ماکیان اهلی بزرگترین مخزن سالمونلا را در طبیعت تشکیل می دهند. در بین تمام گونه های حیوانات، جدا کردن سالمونلا بیشتر از طیور و فرآورده های آنها گزارش شده است زیرا به علت جمعیت بزرگ در معرض خطر و برنامه های ملی جداسازی و شناسایی باکتری سالمونلا در کشورهای مختلف، این باکتری مکرراً به میزان زیادی از انواع پرندگان جدا شده است. این برسی بر روی یکصد و پنجاه و پنج جوجه نژاد گوشتی با سن کمتر از 14 روز از 31 مرغداری حومه شهر اهواز انجام گرفت. جوجه ها به وسیله جابجایی مهره های گردن کشته شدند. از خون قلب، کبد، ریه ها، کیسه های هوایی، کیسه زرده و سکوم هر جوجه نمونه برداری بعمل آمد و براساس روش مالینسون و اسنوینبوس روی محیط آگار سبز درخشان کشت داده شد. از 31 مرغداری مورد آزمایش، 18 مرغداری (58.06 درصد) آلودگی داشتند. از 155 قطعه جوجه مورد آزمایش 44 جوجه (28.38 درصد) باکتری سالمونلا جدا گردید. از 930 نمونه مورد آزمایش 71 نمونه (7.63 درصد) باکتری سالمونلا جدا گردید که سکوم با 21 مورد مثبت (13.54 درصد)، کبد با 19 مورد مثبت (2.58 درصد) قلب با 16 مورد مثبت (10.33 درصد)، کیسه زرده با 11 مورد مثبت (7.09 درصد) و ریه با 4 مورد مثبت (2.58 درصد) آلودگی نشان دادند. از کیسه های هوایی هیچگونه باکتری سالمونلایی جدا نشد. در این بررسی از 155 قطعه جوجه، 130 جوجه با سن کمتر از یک هفته بودند که 38 جوجه (29 مورد) آلودگی نشان دادند که سکوم با 17 مورد مثبت (13.07 درصد) بیشترین و ریه با 4 مورد مثبت، 3.07 درصد) کمترین آلودگی را داشتند. از 25 جوجه با سن یک تا دو هفته، 6 جوجه(24 درصد) آلودگی به سالمونلا را نشان دادند که سکوم با 4 مورد (16 درصد) و کبد با 3 مورد مثبت (12 مورد) آلودگی نشان دادند. از خون قلب، کیسه زرده، ریه و کیسه هوایی باکتری سالمونلا جدا نشد.

پروبیوتیک ها فرآورده هایی از سلول های میکروبی هستند که اثر مفید روی سلامت و آسایش انسان دارند. بر اساس مطالعات متعدد، خواص بسیار با ارزشی از جمله اثرات ضد جهش زایی و ضد سرطان زایی و تقویت ایمنی بدن و مقاومت در مقابل پاتوژن های روده ای و ... را به پروبیوتیک ها نسبت داده اند. لذا هدف این مطالعه تعیین اثر استفاده از پروبیوتیک ها در جیره غذایی طیور گوشتی بر مخاطرات میکروبی در گوشت مرغ می باشد. برای این منظور دو گروه 40 تایی تیمار و شاهد از جوجه های گوشتی انتخاب و در کل دوره 55 روزه پروبیوتیک خوراکی در شرایط یکسان به گروه تیمار داده شد و سپس هر دو گروه در کشتارگاه ذبح و از هر لاشه به میزان 100 گرم نمونه پوست و گوشت سینه گرفته و در شرایط استریل به آزمایشگاه مواد غذایی دانشکده دامپزشکی انتقال و مطابق روش های استاندارد ایران مورد بررسی شمارش تام میکروبی، شمارش استافیلوکوکوس اورئوس، شمارش استرپتوکوک های مدفوعی، شمارش کلوستریدیوم پرفرینجنس، شمارش کلی فرم، جستجوی سالمونلا و جستجوی اشریشیاکولای قرار گرفته و نتایج با آزمون آماری t-Test مستقل و مربع کای آنالیز گردید. مقایسه میانگین های شمارش تام میکروبی، کلی فرمی و استرپتوکوک مدفوعی و استافیلوکوکوس اورئوس گوشت، در دو گروه شاهد و تیمار با آزمون آماری t-Test مستقل کاهش معنی داری را نشان داد (P<0.05) همچنین فراوانی وجود اشریشیاکولای در گروه تیمار کاهش معنی داری را نسبت به گروه کنترل نشان می داد (P<0.05)، در صورتی که این کاهش در خصوص سالمونلا و کلستریدیوم معنی دار نبود. به نظر می رسد مصرف خوراکی پروبیوتیک ها بر کاهش باکتری های بیماریزای با منشا روده ای در گوشت موثر می باشد. حال چنانچه فراوانی و بار آلودگی با این اجرام در مواد غذایی اعم از گوشت مرغ کاسته شود گام موثری در جهت کاهش ابتلا به مسمومیت های غذایی، بهبود کیفیت بهداشتی و ماندگاری گوشت طیور برداشته شده است.

زمینه مطالعه: امروزه بدلیل استفاده بی رویه از آنتی بیوتیک ها، مقاومت میکروبی نگرانی جهانی جهت بهداشت و سلامت دام و انسان محسوب می شود. پیامدهای مقاومت میکروبی بروز مقاومت میکروبی در عوامل بیماریزای مشترک انسان و دام، و کاهش اثر بخشی درمان هاست. هدف: هدف مطالعه حاضر پایش و ارزیابی فراوانی باقیمانده های آنتی بیوتیکی در گوشت مرغ کشتارشده درکشتارگاه های استان کرمان است. روش کار: در این مطالعه مقطعی که از خرداد 94 لغایت آذرماه 95 اجرا گردید در مجموع تعداد 474 نمونه ازکشتارگاه های استان جمع آوری و در آزمایشگاه مرکز تشخیص اداره کل دامپزشکی تحت تست میکروبیولوژیکال چهارپلیتی قرار گرفت. داده های به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی برای داده های کیفی و محاسبه فاصله اطمینان 95 درصد تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: در مجموع نمونه های تست شده 38 مورد مثبت معادل 02/8 درصد شناسایی شدند. آنتی بیوتیک های تشخیص داده شده شامل فلورکینولون، ماکرولید، سفالوسپورین، بتالاکتام، تتراسیکلین، سولفانامید و آمینوگلیکوزید بودند. در نمونه های مثبت، بیشترین میزان آنتی بیوتیک جداسازی شده فلورکینولون (1/36 درصد) و کمترین میزان آنتی بیوتیک جداشده سفالوسپورین (1/4 درصد) تعیین گردید، از طرفی نیمی ازنمونه های مثبت صرفا از نظریک نوع آنتی بیوتیک (فلورکینولون ) و 9/28 درصد موارد مثبت از نظردو نوع آنتی بیوتیک، 1/13 درصد موارد از نظر سه نوع آنتی بیوتیک، 2/5 درصد از نظر پنج نوع و 6/2 درصد از نظر شش نوع آنتی بیوتیک مثبت تعیین شدند. نتیجه گیری نهایی: این نتایج مشخص نمود که حدود 10 درصد گوشت مرغ مصرفی در این استان دارای باقیمانده های آنتی بیوتیکی است و نیازمند برنامه ریزی و اتخاذ استراتژی های کاربردی جهت کنترل و کاهش مصرف بی رویه آنتی بیوتیک های دامپزشکی می باشد.

آلودگی با کپک در جیره غذایی از مشکلات شایع در صنعت طیور می باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی آلودگی جیره غذایی با کپک در مرغداری های تخم گذار اطراف شهر تهران (واقع در شهریار و ملارد) بود. بدین منظور از تعداد 5 واحد مرغداری، نمونه های جیره غذایی به صورت تصادفی انتخاب شد، به طوری که در کل 60 نمونه از جیره غذایی مصرفی هر واحد در طول چهار فصل متوالی برداشت گردید. جهت شمارش و جداسازی کپک ها از روش کشت سطحی در محیط کشت استفاده شد. پس از رشد اولیه کپک ها، اسلایدکالچر تهیه شده و کپک ها با توجه به شاخص های ماکروسکوپی و میکروسکوپی مورد شناسایی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که تعداد 7 نوع کپک جداسازی شدند. از نظر تعداد کل کپک ها، بین مرغداری ها در درون هر فصل، تفاوت آماری معنی داری مشاهده نشد ولی از نظر شاخص مذکور، بین فصول تفاوت آماری معنی داری مشاهده گردید (001/0p<). به طوری که تعداد کپک های جداسازی شده در مرغداری ها در فصل پائیز Log CFU/g 1/±0 11/3 و در فصل زمستان Log CFU/g 1/±0 35/3 (بیش ترین میزان آلودگی) بود. همچنین تعداد کل کپک های جدا شده در فصول بهار و تابستان در تمام مرغداری ها، کم ترین آلودگی با کپک را نشان داد. در کل فصول به ترتیب کپک های فوزاریوم، پنی سیلیوم، آسپرژیلوس فلاووس، موکور، آسپرژیلوس نایجر، آلترناریا و اولوکلادیوم بیش ترین فراوانی را داشتند. تحقیق حاضر مشخص کرد که میزان آلودگی به کپک ها با نوع فصل در ارتباط می باشد و در فصول پائیز و زمستان بیش ترین آلودگی با کپک مشاهده گردید.

زمینه مطالعه: پرورش صنعتی طیور باتراکم بالا و در محیط های بسته سبب افزایش مرگ ومیر ناشی از بیماری های مختلف شده است. هدف:بررسی شرایط محیطی و مدیریتی موثر بر بروز تلفات در گله های طیور صنعتی، تعیین سهم هریک از این عوامل و رتبه بندی مرغداری ها از لحاظ ریسک بروز تلفات و ترمیم تقریبی این نقصان مربوط به نظام بیمه بخش طیور در ایران بود. روشکار: نمونه گیری از 47 مزرعه جوجه گوشتی، 20 مزرعه مرغ تخم گذار و 30 مزرعه مرغ مادرگوشتی از 16 استان کشور انجام شد. استان ها براساس موقعیت جغرافیایی، شرایط اقلیمی و شیوع بیماری انتخاب شدند. شرایط فیزیکی آشیانه مانند تبادل حرارتی، شدت نور، اتمسفر آشیانه مانند غلظت اکسیژن، آمونیاک و اسیدیته و رطوبت بستر، کیفیت تجهیزات مانند قدرت هواکش ها و تجهیزات گرمایش و خنک کننده با استفاده از ابزاردقیق، اندازه گیری و شاخص مدیریت دما، تهویه، نور، تغذیه و شاخص عملکرد، محاسبه شد. فراسنجه های مربوط به مدیریت بهداشت و ایمن سازی گله نیز اندازه گیری و نمونه های خون جهت تعیین عیار آنتی بادی علیه بیماری ها و ارزیابی برنامه ایمن سازی و وضعیت گله ها از لحاظ مدیریت کنترل بیماری ها مورد بررسی قرارگرفت. در مجموع از تعداد 97مزرعه مرغداری 27231 داده اندازه گیری و ثبت شد. نتایج: میانگین تلفات گله های گوشتی 15.4 %، تخم گذار 11.2% در یک دوره و مادر 1.9% در ماه بود. در مدل تابعیت تبعیضی درصد تلفات از متغیرهای محیطی و مدیریتی در مزارع پرورش جوجه گوشتی که توسط روش گام به گام و بر مبنای حداقل مقدار لامبدای ویلکس برآورد شد، بیشترین ضریب استاندارد شده مربوط به متغیر نحوه انجام واکسیناسیون (VA) بود و پس از آن به ترتیب ظرفیت تهویه به ازای یک 2m مساحت آشیانه (VM)، ایمن سازی علیه آنفلوانزا (AIG)، چگونگی امنیت زیستی (SHOW)، نوع آبخوری (DRIN)، میزان نزولات (RAIN) و شاخص مدیریت دما (TMI) در رتبه های بعدی قرار گرفتند. Mortality Risk (0,1) i = -2.622+ 1.533VA - 1.135 SHOW + 0.739 AIG + 0.551 DRIN - 0.016 VM + 0.003 RAIN + 0.002 TMI مدل های برازش شده در مورد گله های تخم گذار و مادر نیز بیانگر بیشترین توضیح توسط متغیر های بهداشتی و ساختار تهویه آشیانه بودند.نتیجه گیری نهایی: از بین متغیرهای محیطی و مدیریتی شش گانه مورد بررسی، ایمن سازی گله در مقابل بیماری، امنیت زیستی و ساختار تهویه آشیانه بیشترین تأثیر را بر رتبه بندی مرغداری به لحاظ ریسک بروز تلفات داشتند.