سابقه و هدف: بلوک کودال با استفاده از بی حس کننده های موضعی به صورت شایعی در کودکان برای تامین بی دردی حین عمل و بعد از اعمال جراحی نظیر هرنیورافی و ارکیوپکسی به کار می رود. برای تقویت و افزایش طول مدت بی دردی ناشی از بی حس کننده های موضعی پیشنهاد شده که از ترکیب بی حس کننده ها با داروهای دیگر استفاده شود. هدف از این مطالعه مقایسه اثر بخشی افزودن فنتانیل یا نیوستیگمین به بوپیواکایین %0.25 در بلوک کودال در کودکان کاندید عمل هرنیورافی اینگوینال است.مواد و روش ها: 75 بیمار به طور تصادفی در سه گروه قرار داده شدند. برای بلوک کودال در گروه اول از مخلوط 1 میکروگرم/کیلوگرم نیوستیگمین و 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکایین %0.25 در گروه دوم از مخلوط 1 میکروگرم/کیلوگرم فنتانیل و 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکایین %0.25 و در گروه سوم از 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکایین %0.25 تنها استفاده شد. متغیرهای همودینامیک، شدت درد و آرام بخشی بیمار، میزان نیاز به مسکن اضافی و عوارض جانبی در بیماران ارزیابی شد. متوسط سن، وزن، مدت جراحی و بیهوشی در هر سه گروه مشابه یکدیگر بودند. میانگین فشار خون سیستولیک و ضربان قلب قبل از بیهوشی نیز در گروه ها نظیر یکدیگر بود.یافته ها: میانگین فشار خون سیستولیک و ضربان قلب در زمان عمل جراحی در گروه بوپیواکایین تنها بیشتر از دو گروه دیگر بود ولی اختلاف گروه ها معنی دار نبود. در زمان جراحی بی دردی حین جراحی و میزان بی دردی و آرام بخشی بعد از عمل در هر سه گروه کافی بود و اختلاف معنی داری نداشت. شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل نیز بین گروه ها مشابه بود. عارضه جانبی دیگری مشاهده نشد.نتیجه گیری: ما در این مطالعه به این نتیجه رسیدیم که افزودن 1 میکروگرم/کیلوگرم فنتانیل یا نیوستیگمین به 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکایین %0.25 در بلوک کودال تاثیر بیشتری از نظر بی دردی نسبت به بوپیواکایین %0.25 به تنهایی در کودکان تحت هرنیورافی اینگوینال یک طرفه نخواهد داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: بررسی ها نشان داده که اپیوییدها از طریق تاثیر بر گیرنده های اپیوییدی در بافت های محیطی می توانند اثرات ضد دردی قوی ایجاد کنند. در این مطالعه ما اثرات تزریق داخل مفصلی مرفین با داروی بی حس کننده موضعی بوپیواکایین و مخلوط این دو پس از اعمال جراحی آرتروسکوپی زانو را بر درد پس از عمل مورد بررسی قرار دادیم. هدف از این مطالعه این بود که آیا استفاده از تزریق داخل مفصلی اپیویید و داروی بی حس کننده موضعی (بوپیواکایین)، سبب تسکین درد پس از عمل جراحی آرتروسکوپی زانو می گردد؟ و این که استفاده از کدام یک از این داروها یا مخلوط این دو دارو دارای اثرات آنالژزیک موثرتری است؟ روش بررسی: مطالعــه بــه صـــورت دو سوکــور بــــر روی 40 بیمــار سنیــــن 50-20 ســـال با ASA  (American Socity of Anesthesia) کلاس I صورت گرفت. بیماران در چهار گروه 10 نفره تقسیم شدند. در خاتمه عمل جراحی آرتروسکوپی به گروه A، 10 میلی گرم مرفین، گروه B، 50 میلی گرم بوپیواکایین 25/0 درصد، گروه C، مخلوط 10 میلی گرم مرفین و 50 میلی گرم بوپیواکایین 25/0 درصد به صورت داخل مفصلی تزریق گردید. گروه D نیز گروه کنترل بود. پروتکل بیهوشی در تمامی بیماران یکسان بود. درد پس از عمل جراحی در ساعات 2، 4، 6، 8 و 24 پس از عمل از طریق(Visual Analouge Scale) VAS  اندازه گیری شد. نتایج با استفاده از آزمون t و نرم افزار SSEP مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در نهایت مشخص شد که بی دردی حاصل از مرفین داخل مفصلی، تاخیری و طولانی مدت و بی دردی ایجاد شده توسط بوپیواکایین سریع و کوتاه مدت است. نتیجه گیری: تجویز مرفین و بوپیواکایین با یکدیگر ایجاد یک بی دردی سریع و طولانی مدت پس از عمل جراحی می کند که می تواند مطلوب باشد.

زمینه و هدف: سردردهای ناشی از مصرف بیش از حد دارو سردردهایی هستند که بیش از 15 روز در ماه طول کشیده و در اثر هر داروی مسکنی که برای کاهش درد مصرف می شود ایجاد می گردد. اغلب درمان های دارویی استفاده شده در این افراد بی نتیجه بوده است. در برخی موارد از بلوک عصب اکسی پیتال بزرگ برای درمان این سردردها استفاده می شود.روش بررسی: مطالعه به صورت تجربی و دو سویه کور در بیماران بزرگ سال مراجعه کننده به درمانگاه نورولوژی بیمارستان سینا از خرداد سال 1388 الی خرداد 1390 انجام گردید. بلوک عصب پس سری در گروه اول با 3ml بوپیواکایین 0.5% و 2ml سالین و در گروه دوم با ترکیب 3ml بوپیواکایین 0.5% به همراه 80 میلی گرم متیل پردنیزولون انجام شد. کاهش شدت سردرد بر اساس معیار Visual Analogue Scale و افزایش مدت روزهای بدون سردرد اندازه گیری شد. P<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: 13 مرد و 19 زن با میانگین سنی 39.88±8.76 سال در این مطالعه شرکت کردند. میانگین کاهش شدت سردرد یک ساعت بعد از تزریق در گروه اول 5.56±1.03 و در گروه دوم 4.63±1.92 بود. میانگین روزهای بدون سردرد یک ماه پس از تزریق در گروه اول 8.75 و در گروه دوم 4.75 روز بود. در هیچ مورد اختلاف آماری معنی داری میان دو گروه وجود نداشت.نتیجه گیری: استفاده از هر دو روش نتایج یکسان و موثری در درمان بیماری داشت. این نکته به خصوص در مورد این سردردها که اغلب مقاوم به درمان بوده و باعث اختلال در زندگی روزمره بیماران می گردد اهمیت دارد.

زمینه و هدف: اداره صحیح زایمان و بیهوشی برای سلامت مادر و جنین طی عمل سزارین بسیار مهم است. این مطالعه با هدف بررسی مقایسه ای اثر بی حسی نخاعی با بوپیواکایین به تنهایی با بوپیواکایین به همراه 12.5 و 25 میکروگرم فنتانیل بر روی نمره آپگار نوزادی در عمل سزارین انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور تصادفی بر روی 120 خانم باردار ترم در محدوده سنی 40-20 سال با کلاس فیزیکی 1 و 2 کاندید عمل سزارین انتخابی انجام شد. بیماران در سه گروه مساوی 40 نفری وارد مطالعه شدند. بی حسی نخاعی در گروه اول با بوپیواکایین تنها، گروه دوم بوپیواکایین +12.5 میکروگرم فنتانیل و گروه سوم بوپیواکایین +25 میکروگرم فنتانیل انجام شد. نمره آپگار دقایق یک و پنج پس از تولد، متغیرهای دموگرافیک و سایر متغیرهای حین عمل ثبت شد. داده ها با تست های آماری تی تست، مجذور کای، آنووای تکراری و نرم افزار SPSS16.00 آنالیز شد.یافته ها: سه گروه از لحاظ سن، وزن و قد تقریبا مشابه بودند. میانگین نمره آپگار دقایق یک و پنج بین سه گروه تفاوت معنی داری نشان نداد. میزان بروز عوارض جانبی بی حسی نخاعی بین سه گروه نیز اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: اضافه کردن دوزهای 12.5 و 25 میکروگرم فنتانیل به بوپیواکایین داخل نخاعی تاثیر معنی داری بر روی نمره آپگار نوزادان متولد شده نداشته و عوارض جانبی مخدر اینتراتکال را در مادران به طور قابل توجه ای افزایش نمی دهد.

زمینه: بی حسی نخاعی با لیدوکایین کوتاه اثر و با بوپیواکایین طولانی اثر است.هدف: پژوهش به منظور تعیین طول اثر مخلوط لیدوکایین و بوپیواکایین در بی حسی نخاعی انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی بر روی 40 بیمار (20 زن  و20  مرد) که به عمل جراحی بر روی قسمت تحتانی شکم، لگن و اندام تحتانی نیاز داشتند، انجام شد. ممانعتی از نظر انجام بی حسی نخاعی در این بیماران وجود نداشت.یافته ها: طول اثر دارو در 4 بیمار (10%) کمتر از 75 دقیقه، 12 بیمار (30%) بین 75تا 89 دقیقه، 12 بیمار (30%) بیشتر از 105 دقیقه بود.نتیجه گیری: مخلوط لیدوکایین و بوپیواکایین در مقایسه با لیدوکایین به تنهایی طول اثر متوسطی در بی حسی نخاعی ایجاد می کند.

زمینه و هدف: تاثیرات اضافه کردن داخل نخاعی مخدرها به بی حس کننده موضعی در جراحی های داخل شکمی شناخته شده است. هدف از این مطالعه کاهش دوز بوپیواکایین داخل نخاعی با افزودن فنتانیل داخل نخاعیو بررسی اثرات آن در جراحی سزارین انتخابی است. مواد و روش کار: در یک کار آزمایی بالینی دوسوکور 60 بیمار کاندید عمل جراحی سزارین انتخابی در دو گروه کنترل (بوپیواکایین (mg 12.5 و مطالعه (بوپیواکایین mg 8 به همراه µg 20 فنتانیل) مورد بررسی قرار گرفتند. پارامترهایی از جمله پایداری همودینامیک، درد احشایی، تهوع، استفراغ، لرز حین عمل، دوز فنتانیل و افدرین مصرفی در حین عمل و بازگشت درد بعد از عمل، مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: میانگین تغییرات فشار خون سیستولیک بعد از 5، 10، 20 و 60 دقیقه در افرادی که فنتانیل دریافت کرده بودند، کمتر بود. لرز و دوز افدرین مصرفی در طی عمل جراحی در گروه مطالعه کمتر از گروه کنترل بود (p<0.05) طول مدت بی دردی بعد از عمل نیز به طور معنی داری در گروه مطالعه بیشتر بود (9.9 ± 138.5 در مقابل 7.5 ± 115.5دقیقه و (p<0.05)، ولی کیفیت بی دردی حین کشیدن پریتوئن بین دو گروه متفاوت نبود. از نظر تغییرات ضربان قلب، استفراغ و فنتانیل تزریقی در طی عمل جراحی تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. نتیجه گیری: کاهش دوز داروی بی حس کننده موضعی در روش بی حسی ناحیه ای همراه با اضافه کردن فنتانیل، سبب کاهش میزان بروز افت فشارخون، ثبات همودینامیک بیشتر طی عمل جراحی سزارین انتخابی و افزایش طول مدت بی دردی پس از عمل شده و نیز عوارضی چون لرز و مصرف وازوپرسور را کاهش می دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: مصرف توام پتیدین و کلونیدین با دوزهای کمتر در بی حسی اسپاینال، با هدف بلوک سینرژیستیک مسیرهای انتقال درد در نخاع و کاهش عوارض وابسته به دوز هر یک از داروهای فوق، موضوعی است که در این مطالعه مورد پژوهش قرار گرفته و با بوپیواکایین مقایسه شده است.مواد و روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه بالینی تصادفی دوسوکور است که بر روی 50 نفر از بیمارانی که در کلاس 1 یا 2 وضعیت جسمی انجمن بیهوشی آمریکا قرار داشتند و جهت اعمال جراحی روی اندام تحتانی مراجعه کرده بودند، انجام شد. بیماران به صورت کاملا تصادفی در دو گروه 25 نفری بی حسی اسپاینال با ترکیب کلونیدین و پتیدین و بی حسی اسپاینال با بوپیواکایین قرار گرفتند.یافته ها: زمان رسیدن به بی حسی در سطح T10 در گروه کلونیدین - پتیدین (5.9±1.6 دقیقه) به شکل معنی داری کمتر از گروه بوپیواکایین (9.3±2.3 دقیقه) بود (p<0.001). زمان رسیدن به بلوک کامل حرکتی در گروه کلونیدین - پتیدین (38.8±5.7 دقیقه)، به شکل معنی داری بیشتر از گروه بوپیواکایین (19.6±4.7 دقیقه) بود (p<0.001). زمان درخواست اولین مسکن در گروه کلونیدین - پتیدین (11.6±2 ساعت) که به شکل معنی داری بیشتر از گروه بوپیواکایین (6±0.8 ساعت) بود (p<0.001). متوسط افت فشار خون سیستولیک در گروه کلونیدین - پتیدین (22.5±2.4) به شکل معنی داری بیشتر از گروه بوپیواکایین (11±4.3) بود (p<0.001).نتیجه گیری: استفاده از بوپیواکایین در جراحی روی اندام تحتانی و لگن توصیه می شود ولی در بیمارانی که باید از افزایش فشار خون یا ضربان قلب در آنها پرهیز شده و عمل آنها کمتر از دو ساعت طول می کشد، استفاده از ترکیب کلونیدین - پتیدین توصیه می شود.

سابقه و هدف : با توجه به اهمیت کنترل درد در دوره بعد از عمل جراحی، تجویز مسکن ها با بهبود درد بیماران باعث کاهش عوارض بعد از عمل می شود. این تحقیق به منظور ارزیابی اثر بخشی انفوزیون زیر جلدی بوپیواکایین در کنترل درد بعد از عمل سزارین بیماران بستری در بیمارستان مهدیه طی سالهای 1383-1382 انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق به روش کار آزمایی بالینی شاهد دار تصادفی و به صورت دو سو بی خبر بر روی 60 مادر باردار که کاندید عمل سزارین سگمان تحتانی بی حسی اسپاینال با برش پوستی فان اشتیل بودند، صورت گرفت. نمونه ها به طور تصادفی در دو گروه مورد (30نفر) و شاهد (30نفر) قرار گرفتند. بعد از عمل کاتتر متصل به پمپ انفوزیون روی فاسیا قرار داده شد و این سیستم با حجم مساوی از بوپیواکایین 0.25 درصد و یا آب مقطر پرشد. بیماران از نظر میزان درد بر اساس مقیاس بصری درد و میزان نیاز به مورفین در فواصل زمانی 12.6 و 24 ساعت بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفتند. همچنین زمان راه افتادن و طول مدت بستری در بیمارستان و رضایت بیماران از بهبودی درد بعد از عمل ثبت شد.یافته ها: دو گروه از نظر جمعیت شناختی مشابه بودند. از لحاظ میزان درد بعد از عمل در گروه مورد نسبت به گروه شاهد در تمام فواصل زمانی کاهش قابل توجهی مشاهده شد و شدت درد در گروه مورد در حد خفیف تا متوسط و در دو گروه شاهد در حد متوسط تا شدید بود و بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود داشت (p<0.001). میزان مورفین مصرفی در طی 24 ساعت بعد از عمل در گروه مورد (2.5±2.5 میلیگرم) به طور قابل توجهی کمتر از گروه شاهد (2.7±7.3 میلیگرم) بود (p<0.001). بیشتر بیماران در گروه مورد نسبت به شاهد رضایت از بهبود درد بعد از عمل را به صورت خوب یا عالی ذکر کردند (94% در مقابل 46%) و زمان راه افتادن آنان زودتر بود (5±11 ساعت در مقابل 4±16ساعت) (p<0.01). در مورد طول مدت بستری بعد از عمل اختلاف معنی داری بین دو گروه دیده نشد.نتیجه گیری: انفوزیون زیر جلدی بوپیواکایین از طریق پمپ الکترونیکی تحت کنترل بیمار درمان موثر و بدون عارضه است و باعث تداوم بهبود درد بیماران و کاهش نیاز به تجویز مخدر بعد از عمل سزارین می شود. با توجه به دخیل بودن عوامل متعدد بر شدت و کیفیت درد بعد از عمل انجام تحقیقات بیشتر در این خصوص توصیه می شود.