چکیدهارتباط بین رنگ اسب و برتری نژاد و خلوص نژادی، مطالعه چندشکلی ژن آگوتی را مورد توجه خاصی قرار داده است. ژن آگوتی (ASIP) نشانگر نحوه ی توزیع سیاهی در بدن است. هدف از این تحقیق، بررسی چند شکلی اگزون2 ژن آگوتی در جمعیت اسب اصیل عرب استان خوزستان می باشد. در این مطالعه خونگیری از 45 رآس اسب اصیل عرب برای تشخیص آلل های متفاوت ژن آگوتی استفاده شد که از شهرستان های شوش، دزفول، اهواز صورت گرفت. DNA از خون کامل به کمک روش استخراج نمکی انجام گرفت. واکنش زنجیره ای پلی مراز جهت تکثیر قطعه 101جفت بازی از اگزون2 ژن آگوتی با استفاده از پرایمرهای اختصاصی این ژن انجام شد. حذف 11جفت باز در اگزون 2 ژن ASIP (آگوتی سیگنالینگ پروتئین) مشاهده شد. که دلیل آن In/del (حذف و جهش) بودن ژن آگوتی است. در نهایت سه الگوی باندی AA ، Aa، aa با فراوانی 414/0 و 457/0 و127/0 مشاهده شد. فراوانی آللی A و a به ترتیب 644/0 و 356/0 است. نتایج نشان داد که این قطعه از ژن آگوتی چند شکل بوده و ژنوتیپ های AA، Aa، aa در جمعیت اثبات گردید. نتایج حاصل نشان داد که تعادل هاردی واینبرگ در جمعیت مورد مطالعه اسب های اصیل عرب وجود ندارد.

مقدمه: هورمون مهارکننده گونادوتروپین (Gonadotropin inhibitory hormone, GnIH) و پپتید وابسته به آگوتی (Agouti-related peptide, AgRP) دو نوروپپتید محرک اشتها هستند که در نورون های هسته کمانی (Aracuate nucleus, Arc) هیپوتالاموس میش بیان می شوند. همچنین اثرات GnIH وAgRP  در کاهش ترشح هورمون محرک گونادوتروپین در برخی پستانداران روشن شده است. هدف مطالعه حاضر بررسی هم بیان شدن نورون های GnIH و AgRP در Arc هیپوتالاموس میش بود.روش ها: نه راس میش به گروه های فولیکولی، لوتئال و تخمدان برداری شده (n=3) تقسیم شدند و تعداد نورون های بیان کننده GnIH و AgRP و درصد هم بیان شدن این دو پپتید در Arc هر گروه با روش ایمیونوهیستوشیمی تعیین شد.یافته ها: 19 تا 32% از نورون های AgRP و GnIH در Arc هیپوتالاموس در حالت های مختلف تخمدانی میش با هم بیان شدند.نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر نقش مشترک احتمالی AgRP و GnIH در Arc هیپوتالاموس را در کنترل فعالیت های تخمدانی میش نشان می دهد.

زمینه و هدف: AgRP یک پپتید اشتهاآور قوی است که از هسته های کمانی هیپوتالاموس ترشح می شود و در کنترل وزن نقش مهمی ایفا می کند. هدف از انجام پژوهش حاضر مقایسه تاثیر دو نوع برنامه: 1. کاهش وزن طبق برنامه دوازده روزه پیشنهاد شده توسط محققان، 2. کاهش وزن سنتی (به همراه سونا) بر مقادیر AgRP پلاسمای کشتی گیران تمرین کرده بود.روش بررسی: 30 کشتی گیر تمرین کرده (سن 24.33±3.33 سال، شاخص توده بدنی 24.90±2.38 کیلوگرم ]وزن بدن بر مجذور قد[ به متر و درصد چربی بدن 12.92±3.01)، به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. گروه تجربی یک، برنامه رژیم غذایی دوازده روزه پیشنهادی به همراه سه جلسه تمرین کشتی در هفته و گروه تجربی دو، برنامه رژیم غذایی سنتی و سونا را تجربه کردند و گروه کنترل بدون رژیم غذایی بودند. از آزمودنی ها در 2 نوبت، قبل و پس از اجرای برنامه، خون گیری به عمل آمد. درصد چربی بدن آزمودنی ها به روش سه نقطه ایی اندازه گیری شد.یافته ها: دو گروه تجربی کاهش معنا دار در وزن خود داشتند (P<0.001)، کاهش معنا دار درصد چربی بدن، فقط در گروه تجربی یک مشاهده شد (P<0.001)، مقادیر پلاسمایی AgRP در گروه تجربی دو نسبت به گروه کنترل افزایش معنادار داشت (P<0.01).نتیجه گیری: برنامه کاهش وزن دوازده روزه پیشنهاد شده، بهتر از برنامه کاهش وزن سنتی است. این برنامه علاوه بر اینکه تغییر معنادار در سطوح پلاسمای AgRP آزمودنی ها به وجود نیاورد، همچنین باعث کاهش معنادار درصد چربی بدن آنان شد.

مقدمه:.سازوکار تنظیم اشتها یکی از موضوعات مهم در فیزیولوژی ورزش است. AGRP یکی از نوروپپتیدهای مهم تنظیم کننده اشتها و هموستاز انرژی است. هدف از این مطالعه بررسی اثر تمرین دویدن روی نوارگردان بر غلظت بافتی و سرمی AGRP در موش های صحرایی نر بود.مواد و روش ها: 40 سر موش نر صحرایی نژاد ویستار به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 10 هفته، هر هفته 5 روز متوالی و هر روز یک جلسه با شدت 28 متر در دقیقه، معادل 75% حداکثر اکسیژن مصرفی، به تمرین پرداختند. پس از اتمام دوره تمرین، گروه های تجربی و شاهد هر کدام به دو زیرگروه ناشتا و سیر (10 عدد) تقسیم شدند، به این ترتیب که دو زیرگروه ناشتا پس از یک شب کامل ناشتایی و دو زیرگروه سیر پس از 3 ساعت محرومیت از غذا بیهوش و سپس کشته شدند. غلظت AGRP در عضله سولئوس و سرم اندازه گیری شد.یافته ها: تمرین باعث افزایش معنی داری در AGRP بافت عضله و سرم در حالت ناشتا و افزایشAGRP  سرم در حالت سیری شد. اما بر AGRP عضله در حالت سیری تاثیری نداشت. هم چنین، همبستگی مثبتی بین AGRP عضله و سرم مشاهده شد.نتیجه گیری: با توجه به این که تمرین باعث تعادل انرژی منفی در موش ها می شود، در پاسخ به آن AGRP از هیپوتالاموس (و شاید عضله) ترشح می گردد تا دریافت غذا تحریک شده و نیازهای انرژی تامین شوند و شاید این یکی از سازوکارهای فراجبرانی گلیکوژن نیز باشد.

سابقه و هدف: پروتئین وابسته به آگوتی پپتیدی است که بر رفتار تغذیه ای، هموستاز انرژی و نیز بر محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال تاثیرگذار است. هدف از انجام این تحقیق بررسی اثر 6 هفته تمرین دایره ای مقاومتی با شدت های مختلف بر سطوح پلاسمایی پروتئین وابسته به آگوتی، انسولین و گلوکز در مردان جوان بود. مواد و روش ها: در این تحقیق تجربی 45 نفر از دانشجویان پسر 20 الی 24 ساله (با میانگین وزنی 76/3± 61/70 کیلوگرم، سن 17/0± 55/21 سال و قد 15/1± 84/174 سانتی متر) ساکن خوابگاه به طور تصادفی در 5 گروه 9 نفره (کنترل، 20، 40، 60 و 80 درصد حداکثر یک تکرار بیشینه) قرار گرفتند. گروه های تمرینی 24 جلسه تمرین دایره ای مقاومتی را با شدت های تعیین شده انجام دادند. گروه کنترل در طول این دوره در هیچ گونه برنامه ورزشی منظمی شرکت نکرد. نمونه های خونی 48 ساعت قبل و پس از تمرینات (3 ساعت پس از صرف صبحانه نرمال) از ورید بازویی جمع آوری شد. نتایج: نتایج نشان داد بین تغییرات سطوح پروتئین وابسته به آگوتی پلاسما (0/399=P) و گلوکز (0/27=P) در گروه های مختلف تفاوت معنی داری وجود ندارد، اما برای انسولین (013/0P=) در گروه های مختلف تفاوت معنی دار مشاهده شد. نتیجه گیری: این پژوهش نشان داد سطوح پروتئین وابسته به آگوتی در شدت بالای تمرین مقاومتی (80 درصد یک تکرار بیشینه) کاهش بیشتری داشته و لذا این شدت تمرینی می تواند در کاهش اشتها و جلوگیری از افزایش وزن در مردان جوان مفید باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اطلاعات اندکی درباره ی آثار تمرین هوازی با شدت بالا (HIT) و استفاده از مکمل آرژنین بر هورمون های تنظیم کننده اشتها، همراه با کنترل تغذیه در نوجوانان چاق وجود دارد. هدف ما بررسی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی با شدت بالا و مصرف آرژنین بر تغییرات هورمونی لپتین و پروتئین وابسته به آگوتی پسران نوجوان چاق بود. در شرایط ایزوانرژیک 20 نوجوان چاق براساس توان هوازی به دو گروه 1) تمرینHIT و دارونما (10 نفر) و 2) تمرینHIT به همراه مکمل آرژنین(10 نفر) تقسیم شدند. پیش از مداخله پروتکل تمرین و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین سطوح هورمون های تنظیم کننده اشتها در خون اندازه گیری شدند. برای بررسی تفاوت های درون و بین گروهی به ترتیب از تی استیودنت وابسته و مستقل استفاده شد. نتایج نشان داد که تغییرات درون و بین گروهی مقادیر لپتین و پروتئین وابسته به آگوتی نسبت به مقادیر پایه، در گروه های تمرین و دارونما و تمرین به همراه مکمل آرژنین معنادار نیست(05/0≤ P). نتیجه گیری: هر دو مدل تمرین و مکمل-تمرین اثرات متفاوتی در تنظیم سیگنال های اشتها در نوجوانان پسر چاق دارند. گرچه ممکن است نتایج این آثار در برخی شاخص ها محسوس نباشد.

زمینه و هدف: دیابت قندی شایع ترین بیماری متابولیکی است که با هیپرگلیسمی ناشی از کمبود مطلق یا نسبی انسولین مشخص شده و با چاقی ارتباط دارد. یکی از مهم ترین هورمون ها، پروتئین وابسته به آگوتی است. پروتئین وابسته به آگوتی (Agouti-related protein: AGRP) دارای 132 اسیدآمینه است و باعث افزایش اشتها در انسان می شود. این مطالعه به منظور تعیین اثر هشت هفته فعالیت ورزشی ایروبیک بر تغییرات سطح سرمی پروتئین وابسته به آگوتی، هموگلوبین گلیکوزیله و گلوکز در زنان میانسال غیرورزشکار مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه شبه تجربی 30 زن میانسال دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به دیابت نوع 2 به طور داوطلبانه انتخاب و به صورت غیرتصادفی به دو گروه 15 نفری کنترل و مداخله تقسیم شدند. تمرینات به مدت 8 هفته، هفته ای 3 جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه انجام شد. در طول مدت مطالعه، گروه کنترل هیچگونه فعالیتی ورزشی انجام نداد. برای اندازه گیری هورمون AGRP، هموگلوبین A1c و گلوکز سرم از آزمودنی ها نمونه خون اخذ گردید.یافته ها: بین سطح هورمون AGRP،HbA1c و گلوکز سرم دو گروه کنترل و مداخله و نیز مقایسه درون گروهی، ارتباط آماری معنی داری یافت نشد. بین هورمون AGRP با گلوکز ، هورمون AGRP با HbA1c و گلوکز سرم با HbA1c نیز در گروه های مورد مطالعه ارتباط آماری معنی داری مشاهده نگردید.نتیجه گیری: هشت هفته فعالیت هوازی در سطح هورمون AGRP، هموگلوبین A1c و گلوکز سرم زنان میانسال دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به دیابت نوع 2 تغییری ایجاد ننمود.

مقدمه: یائسگی با تغییرات فیزیولوژیکی، روانی و اجتماعی نظیر افسردگی، افزایش وزن و اختلالات اشتها همراه است. پروتئین وابسته به آگوتی (AGRP) یک پپتید مترشحه از هسته کمانی هیپوتالاموس است که نقش مهمی در تعادل انرژی، کنترل وزن و دریافت غذا ایفا می کند. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر 8 هفته تمرین ترکیبی (قدرتی و استقامتی) بر سطوح سرمی پروتئین وابسته به آگوتی (AGRP)، هورمون رشد، تغییرات اشتها و وزن بدن در زنان یائسه انجام شد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 1393 بر روی 40 نفر از زنان سالمند یائسه بازنشسته آموزش و پرورش مراجعه کننده به پایگاه قهرمانی شهرستان شهرکرد انجام شد. افراد به طور تصادفی ساده در یکی از چهار گروه تمرین استقامتی + قدرتی (E+S)، قدرتی + استقامتی (S+E)، ترکیبی چرخشی (CI) و کنترل قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و 3 روز در هفته انجام شد. برنامه تمرین استقامتی شامل کار بر روی دوچرخه ثابت و برنامه تمرین قدرتی شامل چند تمرین منتخب بالاتنه و پایین تنه بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 16) و آزمون های تی وابسته و آنالیز واریانس یک طرفه انجام شد. میزان p کمتر از 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: پس از 8 هفته تمرینات ترکیبی اختلاف معنی داری در بین چهار گروه در توده بدنی (p=0.017) و شاخص توده بدنی (p=0.023) وجود داشت، اما در مقادیر (p=0.07) AGRP و هورمون رشد (p=0.35) اختلاف معنی داری مشاهده نشد. با وجود افزایش معنی دار احساس سیری در گروه (p<0.05) S+E اختلاف معنی داری در مقادیر این شاخص بین 4 گروه مشاهده نشد (p=0.4).نتیجه گیری: انجام تمرینات ترکیبی با هر ترتیبی می تواند منجر به بهبود ترکیب بدن شود، اما تمرینات با ترکیب متفاوت در مدت 8 هفته نمی تواند تغییر معنی داری در AGRP، اشتها و هورمون رشد افراد سالمند ایجاد کند، لذا تمرینات با دوره طولانی تر پیشنهاد می گردد.