به منظور ایجاد زودرسی و همرسی در خرمای شاهانی، این پژوهش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. بدین منظور کلرید سدیم1.5  و 3 درصد، اسید استیک 2 و 4 درصد، الکل اتیلیک 70 درصد، مخلوط اسید استیک 2 درصد و کلرید سدیم 1.5 درصد، مخلوط کلرید سدیم 1.5 و سرکه خرما 30 درصد و سرکه خرما 40 و 60 درصد به صورت محلول پاشی روی کل خوشه در دو زمان، یکی شروع تغییر رنگ و دیگری دو هفته بعد از آن (مرحله خلال کامل)، اعمال شد و طی آن تاثیر مواد فوق بر سرعت رسیدن میوه، درصد خرما، رطب، خلال، کل مواد جامد محلول و pH مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که کلرید سدیم 3 درصد، اسید استیک 4 درصد و سرکه خرما 60 درصد، با اختلاف معنی دار نسبت به شاهد، زودرسی و همرسی را در پی داشته اند و این تاثیر در زمان دوم محلول پاشی خیلی بیش تر از زمان اول بوده است. به طوری که محصول یک ماه زودتر قابل برداشت شد. با توجه به نتایج همه اندازه گیری ها، از مجموع تیمارها، محلول پاشی زمان دوم با کلرید سدیم 3 درصد، مناسب ترین تیمار تشخیص داده شد.

به منظور مقایسه ی عملکرد دانه و سایر خصوصیات زراعی و کیفی هیبریدهای ذرت خارجی، این آزمایش با استفاده از 13 هیبرید ذرت دانه ای خارجی همراه با دو رقم شاهد داخلی (BC-62، BC632، BC-621، BC628، BC-512، BC-595، PL-472، BC-525، VALBUM، BC-626، BC-585، Torro، Simon، KSC 704 و KSC703)، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در سال زراعی 1395 در ایستگاه تحقیقاتی ماهیدشت، کرمانشاه اجرا شد. تجزیه واریانس نشان داد که اثر رقم بر صفات زراعی، اجزای عملکرد و عملکرد دانه در سطح احتمال یک درصد معنی دار بود. هیبرید BC-621 با وزن هزار دانه 359 گرم و درصد چوب بلال بسیار پایین (4/12 درصد) و عملکرد 060/15 تن در هکتار و طول دوره رسیدن فیزیولوژیکی 137 روز برترین هیبرید بود. هیبریدهای BC-512 و BC-626 نیز به ترتیب با طول دوره رسیدن فیزیولوژیکی (138 و 136 روز) و با وزن هزار دانه 331 و 324 گرم و درصد چوب بلال (5/13 و 7/16درصد) و عملکردهای دانه 430/14 و 830/13 تن در هکتار و هیبرید Torro نیز با وزن هزار دانه 396 گرم و درصد چوب بلال (15 درصد) و عملکرد دانه 980/12 تن در هکتار و طول دوره رسیدن فیزیولوژیکی 137 روز هیبریدهای برتر بودند. این هیبریدها جهت کشت در مناطق معتدل استان کرمانشاه و سایر مناطق با شرایط مشابه توصیه می شوند و از نظر تیپ و ارتفاع بوته نیز وضعیت بسیار خوبی داشتند. چهار هیبرید یاد شده در حدود 3 تا 5 تن نسبت به شاهدهای KSC704 و KSC703 افزایش عملکرد دانه داشتند. همچنین از تحمل تنش به سیاهک معمولی بیشتری نسبت به ارقام شاهد برخوردار بودند.

واریته برنج دمسیاه که دارای کیفیت پخت عالی است تقریبا دیررس بوده و دارای ریشک بلند می باشد. این تحقیق با هدف القا زودرسی و حذف ریشک در این واریته از سال 1374 الی 1378 اجرا گردید. بذور به طور جداگانه با اشعه گاما در دزهای 100، 200 و 300 گری و همچنین با دی متیل سولفات(DMS)  در غلظت های %0.1، %0.2 و %0.3 به مدت 24 ساعت در دمای اتاق تیمار شدند. در پایان سال اول تعدادی بوته از هر تیمار انتخاب و خوشه اصلی آن ها برای کشت در نسل M2 به صورت خوشه به ردیف برداشت گردید. در نتایج آزمایشی تیمارهایDMS  اختلاف معنی دار مشاهده نگردید، لذا این تیمارها از آزمایش حذف شدند. در نسل دوم (M2)، چهار توده زودرس E1 الی E4  از تیمارهای اشعه گاما به دست آمد که برای رسیدن دارای تفرق بودند. توده E1 برای فقدان ریشک نیز دارای تفرق بود. در نسل M3، لاین های موتان از نظر ارتفاع گیاه، طول خوشه، تعداد ساقه و زمان رسیدن مورد مطالعه قرار گرفتند. در نسل M4، لاین زودرس E3 نسبت به شاهد حدود 15 روز زودرس تر بوده و از نظر ارتفاع گیاه نیز با شاهد دارای اختلاف معنی دار بود. لاین بدون ریشک علاوه بر فقدان ریشک نسبت به شاهد کوتاه تر و زودرس تر بود. در نسل M5، مقایسه عملکرد و بررسی صفات لاین موتان زودرس (E3) و لاین موتان بدون ریشک (AW) و شاهد در رشت و تنکابن بین سال های 1378 و 1379 انجام گرفت. صفات مورد مطالعه عبارت بودند از: ارتفاع گیاه، تعداد ساقه، طول بالاترین و طول دومین میان گره، طول و عرض برگ پرچم، طول دوره خوشه دهی و رسیدن، طول و قطر دانه، باروری سنبلچه، تعداد دانه در خوشه، عملکرد، وزن 100 دانه، درصد آمیلوز، دمای ژلاتینه شدن و قوام ژل. آزمون F برای طول دومین میان گره، طول دوره خوشه دهی، باروری سنبلچه، درصد آمیلوز، دمای ژلاتینه شدن و قوام ژل معنی دار نبود. همبستگی بین طول دوره خوشه دهی و طول دوره رسیدن که معمولا در ژنوتیپ های برنج مثبت و معنی دار است در این تحقیق معنی دار نبود. با توجه به همبستگی بالای بین عملکرد و وزن 100 دانه (** (r=0.7، اصلاح عملکرد از طریق وزن 100 دانه امکان پذیر به نظر می رسد. لاین های موتان زودرس و بدون ریشک گرچه از نظر طول دوره رسیدن با یکدیگر اختلاف معنی دار نداشتند ولی وزن 100 دانه و تعداد دانه در خوشه لاین موتان بدون ریشک برتر از لاین موتان زودرس بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: با توجه به اهمیت زودرسی در کلزا، این تحقیق به منظور شناسایی صفات مهم زراعی مرتبط با عملکرد دانه و معرفی ارقام زودرس با عملکرد بالا در جنس براسیکا انجام گرفت. روش پژوهش: مواد ژنتیکی مورد بررسی در این پژوهش شامل 100 ژنوتیپ از شش گونه جنس براسیکا (B.napus، B. juncea، B. nigra، B. rapa، B. carinata و B. oleracea) بود که به صورت دو تکرار در قالب طرح مربع لاتیس در مزارع تحقیقاتی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری کشت گردیدند. یافته ها: نتایج در تجزیه واریانس، ژنوتیپ های موردمطالعه از لحاظ تمام صفات زراعی، اختلاف معنی داری با یکدیگر داشتند. نتایج مقایسه میانگین نشان داد ژنوتیپ های گونه B. napus بالاترین عملکرد و ژنوتیپ های گونه B. rapa زودرس ترین و کمترین عملکرد را به خود اختصاص دادند. در نتایج همبستگی برای ژنوتیپ های تمام گونه ها، عملکرد با صفات روز تا رسیدگی، تعداد خورجین در بوته، وزن هزاردانه و تعداد دانه در خورجین همبستگی مثبت و معنی داری داشت. رگرسیون گام به گام برای تمامی صفات در تمام گونه ها نشان دهنده اهمیت و نقش تعیین کننده صفات تعداد خورجین در بوته، وزن هزاردانه، تعداد دانه در خورجین و روز تا رسیدگی بر عملکرد ژنوتیپ ها بود. در تجزیه به مؤلفه های اصلی، سه مؤلفه اول، 92 درصد از تغییرات را توجیه نمودند که به ترتیب پتانسیل عملکرد، فنولوژی و وزن هزاردانه نام گذاری شدند. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج نشان داد بهترین گونه، B. napus و بهترین ارقام از نظر زودرسی و عملکرد بالا ارقام Janetzika، Liragold، Hayola 401 و Hayola 308 از گونه B. napus معرفی شدند.

این آزمایش به منظور تعیین نحوه عمل ژن برای صفات تعداد روز تا 50 درصد گل دهی، تعداد روز تا رسیدگی، ارتفاع بوته، وزن 100 دانه، تعداد غلاف در بوته و عملکرد دانه در بوته در نخود کابلی انجام گرفت. در این بررسی، ارقام ایرانی آرمان، هاشم و ارقام خارجی ILC588،ICCV2  و ILC3279 انتخاب و بصورت مستقیم با هم تلاقی داده شدند. چهار نسل حاصل از هر تلاقی (F1, F2, BC1, BC2) و والدین P1 و P2 در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار کشت گردید. برای والدین (P1, P2) و نتاج نسل اول 15 (F1)بوته، برای نسل های تلاقی برگشتی BC1) و30 (BC2  بوته و برای نتاج نسل دوم 60 (F2) بوته در هر تکرار، برای تمام صفات مورد ارزیابی قرار گرفت. از آزمون مقیاس وزنی و کای مربع برای برآورد عمل ژن استفاده شد. در بیشتر تلاقی ها، کای مربع مدل ساده سه پارامتری افزایشی-غالبیت برای اغلب صفات به جز ارتفاع بوته معنی دار شد که حاکی از حضور اثرات متقابل غیر آللی در توارث این صفات است. برای صفات تعداد روز تا  50درصد گل دهی، تعداد روز تا رسیدگی، تعداد غلاف در بوته و عملکرد دانه در بوته، هر دوی اثر ژنتیکی افزایشی [d] و غالبیت [h] معنی دار شد. حضور معنی دار اثر غالبیت[h]  و اثرات متقابل غالبیت در غالبیت [l] با ارزش مقداری بالا در مدل ها برازش یافته برای این صفات، حاکی از اهمیت بیشتر اثرات ژنتیکی غیر افزایشی در توارث این صفات است، لذا انتخاب در نسل های اولیه برای این صفات، موفقیت آمیز نخواهد بود. برای صفات ارتفاع بوته و وزن 100 دانه، اثرات ژنتیکی افزایشی نقش پررنگ تری را ایفا می کنند. بدین لحاظ انتخاب در نسل های اولیه برای این صفات امیدوارکننده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.