زمینه و هدف: مطالعات متعدد حاکی از دخالت اعصاب سروتونرژیک در بروز تحمل و وابستگی به مورفین می باشند. هدف از این تحقیق بررسی تاثیر داروی بوسپیرون، بعنوان اگونیست نسبی گیرنده 5-HT1A، بر روی شدت علایم سندرم ترک مورفین در موش ها بود.روش ها: آزمایشات بر روی موشهای سفید سوری نر با محدوده وزنی 25 الی 30 گرم انجام پذیرفت. برای ایجاد وابستگی از تزریقات 9 روزه داروی مورفین در دوزهای 5 میلی گرم (روز اول)، 10 میلی گرم (روز 2 تا 3)، 15 میلی گرم (روز 4 تا 5)، 20 میلی گرم (روز 6 تا 7) و 25 میلی گرم (روز 8 تا 9) به ازای هر کیلوگرم وزن به شکل زیر جلدی استفاده شد و روز نهم بعد از تزریق نالوکسان با دوز 5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن و به روش داخل صفاقی، علایم سندرم محرومیت که شامل رفتارهای سیخ شدن دم و پرش بودند به مدت 40 دقیقه ثبت شدند. در گروه های تحت درمان با بوسپیرون به همراه تزریق روزانه مورفین، داروی بوسپیرون در سه دوز 5؛ 7.5 و 10 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن به روش داخل صفاقی تزریق شد.یافته ها: نتایج مطالعه ما نشان داد که در موشهای وابسته به مورفین پس از القای سندرم ترک توسط نالوکسان علایم شدیدی (P<0.001) چون سیخ شدن دم و پرش (در مقایسه با گروه کنترل) دیده می شود. در موشهای تحت درمان با بوسپیرون (دوزهای 5 و 7.5 و 10 میلی گرم) و مورفین، سیخ شدن دم و پرش به طور چشمگیری (P<0.001) در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت. تزریق بوسپیرون 7.5 ,5) و 10 میلی گرم) به تنهایی تاثیر معنی داری بر شدت رفتارهای سندرم ترک نداشت.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که داروی بوسپیرون بطور قابل توجهی می تواند شدت علایم ترک را در موشهای وابسته به مورفین کاهش دهد.

زمینه: سوء هاضمه عملکردی یک اختلال هتروژن با سبب شناسی ناشناخته است که باعث افت کیفیت زندگی در مبتلایان می شود. ما در این مطالعه، اثر داروی بوسپیرون به عنوان آگونیست گیرنده 5HT1A سروتونین را با آمی تریپتیلین و پلاسبو در بهبود کیفیت زندگی و علایم بیماران سوء هاضمه عملکردی را مقایسه کردیم.مواد و روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی شاهد دار تصادفی شده دوسوکور بود. بیماران دارای معیارهای تشخیصی رم 2 و بررسی های طبیعی گوارشی، به روش نمونه گیری متوالی انتخاب گردیدند. افراد به طور تصادفی در سه گروه درمانی آمی تریپتیلین، بوسپیرون و پلاسبو قرار گرفتند. برای ارزیابی کیفیت زندگی و نشانه ها قبل و بعد از درمان از شاخص (Nepean Dyspepsia Index) NDI استفاده شد.یافته ها: میانگین سن بیماران 35.38 سال بود. نمره کل نشانه ها و کیفیت زندگی در هر سه گروه در ابتدای مطالعه یکسان بود، اما پس از اتمام درمان، نمرات فوق در سه گروه با یکدیگر تفاوت داشت. بوسپیرون از هر دو داروی آمی تریپتیلین و پلاسبو در کاهش علامت سیری زودرس موثرتر و بهبود بیشتری در کیفیت زندگی بیماران در مقایسه با پلاسبو نشان داد. هر دو داروی بوسپیرون و آمی تریپتیلین در کاهش علامت درد بخش فوقانی شکم بهتر از پلاسبو بودند.نتیجه گیری: بوسپیرون در بهبود کیفیت زندگی، علامت سیری زودرس و درد شکمی در بیماران سوء هاضمه عملکردی، موثر است. از آنجا که هنوز مکانیسم عمل بوسپیرون و نیز فیزیوپاتولوژی بیماری سوء هاضمه عملکردی ناشناخته است، به مطالعات بیشتری برای روشن شدن زوایای مختلف بیماری و اثر درمانی داروهای مختلف بر آن مورد نیاز می باشد.

هدف: بررسی اثربخشی و عوارض جانبی بوسپیرون در مقایسه با متیل فنیدیت در کنترل نشانه های کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی کم توجهی.(ADHD) روش: 32 کودک 12- 6 ساله مبتلا به ADHD مورد بررسی قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها مقیاس ارزیابی (ADHD-RS) ADHD فرم پدر و مادر و آموزگار برای هر دو گروه به کار برده شد. عوارض دارویی بر پایه فهرست عوارض جانبی این دو دارو بررسی شد. دوز دارو برای بیماران در گروه بوسپیرون 0.5 mg/kg/day و در گروه متیل فنیدیت  0.3-1 mg/kg/dayبود. داده ها به کمک آزمون های آماری t جفت شده، تحلیل واریانس یک راهه با اندازه گیری های مکرر، آزمون t مستقل و آزمون خی دو تحلیل شدند.یافته ها: در پایان شش هفته، هر دو گروه نسبت به پیش از آغاز بررسی، در نمره کلی ADHD-RS و زیرمقیاس های بی توجهی، بیش فعالی و تکانش گری کاهش معنی دار (p=0.001) نشان دادند، ولی مقایسه دو گروه در نمره کلی ADHD-RS پدر و مادر (p=0.77) و آموزگار (p=0.23) تفاوتی نشان نداد. دو گروه در زیرمقیاس بی توجهی تفاوت داشتند، به طوری که متیل فنیدیت بر بوسپیرون برتری داشت. عوارض جانبی بوسپیرون کمتر از متیل فنیدیت بود.نتیجه گیری: بوسپیرون نیمرخ عوارض جانبی مطلوبی دارد و باعث بهبود محسوس در علایم ADHD می شود. این یافته های اولیه در مورد اثربخشی بوسپیرون در کودکان مبتلا به ADHD به بررسی های بیشتری نیاز دارد.

زمینه و هدف: این تحقیق با هدف بررسی تاثیر عصاره آبی میوه سماق بر روی میزان اضطراب در موش سوری انجام شده است. به علت خواص زیادی که برای سماق ذکر شده از این گیاه استفاده گردید و تست هایOTF و ماز به علاوه ای مرتفع اثرضد درد و ضد اضطرابی این گیاه را اثبات کرد. روش کار: خوشه های سماق از دو منطقه زیر کشت در ایران؛ غرب(باغات تبریز) و شرق(باغات خراسان رضوی) خریداری و جهت تزریق غلظت های مختلف عصاره میوه سماق، 58 سر موش سوری نر استفاده گردید که 50 سر از آن ها در 5 گروه 10 تایی قرار داده و یک گروه به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد که تنها آب و غذا دریافت کردند. گروه های 2، 3 و 4 به ترتیب دوزهای 50، 100 و 200میلی گرم بر کیلوگرم عصاره را دریافت کرده و به گروه آخر بوسپیرون به عنوان داروی ضد اضطراب غیر خواب آور تزریق گردید. سپس تست های OFT و ماز به علاوه ای مرتفع انجام شد. هم چنین اثر ضد درد چهار دوز25، 50، 100، 200میلی گرم بر کیلوگرم از عصاره با آزمون فرمالین در فواصل زمانی معین پس از تزریق بررسی گردید. یافته ها: داده ها نشان دهنده اختلاف آماری معنا داری بین عصاره سماق در تمامی دوزها و بوسپیرون در مقایسه با گروه کنترل می باشد(05/0 p<). همچنین زمان سپری شده در بازوی باز در تزریق با بوسپیرون در مقایسه با گروه کنترل اختلاف معناداری را نشان می دهد(01/0 p<). از طرفی دوزهای 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره نسبت به گروه کنترل اختلاف معناداری را نشان می دهد(05/0 p<). در حالی که دوز 200 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره در مقایسه با دوزهای دیگر اثر بخشی کمتری دارد. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان می دهد موش های دریافت کننده عصاره میوه سماق با دوزهای 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم مدت زمان بیشتری را نسبت به گروه کنترل در بازوی باز سپری کردند، به عبارت دیگر جستجوی بیشتری را در داخل بازوی باز ماز به علاوه ای مرتفع داشتند که این شاخص مربوط به خاصیت ضد اضطرابی سماق می باشد. نیز تزریق عصاره میوه سماق دارای اثر ضد دردی قوی بوده است.

زمینه و هدف: مطالعات متعددی حاکی از نقش مهم اعصاب سروتونرژیک در اثرات ضد دردی و بروز تحمل به مرفین دارد. هدف از اجرای این تحقیق بررسی نقش احتمالی گیرنده های 5-HTlA – با استفاده از مصرف مزمن بوسپیرون (آگونیست نسبی گیرنده های 5-HTlA) - در ایجاد اثرات بی دردی و بروز تحمل ب اثرات ضد دردی مرفین در تست هات پلیت بود. روش ها: آزمایشات بر روی موشهای سوری نر با محدوده زنی 20 الی 25 گرم انجام پذیرفت. در گروه کنترلn=8)) تزریقات داخل صفاقی (5mg/kg/day) انجام گرفت. در گروههای دریافت کننده حامل و تست نیز قبل از تجویز مرفین5mg/kg/day) )، به ترتیب حامل بوسپیرون (سالین نرمال: 0.5ml/kg/day) بوسپیرون 10 mg/kg/day)و 7.5 و 5) بصورت داخل صفاقی تزریق گردید. آزمون هات پلیت هر پنج روز یکبار درست قبل ار تزریق داروها و نیم ساعت بعد از تزریق مرفین انجام می گرفت. جهت اطمینان از ایجاد تحمل، آزمایشات 5 روز بعد از مشاهده بروز تحمل به اثرات ضد دردی مرفین ادامه می یافت. در سه گروه دیگر فقط به تنهایی بوسپیرون 10 mg/kg/day)و 7.5 و 5) بصورت داخل صفاقی تزریق گردید. آزمون هات پلیت هر پنج روز یکبار جهت بررسی اثرات بی دردی بوسپیرون درست قبل از تزریق بوسپیرون و نیم ساعت بعداز آن انجام گرفت. یافته ها: تجویز مزمن بوسپیرون 10 mg/kg/day) و 7.5و 5) بصورت معنی دار (p<0.05) بروز تحمل به مرفین را به تاخیر انداخت. علاوه بر این مصرف مزمن بوسپیرون به تنهایی 10 mg/kg/day)و 7.5 و 5) بصورت معنی دار (p<0.05) اثر بی دردی در آزمون هات پلیت نشان داد. نتیجه گیری: نتایج حاصله نشانگر نقش مهم گیرنده های 5-HT1A در ایجاد بی دردی و بروز تحمل به مرفین بوده و احتمال دستیابی به راه حلی در جهت غلبه بر مشکلات بالینی ناشی از کاربرد طولانی مدت اپیوئیدها وجود دارد. با این وجود مکانیسم دقیق ارتباط بین سیستمهای سروتونرژیک و اپیوئیدرژیک همچنان روشن و واضح نمی باشد.

اختلال اضطراب فراگیر با توجه به سیر مزمن، شیوع زیاد و همبودی بالای با سایر اختلال های روانشناختی، به عنوان یکی از مهم ترین اختلال های ناتوان کننده بزرگسالان مطرح شده است و پرداختن به روش های درمانی موثر و اقتصادی تر برای این اختلال سودمند و ضروری است. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان عدم تحمل بلاتکلیفی، بوسپیرون و درمان ترکیبی عدم تحمل بلاتکلیفی با بوسپیرون در بهبود علائم بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود. در یک کارآزمایی بالینی با پیش آزمون و پس آزمون، از بین مراجعه کنندگان به مراکز و کلینیک های روانشناختی و روانپزشکی شهر تهران، 24 بیمار مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر انتخاب شدند و به طور تصادفی در سه گروه درمان عدم تحمل بلاتکلیفی، بوسپیرون (60-5 میلی گرم در روز) و ترکیبی جایگزین شدند. داده ها در مرحله قبل و بعد از مداخله از طریق مقیاس اختلال اضطراب فراگیر (GADS-7)، مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (IUS)، پرسشنامه نگرانی ایالت پنسیلوانیا (PSWQ)، پرسشنامه افسردگی بک- ویرایش دوم (BDI-II) و مقیاس سازگاری اجتماعی و شغلی (WSAS) گردآوری شدند. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری کروسکال والیس، U من ویتنی و تحلیل کوواریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد کههر دو درمان عدم تحمل بلاتکلیفی و ترکیبی در مقایسه با بوسپیرون منجر به کاهش علائم اختلال اضطراب فراگیر، عدم تحمل بلاتکلیفی، نگرانی، افسردگی و افزایش سازگاری اجتماعی- شغلی شدند (0.01> p). نتایج آزمون U من ویتنی و تحلیل کوواریانس یک طرفه نیز نشان دادند که بین اثربخشی درمان عدم تحمل بلاتکلیفی و ترکیبی تفاوت معناداری وجود نداشت. نتایج این پژوهش در کل نشان داد که درمان عدم تحمل بلاتکلیفی و ترکیبی در بهبود علائم اختلال اضطراب فراگیر موثرتر از بوسپیرون (60-5 میلی گرم در روز) هستند. با این وجود، به نظر می رسد افزودن دارو (بوسپیرون) به درمان عدم تحمل بلاتکلیفی منجر به بهبودی بیشتر بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر نمی شود.

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی بوسپیرون و متیل فنیدیت در درمان اختلال نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD) انجام شد.روش: در یک کارآزمایی بالینی، با کاربرد طرح متقاطع و دوسوکور، 40 کودک و نوجوان 16-6 ساله مبتلا به ADHD به روش آسان انتخاب و با روش تصادفی سازی بلوکی در دو گروه قرار گرفتند. پژوهش دارای دو مرحه هشت هفته ای، همراه با یک هفته بدون درمان بود. به گروه یک در مرحله اول متیل فنیدیت و در مرحله دوم بوسپیرون داده شد و برای گروه دوم به صورت وارون عمل شد. دوز هر دو دارو 0.5 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در نظر گرفته شد. برای گردآوری داده ها پرسشنامه تشخیص اختلال نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD-DQ)، نسخه پدر/ مادر و آموزگار مقیاس درجه بندی (ADHD-RS) ADHD و پرسش نامه عوارض داروهای بوسپیرون و متیل فنیدیت به کار رفت. پس از هفته های دوم، چهارم، ششم و هشتم در هر مرحله، نسخه پدر/ مادر و آموزگار ADHD-RS و پرسشنامه عوارض جانبی دارو تکمیل شد. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازه های مکرر تحلیل شد.یافته ها: در پایان هر مرحله پژوهش، نسبت به شروع درمان و طی هفته های مختلف آن، نمره خرده مقیاس های نقص توجه، بیش فعالی و تکانشگری ADHD-R تحت تاثیر هر دو دارو کاهش داشتند و بین دو دارو تفاوتی دیده نشد. تاثیر متیل فنیدیت بر کاهش نشانه ها زودتر از بوسپیرون ظاهر شد و با گذشت زمان، کاهش نمره ها بیشتر بود. عوارض جانبی متیل فنیدیت نیز بیشتر بود (0.0001>p).نتیجه گیری: به نظر می رسد بوسپیرون در درمان ADHD، با عوارض جانبی کمتر، به اندازه متیل فنیدیت موثر باشد.

زمینه و هدف: منتول یک منوترپن و جزء اصلی اسانس گیاهان خانواده نعناع می باشد. اثرات آرامبخشی و ضداضطرابی این ترکیب پیشتر گزارش شده است اما مکانیسم دخیل در اثر ضداضطرابی آن هنوز مشخص نشده است. در این مطالعه، اثرات تجویز سیستمیک منتول در تست فضای باز و ماز بعلاوه ای شکل مرتفع، همچنین مکانیسم احتمالی تاثیر ضداضطرابی آن در موش سوری مورد بررسی قرار گرفته است. روش ها: در مرحله اول این مطالعه، موش های سوری در 8 گروه مجزا دوزهای 5، 10، 20، 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم از منتول، دیازپام و بوسپیرون را سی دقیقه پیش از تست های رفتاری بررسی اضطراب دریافت نمودند. بر مبنای نتایج، 50 میلیگرم بر کیلوگرم بعنوان دوز موثر منتول تعیین گردید. در مرحله دوم، برای تعیین مکانیسم دخیل در اثر ضداضطرابی منتول از تجویز داروهای فلومازنیل به عنوان آنتاگونیست گیرنده های بنزودیازپینی و وی 100635 به عنوان آنتاگونیست گیرنده های سروتونینی استفاده شد. یافته ها: مطالعه حاضر نشان داد که منتول به ویژه در دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت معنی داری تعداد خطوط طی شده، رفتار نظافت کردن و ایستادن روی پاهای عقب را درتست فضای باز کاهش و میزان ورود به بازوی باز و زمان حضور در بازوی باز را در تست ماز بعلاوه ای شکل مرتفع افزایش می دهد (0/05