مقدمه: پیشرفت زنان در ورود به دانشگاه و پیوستن به جامعه علمی سبب شده تا در بسیاری از کشورهای جهان سهمی نزدیک به 50 درصد از اعضای هیئتعلمی و حدود 20 تا 30 درصد از رتبههای استادی را از آن خود نمایند. بر پایه اطلاعات موجود در ایران، از مجموع اعضای هیئتعلمی تماموقت دارای مدرک دکتری در مؤسسات وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری 8/15 درصد را زنان تشکیل میدهند که فقط 8/3 درصد آنها به مرتبه استادی دستیافتهاند و در کل استادان کشور سهمی حدود 8/5 درصد به زنان تعلق دارد که در مقایسه با مردان و سهم زنان در سایر کشورها نیز بسیار کمتر است. روش: این مقاله با هدف درک دلایل سهم کم زنان نسبت به مردان و شناخت عوامل تسهیلکننده و بازدارنده آن تدوین شده است. روش تحقیق کیفی از نوع پدیدارشناسی و ثبت تجربه زیسته زنانی است که به مقام استادی دستیافته و یا از دستیابی به آن بازماندهاند. یافتهها: اهمیت بیشتر فعالیتهای آموزشی برای زنان هیئتعلمی در مقابل امتیازدهیهای بیشتر به پژوهش و همکاریهای بینالمللی مطابق آییننامههای ارتقا، همراه با دشواری جذب بودجههای پژوهشی به دلایل فرهنگی و عدم حضور در شبکههای غیررسمی و عضویت نداشتن در کمیتههای ارتقا و بالاخره مسئولیت زنان در خانواده سبب سهم بسیار کم زنان در دستیابی به مقام استادی شده است. بحث: هرچند اقدام برای اصلاحات فرهنگی صرفاً بر عهده دانشگاه نیست، اما درعینحال نمیتوان تعهد اخلاقی و قانونی نهادهای علمی را برای تحول فضای دانشگاهی و اصلاح آییننامهها کوچک پنداشت. به نظر میرسد برای کاهش مشکل، بهترین و سادهترین راه این است که بهجای اینکه انتظار داشته باشیم زنان هیئتعلمی برای ارتقا به مرتبه استادی مشابه مردان عمل کنند و خود را با مقررات موجود که بهطور تاریخی بر اساس نیازها و دیدگاه مردان طراحی شده، سازگار کنند، مقررات را تا حد ممکن و با تأکید بر توسعه علم و پرورش عالمان سازگار نماییم.

هدف: تحلیل نمونه ی گفتمان روایتی، ابزاری کاربردی برای ارزیابی جامع مهارت های زبانی به ویژه درکودکان پیش دبستانی است. هدف از مطالعه حاضر تحلیل جامع نمونه گفتار روایتی کودکان پیش دبستانی کم شنوای دارای کاشت حلزون شنوایی در سطوح کلان ساختار و خردساختار زبان ومقایسه آن باکودکان طبیعی است. روش بررسی: 18 کودک کم شنوای دارای کاشت حلزون شنوایی و 18 کودک طبیعی 6 تا 7 سال به شیوه در دسترس با استفاده از آزمون استاندارد شده بازگویی داستان ارزیابی شدند. معیارهای ورود آزمودنی های دارای کاشت حلزون شنوایی شامل تک زبانه (فارسی) بودن، کم شنوایی مادرزادی غیرپیشرونده، دریافت پروتز قبل از 4 سالگی و سابقه استفاده از شیوه مداخله ای شنیداری-کلامی بود. هر یک از آزمودنی های گروه کنترل طبیعی از نظر سن، جنسیت و شرایط اجتماعی-اقتصادی در انطباق با یکی از آزمودنی های گروه دارای کاشت حلزون شنوایی بودند. میانگین و انحراف معیار متغیرهای کلان ساختار و خرد ساختار حاصل از نمونه گفتار روایتی در دو گروه مورد محاسبه قرارگرفتند. برای مقایسه نتایج از آزمون آماری تی مستقل و معادل ناپارامتریک آن، آزمون من ویتنی استفاده شد. یافته ها: میانگین امتیازات گروه کودکان دارای کاشت حلزون شنوایی در هر دو بخش ساختارهای کلان و خرد زبانی متفاوت از گروه کودکان طبیعی همتای سنی شان بوده و به طور معناداری پایین تر بود (0/05>p). نتیجه گیری: عملکرد ضعیف کودکان 6 تا 7 ساله دارای کاشت حلزون شنوایی در هر دو جنبه کاربرد کلان ساختارها و خرد ساختارهای زبان حین بازگویی داستان، در کنار اهمیت مهارت های داستان گویی به عنوان پیش بینی کننده مهارت های آکادمیک، نشان دهنده ضرورت توجه ویژه به مداخلات روایت محور در برنامه های مداخله ای این کودکان قبل از ورود به دبستان است.

«تئاتر دایجتیک »، اصطلاحی که مارتین پوخنر وضع کرده است، ریشه در طبقه بندی افلاطون از شیوه های ارائه ی داستان و تعریف او از دو واژه ی دایجسیس و میمسیس دارد. این اصطلاح به تکنیک های کلامی و روایی در نمایش اشاره دارد که تمرکز را از وجه تقلیدی و اجرایی تئاتر به شیوه های روایتگری و قدرت واژگانی منتقل می کند. تئاتر دایجتیک برای انتقال دایجسیس روایت به میمسیس تئاتر و حذف کنش، از نقل کردن، متون شعری، انواع واسطه های روایی و اشکال راوی استفاده می کند. بیضایی در آغاز راه نمایشنامه نویسی اش از سویی کوشید با تکیه بر بیان شعری و غنای واژه ها، نوعی ادبیات فاخر برخاسته از نظم حماسی را به آثار منثورش تسری دهد و از سوی دیگر با تغییر شکل نمایش های بومی روایتگر، همچون نقالی و تعزیه و بهره بردن از سنت های داستان گویی ایرانی، آن ها را به درام صحنه ای نزدیک ساخت. بررسی نشانه های دایجتیک همچون میزان واسطه گری و حضور راوی، پرهیز از کنش و ارائه ی کلامی شخصیت ها و فضا، در برخی آثار اولیه ی بیضایی نشان از تسلط قدرت شاعرانه و نقل روایی بر میل به نمایشگری و تقلید می دهد. در سه برخوانی بیضایی «بازگویی» حوادث جای «بازنمایی » را می گیرد، سلطان مار در فضای داستانی می ماند و خاطرات هنرپیشه ی نقش دوم مثال کاملی از تئاتر دایجتیک است که در آن مرز میان دایجسیس و میمسیس مدام با شخصیت/راوی ها طی می شود. روش کار در این تحقیق توصیفی-تحلیلی است.

زبان چون دیگر اختراعات بشری به سبب نیاز انسان شکل گرفت و در نزد تمدنهای مختلف پرورده شد و زبانهای مختلف پدید آمد.ترجمه زبانی به زبان دیگر، همه در فهم مضمون آن نهفته است نه در دریافت معنای واژه ها که واژه واحد ترجمه نیست، مبنا و واحد ترجمه همان بند بند مضامین متن است. هنگام ترجمه پس از دریافت مضمون باید با واژه های زبان مقصد به خلق همان مضمون دست زد؛ باز آفرینی خلاقانه.بی تردید هیچ جهان بینی ای مختص زبان خاصی نیست. گونه گونی جهان بینیها، از درون ذات و تجربیات انسان پدید می آید و مرتبط با نوع زبان او نیست. ترجمه برای انتقال این جهان بینیها و نزدیک کردن انسانها، فرهنگها و تمدنها نخستین و مهمترین ابزار است. اگر بگوییم که ترجمه ابزاری برای آفرینش صلح است؛ سخن به گزافه نگفته ایم.

زمینه و هدف: کاربرد شناسی زبان مطالعه کنش های گفتاری و جنبه های اجتماعی تعاملات ارتباطی در بافت زبان است. به دلیل نقش مهم شنوایی در رشد مهارت های زبانی، کودکان کم شنوا در تمام سطوح زبان از جمله کاربردشناسی با مشکلاتی مواجهند. تکلیفی که به خوبی این تفاوت را آشکار می سازد بازگویی داستان است. با توجه به اهمیت این مهارت ها در زندگی روزمره این کودکان و فقدان پژوهشی منسجم در زبان فارسی، مطالعه حاضر با هدف توصیف مقدماتی این توانایی های کودکان کم شنوا در قالب بازگویی داستان انجام شد.روش بررسی: این مطالعه موردی توصیفی روی پنج کودک کم شنوای شش ساله و دو کودک شنوای هم سن انجام شد. مهارت های کاربردشناسی آنها با استفاده از آزمون بازگویی داستان در اتاقی ساکت اجرا، سپس داستان گویی کودک ضبط، تحلیل و امتیازدهی شد.یافته ها: بین امتیاز آزمودنی با کم شنوایی شدید و گروه هنجار تفاوتی وجود نداشت، از طرفی بین امتیاز آزمودنی با کم شنوایی عمیق و کاشت حلزون در حفظ موضوع و توالی وقایع با گروه شنوا اختلاف دیده شد. امتیاز آزمودنی با کم شنوایی عمیق و کاربر سمعک در همه موارد به جز اطلاعات اصلی با گروه شنوا اختلاف زیادی داشت. از طرفی، همه آزمودنی ها از حروف ربط به طور مناسب استفاده می کردند.نتیجه گیری: کودکان کم شنوا در به کارگیری مهارت های کاربردشناسی ضعیف تر از کودکان شنوا عمل می کنند. از طرفی، بین افراد کم شنوا نیز تفاوت وجود دارد که حاکی از تنوع این توانایی ها در کودکان کم شنوا است و این تفاوت در توانایی های زبانی بر اساس میزان کم شنوایی، نوع پروتز، استفاده مفید از باقی مانده شنوایی، زمان و کیفیت آموزش های توانبخشی شنوایی و سایر عوامل، را خاطر نشان می سازد.

مقدمه: بازگویی روانشناختی روشی است که در پیشگیری از بروز نشانه های اختلال استرس پس از سانحه در آسیب های مختلف به کار رفته است. درمان های شناختی - رفتاری نیز در درمان این اختلال موثر بوده اند. به منظور ارزیابی اثر بازگویی روانشناختی همزمان با گروه درمانی با روش شناختی - رفتاری، این مطالعه انجام شد. روش: در یک مطالعه مداخله ای (کارآزمایی عرصه ای) از نوع قبل - بعد، 174 نفر از بازماندگان زلزله بم که نشانه های اختلال استرس پس از سانحه را داشتند و به دلیل شدت اختلال و یا همزمانی سایر اختلالات روانپزشکی، نیازمند درمان دارویی نبودند، تحت درمان گروهی (شامل یک جلسه بازگویی روانشناختی و سه جلسه درمان شناختی - رفتاری) قرار گرفتند. نشانه های اختلال با مقیاس CAPS بلافاصله و سه ماه بعد از مداخله ارزیابی شد و نتایج از طریق آزمون های t جفتی و تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر قبل و بعد از مداخله مقایسه شدند. یافته ها: از 174 فرد مورد مطالعه، 50 نفر به دلیل مهاجرت و یا تمایل شخصی از مطالعه خارج شدند. پس از انجام مداخلات، تغییر فراوانی نشانه های اختلال در یک دوره سه ماهه معنی دار بود، ولی اثر آن بر شدت نشانه ها از نظر آماری فقط در کوتاه مدت (بلافاصله پس از مداخله) معنی دار بود. تغییر میانگین نشانه های اجتنابی از نظر آماری معنی دار بود و این مداخلات بر نشانه های تجربه مجدد واقعه (در دراز مدت) و نشانه های برانگیختگی (در کوتاه مدت و دراز مدت) اثری نداشتند. نتیجه گیری: انجام مداخلات درمانی شامل یک جلسه بازگویی روانشناختی و سه جلسه درمان شناختی - رفتاری گروهی ممکن است باعث کاهش برخی نشانه های اختلال استرس پس از سانحه زلزله (از جمله نشانه های اجتنابی) شود، ولی بر نشانه های برانگیختگی اختلال اثری ندارد.

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر آموزش به شیوه روش تدریس اعضای گروه بر میزان یادگیری-یاددهی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان ایلام و مقایسه آن با روش تدریس بازگویی است. این پژوهش با روش نیمه تجربی اجرا گردیده و جامعه آماری آن تمامی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان ایلام (که تعداد آن ها حدود 500 نفر در 18 کلاس بوده) است. برای اجرای پژوهش یک کلاس 32 نفره به عنوان گروه گواه و یک کلاس 27 نفره به عنوان گروه آزمایش از آن ها انتخاب شدند. از این کلاس، تعداد 16 نفر به شیوه آموزش تیمی و 16 نفر به شیوه آموزش بازگویی مورد تدریس و آموزش قرار گرفتند. درنهایت، نمرات آزمون میزان یادگیری- یاددهی و آزمون مهارت های ارتباطی دانشجویان با گروه شاهد هم مقایسه گردید. در این پژوهش در قالب سه فرضیه به بررسی تاثیر دو نوع آموزش پرداخته شد، فرضیه اول، بررسی نتایج دو نوع آموزش بر میزان یادگیری و یاددهی، در فرضیه دوم، نتایج ادغام دو روش بر میزان یادگیری و یاددهی و در فرضیه سوم، نتایج هر روش آموزش بر تعمیق یادگیری مورد بررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که شیوه آموزش تیمی بر میزان یادگیری-یاددهی دانشجویان تاثیر مثبت بیشتری نسبت به روش آموزش بازگویی داشته است چراکه در سطح آلفای 0.05 درصد، مقدار آزمون پیرسون در گروه افراد با آموزش تیمی معادل 0.018 بوده و این مقدار در سطح پایین تری نسبت به آموزش بازگویی که مقدار پیرسون آن تعادل 0.042 بوده است، قرار دارد. نتایج نشان داد، تاثیر ادغام شیوه های تدریس اعضای تیم و بازگویی در افزایش یادگیری و یاددهی دانشجویان تفاوت وجود دارد موثر بوده اند. همچنین، بین شیوه های تدریس اعضای تیم و بازگویی، در افزایش تعمیق یادگیری (یادگیری طولانی مدت مطالب) در دانشجویان پذیرفته می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.