزن kg2 در یک ماه گذشته و عدم پاسخ به درمان سرپایی، بستری شده بودند. زنان باردار بر حسب مراجعه و به طور تصادفی به دو گروه 25 و 20 نفری که از نظر شرایط بارداری یکسان بودند، تقسیم شدند و به ترتیب تحت درمان با یک دوز پرومتازین عضلانی به میزان mg50 و یک دوز ویتامین B6 عضلانی به میزان mg100 قرار گرفتند. بهبود تهوع و استفراغ بر حسب میزان تحمل رژیم غذایی خشک و خارج شدن از ناشتا بودن (NPO) در دو گروه با استفاده از آزمون آماری X2 مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: در گروه پرومتازین عضلانی 80 درصد و در گروه ویتامین B6 به میزان 40 درصد بهبودی حاصل شد که از نظر آماری معنی دار بود (P<0.01). 40% افرادی که بهبودی اولیه با پرومتازین داشتند دچار عود علائم گردیدند ولی پس از حذف این تعداد هنوز هم اثر پرومتازین در کاهش علائم بهتر از ویتامین B6 بود.نتیجه گیری و توصیه ها: پرومتازین در بهبود علایم تهوع و استفراغ حاملگی موثرتر از ویتامین B6 عضلانی بود. انجام تحقیقات وسیعتر با در نظر گرفتن عوامل موثر بر تهوع و استفراغ در دوران بارداری توصیه می شود.

مقدمه: تهوع و استفراغ حاملگی شایع ترین شکایت در نیمه اول بارداری است و حدود 80% خانمهای باردار آن را تجربه می کنند. ما در این مطالعه اثرات بالینی ویتامین B6 را بر روی تهوع و استفراغ حاملگی بررسی کرده و آن را با متوکلوپرامید و دارونما مقایسه نمودیم.روش کار: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که به صورت تصادفی، آینده نگر، دوسوناآگاه و کنترل شده با دارونما انجام گرفت. نمونه ها شامل 77 خانم باردار با شکایت تهوع و استفراغ حاملگی بودند که به سه مرکز بهداشتی درمانی مشهد (بیمارستان امام رضا (ع)، مرکز بهداشت شهید قدسی و آزادشهر 1) از مهر ماه 1378 تا آبان 1379 مراجعه کرده بودند.یافته ها: در طول پژوهش، بیماران به طور تصادفی در سه گروه آزمون (پیریدوکسین هیدروکلراید)، شاهد مثبت (متوکلوپرامید) و دارونما (پودر نشاسته) تقسیم شدند. شدت تهوع استفراغ بیماران و دفعات آن ثبت شد و نتایج آماری با آزمون Paired-T.test، ANOVA، Tukey و Fisher مقایسه شدند (مقادیر P معادل 0.05 یا کمتر معنی دار در نظر گرفته شد). از مجموع 77 بیمار، 28 نفر پیریدوکسین، 25 نفر دارونما و 24 نفر متوکلوپرامید دریافت نمودند.نتیجه گیری: پیریدوکسین سبب کاهش شدت تهوع و استفراغ بارداری شد ولی در این زمینه با دارونما اختلاف عمده ای نداشت و در کاهش دفعات تهوع و استفراغ بی اثر بود. در حالی که متوکلوپرامید سبب کاهش شدت و دفعات تهوع و استفراغ شد.در این مطالعه اثر پیریدوکسین بر تهوع و استفراغ بارداری مشابه یک دارونما بود و چون این نوع تهوع و استفراغ به دارونما خوب پاسخ می دهد، می توان ویتامین B6 و یا هر دارونمای دیگری را تا هنگامی که بیماری خطر جدی برای سلامت مادر و جنین ایجاد نکرده است به عنوان خط اول درمان تجویز نمود.

زمینه و هدف: کورتیکواستروئیدها هنوز رایج ترین درمان اسپاسم شیرخواران به حساب می آیند. از آنجائی که استفاده از این داروها با عوارض جانبی جدی و شدیدی همراه می باشد، تلاش برای دستیابی به دستورهای درمانی بهتر و کم خطرتر ادامه دارد. اخیرا استفاده از ویتامین B6 به عنوان جایگزین در درمان این بیماران مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه، به ارزیابی اثرات درمانی و عوارض جانبی تجویز مقادیر بالای ویتامین B6 در مقایسه با پردنیزولون پرداختیم. مواد و روش کار: در این کارآزمایی بالینی دوسوکور که در بیمارستان کودکان مفید تهران و از شهریور 1380 تا شهریور 1381 به مدت یکسال انجام شد، ویتامین B6 (40mg/kg/day) در 22 بیمار و پردنیزولون (1.5 mg/kg/day) در 15 بیمار مورد امتحان قرار گرفت. بیماران از نظر پاسخ درمانی (کاهش در تعداد تشنج ها و پیشرفت در وضعیت تکاملی) و بروز عوارض جانبی تحت مراقبت قرار گرفته، متعاقبا به مدت حداقل 6 ماه پی گیری شدند. یافته ها با استفاده از روشهای آزمون دقیق فیشر و کای دو مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: در گروه پردنیزولون مجموعا 10 بیمار از 15 بیمار و در گروه ویتامین B6 8 بیمار از 22 بیمار به درمان پاسخ دادند (کاهش بیش از 50% در دفعات تشنج داشتند) ولی تفاوت مشاهده شده در حد معنی دار نبود (0.4=P). از طرف دیگر، عوارض جانبی شدیدی که گاهی حتی قطع درمان را ایجاب می کرد نیز با مصرف پردنیزولون در 8 مورد و در گروه ویتامین B6 در 3 بیمار مشاهده شد.  نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده، به نظر می رسدB6 ویتامین با دزهای در حدود 40 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن، می تواند به عنوان یک درمان موثر و کم عارضه در درمان اسپاسم شیرخواران جایگزین پردنیزولون شود  

زمینه و هدف: سندرم قبل از قاعدگی (PMS) اختلالی جسمی- روانی است که در طی فاز لوتئال بوقوع می پیوندد و تخمین زده می شود که در حدود 75% زنان علایم تکرار شونده فیزیکی و روانی قبل از قاعدگی را تجربه می کنند. علت اصلی این سندرم نامشخص است و روش های مختلفی برای درمان آن بکار رفته است از جمله مصرف ویتامین ها. هدف از انجام این مطالعه تعیین تاثیر ویتامین B6 بر کاهش علایم سندرم قبل از قاعدگی است.روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دو سوکور همراه با دورنما می باشد. افراد شرکت کننده در این مطالعه 92 نفر بودند که در طی دو مرحله نمونه گیری بصورت تصادفی ساده در دو گروه مداخله (52 نفر با دریافت روزانه 200 میلی گرم ویتامین B6 (5 قرص 40 میلی گرمی) برای تمام مدت سیکل قاعدگی) و شاهد (40 نفر با دریافت روزانه 5 قرص نشاسته به عنوان دارونما برای تمام مدت سیکل قاعدگی) قرار گرفتند. جهت سنجش و ارزیابی علایم PMS از مقیاس COPE (Calendar of premenstrual experience) استفاده گردید. آنگاه نتایج این پژوهش با استفاده از آزمون آماری کای دو و آزمون دقیق فیشر مورد قضاوت قرار گرفتند.یافته ها: آنالیز یافته های پژوهشی با استفاده از آزمون های آماری بیانگر تاثیر پیرودوکسین بر کاهش علایم افسردگی، اضطراب، بیقراری، خواب آلودگی از علایم روانشناختی و علایم حساسیت پستان از علایم سوماتیک می باشد (p<0.05). همچنین یافته های این مطالعه نشان داد اگرچه دارونما باعث کاهش شدت علایم بیماران گردید ولی ویتامین B6 بطور محسوسی از این نظر بر آن برتری داشت. میانگین سن واحدهای پژوهش در گروه مداخله 24.5 و در گروه شاهد 23.0 بود که اختلاف معنی داری بین دو گروه از این نظر، رشته تحصیلی، مقطع تحصیلی وجود نداشت (p>0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر تجویز vitB6 در طول سیکل ماهیانه جهت کنترل علایم سندرم قبل از قاعدگی توصیه می گردد هر چند استفاده از دوزهای بالای این دارو باید با احتیاط صورت گیرد.

عصاره برخی گیاهان دارای خواص لاکتوژنی می باشند. این خواص در اثر القای تحریک ترشح پرولاکتین از سلول های لاکتوتروپ می باشند. خالص سازی بخش فعال عصاره های این گیاهان نشان داد که آنها غنی از پکتین و –b گلوکان می باشند. این دو ماده قادر به القا ترشح پرولاکتین از قطعات هیپوفیزی هستند. پژوهش حاضر بررسی اثر –b گلوکان بر ترشح پرولاکتین از سلول های GH3/B6 میباشد. این سلول ها ابزار مناسبی جهت مطالعه اثر مستقیم –b گلوکان در ترشح پرولاکتین میباشند. غلظت های مختلف –b گلوکان (100, 50 و (mgr/ml 200 سبب افزایش ترشح پرولاکتین در انکوباسیون 24 ساعت گردید. بعلاوه در انکوباسیون 48 ساعتی غلظت های 100 و 200 –b mgr/ml گلوکان افزایش معنی دار ترشح پرولاکتین را نشان دادند. این نتایج پیشنهاد می کند که –b گلوکان میتواند بر سنتز و یا ترشح پرولاکتین، هورمونی با نقش های فیزیولوژیکی مهم، در سلول های GH3/B6 اثر داشته باشد.

اسید پکتیک و β-گلوکان دو بخش جدا شده از عصاره گیاهان لاکتوژن دار شد. این دو، ماکرومولکول پلی ساکاریدی هستند و پژوهش های قبلی اثر لاکتوژنیک آنها را بر قطعات هیپوفیز گوسفند با افزایش ترشح پرولاکتین در آنها نشان داده است. در این مطالعه کشت دودمان سلولی GH3/B6، تنها سلولهای لاکتوتروپ هیپوفیز قدامی با خصوصیت ترشح پرولاکتین و هورمون رشد مورد استفاده قرار گرفت. اندازه گیری مقدار پرولاکتین مترشحه از این سلولها در تراکم های مختلف -βگلوکان با روش وسترن بلات و سپس دانسیتومتری باندها انجام شده است. نمونه های تحت تاثیر -βگلوکان با نمونه های شاهد یعنی سلولهای تنها انکوبه شده در محیط کشت و نیزکنترل مثبت یعنی سلولهای تحت تاثیر هورمون رها کننده تیروتروپین (Thyrotropine- Releasing Hormone) با تراکم nM 50، مقایسه شد. هورمون رها کننده تیروتروپین یکی از بهترین محرک های ترشح پرولاکتین در سلولهای لاکتوتروپ هیپوفیز قدامی است. انکوباسیون سلولها بمدت 24 ساعت، افزایش معنی دار ترشح پرولاکتین در تمام تراکم های -βگلوکان نسبت به محیط شاهد را نشان می دهد. در حالیکه انکوباسیون سلولها بمدت 48 ساعت افزایش معنی دار ترشح پرولاکتین سلولها را فقط در تراکم های mg/ml 100 300 (p<0.05) و mg/ml 200 (p<0.01) نشان می دهد. در این پژوهش سلولها از نظر مورفولوژی نبز بوسیله میکروسکوپ فاز کنتراست مورد بررسی قرار گرفتند. مهمترین تغییر در سلولها افزایش گرانول های ترشحی است، اما این افزایش در وضعیت بیولوژیکی آنها در محیط کشت تاثیری ندارد.