تعداد هفت راس گاو نر بالغ و سالم ذبح گردید، بلافاصله تمام سیستم تولیدمثلی جدا و سپس از تفکیک قسمت های مختلف شامل: بیضه ها، اپیدیدیم، وازدفران، آمپولا و غدد ضمیمه جنسی )شامل عدد وزیکولار، پروستات و بالبویورترا(، لایه های ماهیچه ای و مخاطی بخش لنگی پیشابراهی یوریترا با دقت جدا گردید. میزان پروتئن تام و فعالیت ویژه آرژیناز (ASA) به ترتیب با روش لوری و روش اصلاح شده پارانیتروفنیل گلی اکسال (PNPG) تعیین گردید. نتایج نشان داده حداکثر فعالیت ویژه آنزیم )پروتئین بافت (51.258.79×103 IU/mg در لایه عضلانی بخش لنگی یورترا می باشد. بر اساس میزان فعالیت ویژه آنزیم (ASA) بخش های مختلف سیستم تولیدمثلی گاو به سه دسته )زیاد، متوسط و کم( تقسیم گردید. لایه ماهیچه ای بخش آلتی یورترا با بیشترین میزان ASA )پروتئین بافتی (30-40×103 IU/mg در گروه دوم و بقیه بافت ها (25×103 IU/mg) در گروه سوم قرار گرفتند. از نظر آماری بین گروه های بافتی تعریف شده، تفاوت معنی داری در میزان ASA مشاهده گردید (0.05). نتیجه این مطالعه نشان داد که آنزیم آرژیناز با مقادیر متفاوت در بخش های مختلف سیستم تولیدمثلی گاو نر وجود دارد که ممکن است با میزان متفاوت تکثیر و تمایز سلولی و یا فعالیت های مختلف فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی این آنزیم در این بافت ها مرتبط باشد.

لیشمانیوز، یک بیماری انگلی گرمسیری است که امروزه به یک چالش بزرگ در بسیاری از کشورهای دنیا تبدیل شده است. تاکنون واکسن یا داروی موثری برای ریشه کنی این بیماری پیدا نشده است، از سوی دیگر ظهور مقاومت دارویی، این بیماری را به یک نگرانی جهانی تبدیل کرده است. از این رو توجه بیشتر به چرخه های فیزیکوشیمایی انگل لیشمانیا و شناسایی مسیرهای بیوشیمایی آن از اهمیت بسزایی برخوردار است. یکی از حیاتی ترین این مسیرها چرخه آرژیناز و نیتریک اکساید میزبان و انگل لیشمانیا است. آنزیم آرژیناز با استفاده از اسید امینه آرژینین نقش مهمی در مسیرهای متابولیکی به ویژه تولید اورنیتین دارد که منجر به تولید پلی آمین ها شده و در فعالیت های مهم سلولی از جمله تکثیر و بقاء سلولی دخالت دارند. از سوی دیگر آرژینین می تواند به عنوان سوبسترا برای آنزیم نیتریک اکساید سنتاز عمل کند که منجر به تولید نیتریک اکساید شده و در نتیجه باعث فعال شدن سیستم ایمنی سلولی و از بین رفتن ارگانیسم های داخل سلولی می شود. فعالیت بالای آنزیم آرژیناز باعث کاهش انگل در داخل سلول میزبان شده و از آنجایی که سلول های لنفوسیت برای فعالیت خود به اسید امینه ال-آرژینین احتیاج دارند، کمبود آن باعث اختلال در پاسخ های سلول های لنفوسیتی می شود. همچنین آرژیناز انگل به تنهایی می تواند سرنوشت انگل لیشمانیا را در داخل سلول میزبان تعیین کند. هدف از این مطالعه، مرور جامع بر مطالعات انجام شده بر روی مسیر آرژیناز انگل و میزبان و بررسی تاثیر آن بر سیستم ایمنی و بیماریزایی انگل لیشمانیا می باشد.

در پژوهش حاضر، تحت شرایط مدیریتی معمول در گاوداری های ایران، اثر موننسین به صورت مخلوط با غذا بر سطح گلوکز خون و سطح AST و آرژیناز (آنزیم های شاخص آسیب های کبدی) بررسی شده است. سیزده راس گاو هولشتاین بالغ از سه هفته پیش از زایمان تا 45 روز پس از آن بر اساس تعداد زایش به دو گروه شاهد و آزمایش تقسیم شدند. جیره گاوهای هر دو گروه مشابه بود. هر گاو در گروه آزمایش موننسین را به میزان 340 میلی گرم در روز در طی سه هفته آخر آبستنی، 480 - 160 میلی گرم در روز در طی 14 روز نخست شیردهی و 350 میلی گرم در روز در طی روزهای 15 تا 35 بعد از زایمان همراه با غذای خود دریافت داشت. 20 روز و 10 روز پیش از تاریخ تقریبی زایمان، و در روزهای 4، 15، 25، 35 و 45 بعد از زایمان نمونه خون گاوها برای اندازه گیری گلوکز،AST  و آرژیناز سرم تهیه شد. گلوکز سرم در گروه شاهد از روز 10 پیش از زایمان تا روز 15 پس از زایمان سیر نزولی معنی داری داشت (p=0.25). در گروه آزمایش، گلوکز سرم تا روز 35 پس از زایمان سیر صعودی معنی داری نشان داد (p=0.049). در روز 15 شیردهی تمایلی برای معنی دار شدن تفاوت مقدار گلوکز بین گروه شاهد و آزمایش دیده شد (p=0.07). فعالیت AST از 10 روز مانده به زایمان تا 25 روز بعد از زایمان در گروه شاهد بیشتر بود. اختلاف بین دو گروه 10 روز پیش از زایمان معنی دار بود (p=0.011). فعالیت آرژیناز سرم بین دو گروه شاهد و آزمایش در روزهای مختلف نمونه گیری اختلاف معنی داری نشان نداد (p>0.05). استفاده از موننسین به صورت مخلوط با غذا می تواند به فعالیت بهتر کبد و افزایش سطح گلوکز خون و یا جلوگیری از کاهش آن در هفته های پیرامون زایمان بیانجامد و به نظر می رسد که تغییر دوز موننسین در نخستین روزهای پس از زایمان (به علت تغییر در ماده خشک مصرفی) مانع اثر مثبت آن نمی شود. تاثیر مثبت موننسین می تواند از هفته های پیش از زایمان آغاز شود، لذا شروع مصرف آن از دوره انتقالی قبل از زایمان و ادامه مصرف در هفته های نخست شیردهی توصیه می شود.

مقدمه: یافتن شاخص های پیش آگهی دهنده می تواند در جهت تشخیص سریع تر و تصمیم گیری بهتر در روند درمان بیماران همودیالیزی، پزشک را یاری دهد. در این پژوهش، به عنوان یک پیشنهاد جدید، نسبت های فعالیت آنزیم آرژیناز سرمی به سایر فاکتورهای بیوشیمیایی سرم بیماران همودیالیزی قبل و بعد از دیالیز و افراد سالم بررسی و مقایسه گردیده و در نهایت به عنوان شاخص های بالینی جدید در تشخیص میزان پیشرفت بیماری و همچنین بررسی روند درمان اندازه گیری و مقایسه گردیده است.مواد و روش ها: این پژوهش بر روی 286 نمونه سرم خون انسان انجام شد. 206 نمونه سرم متعلق به بیماران همودیالیزی (103 نمونه قبل و 103 نمونه بعد از دیالیز) و 80 نمونه متعلق به افراد سالم بود. فعالیت آرژیناز به روش اوره، ازت اوره خون به روش اوره آز، اسید-اوریک به روش اصلاح شده فولین، کراتینین به روش ژافه و پروتئین تام به روش بیوره اندازه گیری شد.نتایج: فعالیت آرژیناز سرم بین بیماران همودیالیزی قبل از دیالیز و بعد از دیالیز با افراد سالم تفاوت معنی داری نشان داد (01/P<0) همچنین فعالیت این آنزیم بین بیماران همودیالیزی قبل و بعد از دیالیز تفاوت معنی داری نشان داد (01/P<0). به این معنی که عمل دیالیز در کاهش فعالیت آنزیم آرژیناز موثر نبوده است. نسبت فعالیت آرژیناز سرمی به ازت اوره خون، کراتینین و اسید اوریک سرم بین بیماران همودیالیزی قبل از دیالیز با افراد سالم و همچنین این نسبت ها بین بیماران همودیالیزی قبل و بعد از دیالیز تفاوت معنی داری نشان داد (01/P<0) به دلیل اختلاف معنی داری که بین میزان پروتئین تام سرم هر دو گروه سالم و نمونه های بعد از دیالیز، با نمونه های قبل از دیالیز وجود داشت، بین فعالیت ویژه آنزیم آرژیناز (نسبت فعالیت آرژینار به پروتئین تام) گروه های سالم، قبل و بعد از دیالیز تفاوت معنی دار مشاهده نشد (01/P<0).نتیجه گیری: این پژوهش پیشنهاد می نماید که نسبت های فعالیت آرژیناز سرم بیماران همودیالیزی به سایر فاکتورهای بیوشیمیایی سرم به غیر از پروتئین تام می تواند به عنوان شاخص های پیش آگهی دهنده در روند بهبود و درمان بیماران همودیالیزی به کار گرفته شود.

هدف اخیرا، علاقه زیادی به درمان های ترکیبی در معالجه اکثر بیماری ها وجود دارد. شواهد درحال ظهور نشان می دهد در عوارض دیابت، آنزیم آرژیناز نقش کلیدی دارد و تعدیل این آنزیم می تواند درمان مناسبی برای کاهش عوارض بیماری باشد. بنابراین هدف این پژوهش بررسی اثر 8 هفته تمرین هوازی به همراه عصاره هیدروالکلی دارچین بر سطوح آنزیم آرژیناز و P38 MAPK عضله نعلی در موش های مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش ها در این پژوهش، 35 سر موش نر ویستار 8 هفته ای (200 تا 250 گرم) به طور تصادفی به 5 گروه مساوی کنترل، دیابت، دیابت و مکمل، دیابت و تمرین هوازی و دیابت، تمرین هوازی و مکمل تقسیم شدند. برنامه تمرینی هوازی به صورت پیشرونده 5 جلسه در هفته در 8 هفته اجرا شد. موش ها در گروهای دیابت و مکمل و دیابت، تمرین هوازی و مکمل در این مدت، روزانه 200 میلی گرم/کیلوگرم مکمل دارچین به صورت گاواژ دریافت کردند و موش ها در گروه های کنترل و دیابت و تمرین هوازی در این مدت آب دریافت کردند. 48 ساعت پس از اتمام پروتکل ها، عضله نعلی جدا شد و اندازه گیری آنزیم ها در آن صورت گرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و برای بررسی روابط بین متغیرها از آزمون ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری P<0/05 استفاده شد. یافته ها سطح آنزیم آرژیناز در گروه دیابت (0/05±, 1/17) نسبت به گروه کنترل (0/08±, 0/53) به طور معناداری بیشتر بود. همچنین سطح آنزیم آرژیناز در گروه دیابت، تمرین هوازی و مکمل (0/09±, 0/67) در مقایسه با گروه دیابت به طور معناداری کمتر بود. سطح پروتیین P38 MAPK در هیچ یک از گروه ها اختلاف معنی داری نداشت. همچنین بین سطح قند خون و آنزیم آرژیناز همبستگی مثبت معنی داری وجود داشت. نتیجه گیری ترکیب ورزش و عصاره دارچین می تواند سطح آنزیم آرژیناز را کاهش دهد. بنابراین با توجه به مرتبط بودن بسیاری از عوارض دیابت با افزایش آنزیم آرژیناز، این روش درمانی می تواند کمک کننده باشد. از آنجایی که این پژوهش اطلاعات قانع کننده ای از تاثیر مثبت ورزش و دارچین بر عوارض دیابت در سطح غیربالینی فراهم کرده است، می تواند زمینه ساز انجام مطالعات کارآزمایی بالینی شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

1مقدمه: هیپوکسی و به ویژه هیپوکسی بافت چربی در پاتوفیزیولوژی دیابت نوع 2 (T2D) نقش دارد و هیپراکسی (تجویز اکسیژن) به عنوان درمانی بالقوه برای T2D مطرح شده است. یکی از عوارض هیپراکسی، کاهش فراهم زیستی نیتریک اکسید (NO) است. هدف این مطالعه تعیین اثر هیپراکسی بر آنزیم ­های تولیدکننده NO (نیتریک اکسید سنتاز یا NOS) یا تخریب کننده ال-آرژینین (آرژیناز) در بافت چربی اپیدیدیمال در موش­ های صحرایی مبتلا به T2D است. مواد و روش­ ها: دیابت نوع 2 در 12 سر موش صحرایی نر؛ با استفاده از رژیم غذایی پر چرب و مقادیر اندک استرپتوزوتوسین القاء شد. سپس موش­ ها به دو گروه 6 تایی تقسیم شدند: گروه هیپراکسی (به مدت 5 هفته اکسیژن 95 درصد دریافت کردند) و گروه شاهد (در معرض اکسیژن هوا، 21 درصد، قرار ­گرفتند). در پایان 5 هفته، حیوانات بیهوش شدند، بافت چربی ایپدیدیمال جدا و میزان پروتئین­ های NOS اندوتلیالی (eNOS)، NOS القایی (iNOS) و آرژیناز، همچنین سطح متابولیت ­های NO (NOx) و لاکتات در آن ها اندازه ­گیری شد. یافته ها: هیپراکسی سبب کاهش 28 درصدی قند خون و همچنین کاهش غلظت لاکتات، کاهش سطح پروتئین eNOS (11/1±5/2 در مقابل 1/3±8/4 نانوگرم به ازای میلی­گرم پروتئین، 0/041=P)، کاهش سطح NOx (18/2±1/0 در مقابل 1/2±12/1 نانومول با ازای میلی­ گرم پروتئین، 0/027=P) و افزایش پروتئین آرژیناز (0/14±1/3 در مقابل 0/31±2/2 نانوگرم به ازای میلی­ گرم پروتئین، 0/028=P) در بافت چربی گردید. نتیجه ­گیری: هیپراکسی گلوکز خون را در موش­ های صحرایی مبتلا به T2D کاهش داد اما فراهم زیستی NO در بافت چربی احشایی را کم کرد که با کاهش سطح پروتئین eNOS و افزایش سطح پروتئین آرژیناز مرتبط است.

هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر یک برنامه تمرین استقامتی بر مقدار نیتریک اکساید پلاسمایی و میزان تغییرات آن با دریافت مکمل ال- آرژینین در موش صحرایی است. بدین منظور، 40 موش آزمایشگاهی نر از نژاد "ویستار" در چهار گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. گروههای تحقیق عبارتنداز: 1. گروه تمرین 2. گروه تمرین+ مکمل ال- آرژینین 3. گروه مکمل ال- آرژینین و 4. گروه شاهد. گروههای 1 و 2 به مدت نه هفته و پنج روز در هفته به طور متوسط 35 دقیقه، روی دستگاه نوارگردان به تمرین پرداختند و گروههای 3 و 4 بدون تمرین بودند. میزان دریافت مکمل ال- آرژینین در گروههای 2 و 3 (بر اساس 5 گرم در هر کیلوگرم بدن) محاسبه و به صورت محلول در آب به موشها داده شد. متغیرهایی که در این پژوهش مورد اندازه گیری قرار گرفتند، شامل: نیتریک اکساید (NO)، آنزیم آرژیناز و آنزیم کراتین کینازتام بود. ارزیابی مقدار NO گروه تمرین در سه مرحله، بلافاصله پس از قطع تمرین و در 48 و 72 ساعت پس از آن، بمنظور بررسی ماندگاری NO انجام گرفت. در بقیه گروهها پس از قطع تمرین، نمونه های خونی برای ارزیابی متغیرهای پژوهش جمع آوری شدند.نتایج تحقیق نشان دادند که مقدار NO در گروههای تمرین، تمرین+ مکمل ال- آرژینین و آرژینین افزایش معناداری داشته است. این افزایش بین گروه تمرین و تمرین+ مکمل ال- آرژینین معنادار نبود (P<0.05). تجزیه و تحلیل آماری نشان داد، تفاوت معناداری بین میانگینهای NO بلافاصله پس از قطع تمرین و در 48 و 72 ساعت پس از آن وجود دارد که نشانه کاهش مقدار NO پس از قطع تمرین است. همچنان دیده شده است که میانگین مقدار NO با وجود کاهش آن در 48 و 72 ساعت پس از قطع تمرین در گروه تمرین، همچنان از گروه کنترل بالاتر بوده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت، افزودن مکمل ال- آرژینین به رژیم غذایی ورزشکاران استقامتی همراه با تمرین، آثار مثبتی بر عملکرد آنها دارد. اینکه تا سه روز پس از قطع یک فعالیت استقامتی (نه هفته و پنج روز در هفته) همچنان مقدار NO نسبت به گروه کنترل و حتی میزان پایه NO (0.104 الی 0.408 میکرومول در لیتر) بالا باقی می ماند. این نتیجه می تواند، کاربرد عملی مهمی برای تنظیم برنامه های تمرینی ورزشکاران استقامتی داشته باشد. از نتایج دیگر این تحقیق، افزایش معنادار مقدار آنزیم آرژیناز در گروه آرژینین (P=0.01) است که در دیگر گروهها تفاوت معناداری بین میانگین مقدار آنزیم آرژیناز مشاهده نشده است (P=0.06). همچنین، تفاوت معناداری بین میانگین کراتین کیناز تام (Total CK) در چهار گروه مشاهده (P=0.00) و نشان داده شد که مقدار CK تام در تمام گروهها، به جز گروه آرژینین نسبت به کنترل افزایش یافته است.

زمینه و هدف: مصرف الکل می تواند موجب هپاتیت و در دراز مدت باعث سیروز کبد شود. کورکومین دارای فعالیت آنتی اکسیدانی و ضد التهابی است. هدف از انجام این مطالعه بررسی اثرات حفاظتی کورکومین در جلوگیری و درمان آسیب های کبدی ناشی از استفاده بیش از حد اتانول است. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 30 سر موش های صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار به 6 گروه 5 تایی تقسیم شدند. گروه کنترل روزانه فقط آب و مواد غذایی معمولی دریافت کردند. گروه شم روزانه فقط روغن زیتون با دوز 2cc دریافت کردند. گروه تجربی1 روزانه فقط کورکومین دوز 100 mg/kg دریافت کردند. گروه تجربی 2 روزانه 2cc اتانول 30% دریافت کردند. گروه تجربی 3 روزانه 2cc اتانول 30% و 50mg/kg کورکومین دریافت کردند. گروه تجربی 4 روزانه 2cc اتانول 30% و کورکومین 100mg/kgدریافت کردند. حیوانات در مدت 28 روز، روزانه آب، اتانول، کورکومین و مواد غذایی را به صورت دهانی دریافت کردند. در پایان دوره آزمایش خونگیری از قلب حیوانات به عمل آمد. سطح فعالیت آنزیم های سرمی AST، ALT، ALP، GGT و آرژیناز و همچنین سطح سرمی آلبومین، پروتئین تام و نیتروژن اوره خون اندازه گیری شد. بافت کبد حیوانات در گروه های مختلف برداشته شد. جهت بررسی بافت کبد از روش رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ایوزین استفاده شد. یافته ها: تیمار با اتانول سطح فعالیت آنزیمهای سرمی ALT، AST، ALP، GGT، آرژیناز یک و نیتروژن اوره خون را بصورت معناداری نسبت به گروه کنترل، شم و تجربی1 افزایش داد (p˂, 0. 05) در حالیکه سطح آلبومین و پروتئین تام را کاهش داد (p˂, 0. 05). علاوه بر این، تیمار با اتانول موجب تجمع قطرات چربی، پرخونی، نکروز، آپوپتوزیس و ایوزینوفیلی شدن سیتوپلاسم در هپاتوسیت ها گردید. با این حال تجویز همزمان اتانول و کورکومین سطح ALT، AST، ALP، GGT، آرژیناز یک و نیتروژن اوره خون را بصورت معناداری نسبت به گروه اتانول کاهش داد (p˂, 0. 05). در حالیکه سطح آلبومین و پروتئین تام را افزایش داد (p˂, 0. 05). از لحاظ هیستوپاتولوژیک نیز کاهش در تغییرات ساختاری بافت کبد و آپوپتوزیس و در نتیجه بهبود بافت کبدی مشاهده گردید. نتیجه گیری: تجویز کورکومین با دوز بالا آسیب های کبدی ناشی از مصرف اتانول را در موشهای صحرایی کاهش می دهد و سطح سرمی پارامترهای کبدی و خونی را بهبود می دهد.