سرما درمانی یکی از روش های درمانی فیزیکی است که جهت درمان پاتولوژی های حاد به کار می رود. یکی از برنامه های توانبخشی که اخیرا مورد مطالعه قرار گرفته است ارتباط میان سرما و قدرت عضلات است Power GRIP یکی از فعالیت های دست می باشد که منجر به خم شدن همه انگشتان شده و باعث نگهداری شی در دست می شود. هدف از این تحقیق بررسی تاثیر سرما و سرما و تمرین بر قدرت GRIP است. 60 نفر از دانشجویان پسر در محدوده سنی 26-18 سال انتخاب و در یکی از دو گروه مورد آزمایش قرار گرفتند. اندام فوقانی هر دو گروه (سرما به تنهایی و سرما و تمرین) به مدت 30 دقیقه در حمام سرد 15-10 درجه سانتی گراد قرار داده شد. در گروه سرما و تمرین قبل از قرار گیری اندام در آب سرد، این افراد به مدت 5 دقیقه با "دست ورز" به تریم پرداختند. قدرت Pinch, GRIP و قدرت عضلات دست هر دو گروه قبل از قرارگیری در حمام سرد توسط dynamometer اندازه گیری شد و این اندازه گیری ها در دقایق 20، 40، 60، 80 دقیقه پس از خارج کردن اندام از حمام سرد تکرار شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس برای داده های تکراری و آزمون Paried-t استفاده کردیم. نتایج این تحقیق موفقیتی در جهت نشان دادن تفاوت معنی داری در قدرت GRIP و قدرت عضلات دست پس از به کارگیری سرما و همچنین سرما و تمرین به دست نداد پس از اعمال سرما، قدرت GRIP و قدرت عضلات دست افزایش پیدا می کند ولی به حد نرمال خودش می رسد. بر اساس نتیجه دیگر تحقیق افزایش معنی داری در قدرت Pinch در هر دو گروه مشاهده شد که این افزایش در گروه سرما و تمرین بیشتر از گروه سرما به تنهایی بوده است. بر اساس نتایج این تحقیق از سرما و تمرین نمی توان به عنوان یک روش درمانی دراز مدت بهره جست.

زمینه: قدرت گرفتن با قدرت عمومی بدن و بعضی مشخصه های انتروپومتریک در ارتباط می باشد و اغلب به عنوان یک ارزیابی عینی از عملکرد اندام فوقانی در درمان ضایعات دست مورد استفاده قرار می گیرد. این مطالعه به منظور بررسی ارتباط عوامل انتروپومتریک و قدرت گرفتن دست انجام شد.روش کار: در این مطالعه 100 نفر زن و مرد 20-50 ساله در دانشکده توان بخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران مورد ارزیابی قرار گرفتند. این افراد هیچگونه مشکلی از نظر عصبی عضلانی اسکلتی نداشتند. این مطالعه از نوع توصیفی - تحلیلی بوده وبه روش مقطعی انجام شد.یافته ها: همبستگی مثبت و معنی داری بین قدرت گرفتن دست راست با وزن (r= 0.68)، قدر (r= 0.84) طول دست راست (r= 0.77)، طول ساعد راست (r= 0.75)، پهنای دست راست (r= 0.84)، دور ساعد راست (r= 0.78) و دور مچ راست (r= 0.86) وجود دارد.اختلاف معنی داری بین قدرت گرفتن دست راست مردان و زنان وجود دارد (میانگین قدرت گرفتن دست راست زنها kg 5.31 و مردان kg 53 می باشد یعنی قدرت گرفتن زنها بطور متوسط %60 مردان می باشد).تمامی این موارد برای دست چپ نیز انجام و نتیجه مشابه بدست آمد.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد عوامل آنتروپومتریک و جنسیت بر قدرت تاثیرگذار هستند بنابراین می توانند به عنوان یک راهنما در برنامه ریزی درمانی مورد استفاده قرار گیرند همچنین پیش بینی قدرت گرفتن بیمار بویژه بعد از اعمال جراحی می تواند فاصله وضعیت حاضر و مطلوب را در توان بخشی ضایعات دست نشان دهد.یافته های این تحقیق در ارزیابی و درمان ضایعات دست با ارزش می باشد.

سابقه و هدف: ناتوانایی های جسمی از شایع ترین عوارض سکته مغزی در بزرگسالان است، عده زیادی از این افراد از مشکلات حرکتی اندام فوقانی رنج می برند. با توجه به این که برای داشتن برنامه درمانی مفید توانبخشی، دانستن عوامل مرتبط در ایجاد عملکرد ضروری است، این مطالعه به منظور بررسی ارتباط قدرت Pinch و GRIP با زبردستی در افراد سکته مغزی انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی 34 بیمار همی پلژی بزرگسال پس از تایید روش های ارزیابی توسط کمیته اخلاق دانشگاه انجام شد. پس از کسب رضایت و آشنایی فرد با نحوه انجام آزمون، قدرت Pinch و GRIP توسط دینامومتر بر حسب کیلوگرم و میزان زبردستی توسط آزمون مینوسوتا بر حسب تعداد در ثانیه ارزیابی و ثبت گردید. سپس عوامل ذکر شده مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: دامنه سنی افراد همی پلژی شرکت کننده در مطالعه 70-50 سال با میانگین 62.41±7.2 سال بود، میانگین مدت زمان گذشته از ضایعه 22.3±10.4 ماه و همه افراد شرکت کننده راست برتر بودند. ارتباط معنی داری بین میزان زبردستی با میزان قدرتGRIP  (P=0.000) همچنین ارتباط معنی داری بین میزان زبردستی و قدرت Pinch (P=0.008) موجود داشت. در حالیکه ارتباط سن بیمار و مدت زمان گذشته از سکته با زبردستی معنی دار نبود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که در افراد همی پلژی بزرگسال قدرت Pinch و قدرت GRIP با زبردستی ارتباط تنگاتنگی دارد که با اختلال این دو عامل در جریان سکته مغزی، زبردستی نیز تحت تاثیر جدی قرار می گیرد.

مقدمه: ساختار دست انسان از سازمان دهی پیچیده ای برخوردار بوده است که به دنبال هرگونه ضایعه، هر چند خفیف دچار کاهش قدرت و کارایی خود می گردد. اندازه گیری قدرت Pinch و GRIP جهت تهیه یک شاخص کمی از صحت عملکرد دست توسط داینامومتر به عنوان دقیق ترین و قابل قبول ترین روش پذیرفته شده است. سرعت هدایت عصبی (Nerve conduction velocity یا NCV) روش کلینیکی غیرتهاجمی دیگری است که برای محاسبه سرعت هدایت و سلامت عصب استفاده می شود.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مقطعی بود که بر روی 39 زن که شرایط ورود به مطالعه را داشتند، پس از ارزیابی NCV اندام فوقانی، انجام گرفت. قدرت انواع Pinch و GRIP هر دو دست این افراد پس از تکمیل فرم رضایت نامه تحقیق و پرسش نامه مربوط به ارزیابی عصب مدین، با داینامومتر اندازه گیری گردید. سپس اطلاعات به دست آمده با یافته های الکترودیاگنوستیک هر نمونه با نرم افزار SPSS و آزمون ضریب همبستگی Pearson مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بین سرعت هدایت عصبی، حسی و حرکتی عصب مدین با انواع Pinch و GRIP رابطه معنی دار مثبتی وجود داشت (بیش ترین رابطه بین سرعت هدایت عصبی- حرکتی با 1Palmar pinch، P<0.001، r=0.379 و بیش ترین رابطه GRIP با سرعت هدایت عصبی- حرکتی P<0.002، .(r=0.342 بین شاخص میزان درگیری عصب مدین، انواع Pinch و GRIP رابطه معنی دار منفی وجود داشت (بیش ترین رابطه با 1Palmar Pinch، P<0.001،r=-0.613 و GRIP ، P<0.001، .(r=-0.563 بین شاخص میزان درگیری عصب مدین و سرعت هدایت عصبی، حسی و حرکتی آن رابطه معنی دار منفی وجود داشت (بیش ترین رابطه با سرعت هدایت عصبی- حسی P<0.001،(r=-0.562 .نتیجه‎ گیری: اندازه گیری قدرت عضلات ناحیه تنار در ارزیابی سرعت هدایت عصبی مدین کاربرد محدودی دارد. پرسش نامه شاخص میزان درگیری عصب مدین نیز به عنوان ابزار بالینی استاندارد در پیش بینی سرعت هدایت عصبی، حسی و حرکتی مدین قابل توجه است.

زمینه: قدرت گرفتن دست پیش نیاز مهم برای عملکرد اندام فوقانی می باشد و به لحاظ اینکه با ضربه، عفونت، جراحی و در طی بیماری های التهابی کاهش می یابد شناخت عواملی که قدرت دست را افزایش می دهند حائز اهمیت است. لذا در این مطالعه اثر وضعیت ارنج بر قدرت گرفتن دست مورد بررسی قرار گرفت.روش کار: این بررسی به روش سنجش تحلیلی و به صورت مقطعی انجام گرفته است. در این تحقیق قدرت گرفتن دست راست و چپ در مراجعین به دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران مورد ارزیابی قرار گرفت. اندازه گیری قدرت با استفاده از یک داینامومتر استاندارد و در دو وضعیت Full ext و 90 درجه Flex آرنج انجام شد. در مجموع تعداد 55 نفر زن و 45 نفر مرد در مطالعه شرکت کردند.یافته ها: اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست راست مردان در 90 درجه فلکشن آرنج (49.08= میانگین و SD=±8.02) و full ext آن (50.41= میانگین و SD=±8.03) وجود دارد.- اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست راست زنان در 90 درجه فلکشن آرنج (28.89= میانگین و SD=±4.33) و full ext آن (30.13= میانگین و SD=±4.50) وجود دارد.- اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست چپ مردان در 90 درجه فلکشن آرنج (48.07= میانگین و SD=±7.13) و full ext آن (49.83= میانگین و SD=±7.84) وجود دارد.- اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست چپ زنان در 90 درجه فلکشن آرنج (27.98= میانگین و SD=±4.55) و full ext آن (28.51= میانگین SD=±4.09) وجود دارد.یافته های این تحقیق نشان داد قدرت گرفتن دست در full ext آرنج بیشتر است.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد وضعیت آرنج می تواند قدرت گرفتن دست را تحت تاثیر قرار دهد و آگاهی از چگونگی تاثیر وضعیت آرنج بر قدرت دست می تواند توسط درمانگران برای آموزش بیماران مورد استفاده قرار گیرد در ضمن با دانستن وضعیت برتر می توان برنامه درمانی هر فرد را به نحوی طراحی نمود تا بیمار، اندام فوقانی خود را در وضعیت خاصی قرار دهد که بالاترین کارایی را در جهت نیل به حداکثر کارکرد فراهم سازد.* نتایج این مطالعه در ارزیابی و درمان ضایعات دست و آموزش نحوه انجام فعالیت ها به بیمار با ارزش می باشد.

هدف: هدف از این پژوهش بررسی الگوی گرفتن قلم در دانش آموزان کم توان ذهنی و رابطه آن با برخی عوامل مهم است. روش: در این پژوهش که از نوع مطالعات همبستگی است 157 دانش آموز در پایه های اول تا پنجم مدارس استثنایی دخترانه و پسرانه شهرری در سال تحصیلی 85-1384 مورد بررسی قرار گرفته و پس از کنار گذاشتن دانش آموزانی که متغیرهای کنترل (مشکلات آناتومیکی، نورولوژیکی، ارتوپدی، عیوب بینایی که با عینک قابل اصلاح نباشند، عیوب شنوایی که با سمعک قابل اصلاح نباشند، رشدی و رفتاری) در آنان مشاهده شده بود، 126 کم توان ذهنی آموزش پذیر (53 دختر و 73 پسر) در دامنه سنی 9 تا 19 سال در تحقیق شرکت کردند و چک لیست دست نویسی محقق ساخته برای آنان اجرا شد. یافته ها: آزمون همبستگی نشان داد که الگوی گرفتن قلم با دست نویسی (p<0.0001, r=0.381) رابطه مثبت معنادار دارد. رابطه معناداری بین الگوی گرفتن قلم و سرعت دست نویسی این دانش آموزان وجود ندارد. الگوی گرفتن قلم بین دانش آموزان راست دست و چپ دست، بین دختران و پسران، بین دانش آموزان دارای نشانگان داون و بدون این نشانگان، تفاوت معنا دار ندارد. نتیجه گیری: با توجه به وجود رابطه بین دست نویسی و الگوی گرفتن قلم، احتمالا یکی از راههای بهبود دست نویسی دانش آموزان کم توان ذهنی تسهیل الگوی گرفتن قلم صحیح است.

هدف اصلی در این مطالعه بررسی قدرت گریپ (GRIP) در سالمندان مقیم خانه های سالمندان شهر تهران بوده است. سالمندانی وارد مطالعه شدند که سن بالای 60 سال داشته و فاقد مشکلات ارتوپدیک و نورولوژیک در اندام های فوقانی بودند و توانایی آن را داشتند که فعالیت های روزمره و پایه زندگی را انجام دهند. در این پژوهــش 109 نفر سالمند (56 زن و 53 مرد) به روش تصادفی طبقه ای از 4 منطقه شمال، جنوب، شــرق و غرب تهران انتخاب شدند و طبق روش استاندارد بررسی قدرت گریپ که توسط American Society of Hand Therapists  مطرح شده است، مورد آزمایش قرار گرفتند. با توجه به نتایج به دست آمده متوسط قدرت دست در کل نمونه برای دست راست 55/16 کیلوگرم بر مترمربع و برای دست چپ 15.21 کیلوگرم بر مترمربع و قدرت دست های راست و چپ در گروه مردان بیش از زنان بوده است(P<0.0001)  میزان این اختلاف 27/51-95/49% به دست آمد و در کل سالمندان مورد بررسی بین قدرت دست راست و چپ تفاوت معنی داری به میزان 1/8% وجود داشت (P<0.0001)  و دست راست از چپ قوی تر بود. با بالا رفتن سن، قدرت دو دست راست و چپ کاهش و با افزایش محیط و طول دست های راست و چپ قدرت دست ها افزایش می یافت.