لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سالینومایسین یک آیونوفور پلی اتر مونوکربوکسیلیک با خاصیت ضد میکروبی است که به عنوان محرک رشد در نشخوارکنندگان و کوکسیدیواستات در طیور به جیره غذایی اضافه می شود. آیونوفورها به طور انتخابی با یون های مشخصی باند می شوند و باعث اختلالات بیوشیمیایی داخل و خارج سلولی می شوند علائم بالینی مسمومیت با آیونوفورها غیر اختصاصی و در همه گونه ها شبیه به هم است و شامل افزایش ضربان قلب، لرزش عضلات، بی قراری، از دست رفتن اشتها، عدم تعادل، ضعف عضلانی و له له زدن مداوم می باشد. مسمومیت حاد با آیونوفور (0.5 mg/kg داخل وریدی) در 6 راس گوسفند ماده از نژاد مخلوط ایجاد شد. در گروه شاهد (6 راس گوسفند ماده) نیز به همان حجم محلول سالین استریل به صورت داخل وریدی تزریق شد. نمونه های خون قبل از آزمایش و همچنین در فواصل زمانی مختلف بعد از تجویز سالینومایسین جمع آوری گردید. آنزیم های ALT، AST، CK، LDH و میزان پروتئین تام در سرم نمونه ها با روش های معمول آزمایشگاهی اندازه گیری شد. در هر دو گروه، سمع صداهای قلب و اخذ (ECG) انجام شد. مسمومیت با سالینومایسین باعث افزایش معنی داری در سطح آنزیم های ALT، AST، CK و LDH در گوسفندان مورد آزمایش شد. بر اساس یافته های به دست آمده از الکتروکاردیوگراف (ECG) تعداد ضربان قلب در گروه شاهد به صورت معنی داری کمتر از تعداد ضربان قلب در گروه مورد آزمایش بود. ریتم قلب در گروه شاهد جز مواردی از تاکیکاردی سینوسی (3 مورد) و آریتمی سینوسی (2 مورد) طبیعی بود. در گروه مورد آزمایش مواردی از تاکیکاردی سینوسی (11 مورد)، انقباض زودرس بطنی (2 مورد) و معکوس شدن موج T (3 مورد) گزارش شد. به نظر می رسد مسمومیت حاد با سالینومایسین باعث رخداد آریتمی های مختلف در گوسفندان مورد آزمایش شده است که این امر ممکن است به علت اثرات پاتولو‍‍‍ژیک آیونوفور روی میوکارد قلب باشد.

در این بررسی تاثیر داروی سالینومایسین و لازالوسید بر دفع اووسیست کوکسیدیا در شش گروه مختلف جوجه گوشتی مورد مطالعه قرار گرفت. گروه­ های 1 و 2 دریافت کننده لازالوسید و گروه­ های 3 و 4 دریافت کننده سالینومایسین بودند. گروه های 2 و 4 علاوه بر دریافت دارو، در سن 14روزگی سوسپانسیونی از 4 گونه شایع آیمریا دریافت نمودند. علاوه بر این، گروه 5 به عنوان کنترل منفی از دارو استفاده نکرده و مورد چالش نیز قرار نگرفت. گروه 6 به عنوان کنترل مثبت در سن 14 روزگی فقط مخلوط آیمریا را دریافت نمود. در 7، 14 و 21 روز پس از تلقیح، تعداد اووسیست مدفوع در هر شش گروه شمارش شد. علاوه بر آن، میزان مصرف خوراک، اضافه وزن و ضریب تبدیل غذایی در طول دوره پروش به طور تجمعی محاسبه و مقایسه شد. مقایسه میزان دفع اووسیت در گروه های دریافت کننده دارو و اووسیت نشان داد کمترین دفع اووسیت در گروه های دریافت کننده سالینومایسین و لازالوسید مشاهده می گردد که مصرف مداوم این داروها منجر به کاهش دفع اووسیست می گردد. بیشترین اضافه وزن، کمترین مصرف خوراک و کمترین ضریب غذایی مربوط به گرو­ ه­ های دریافت کننده سالینومایسین و لازالوسید می­ باشد. همچنین از نظر آماری اختلاف معنی داری بین دو داروی سالینومایسین و لازالوسید وجود ندارد. لذا می توان بیان کرد داروی سالینومایسین یا لازالوسید می توانند باعث کاهش دفع اووسیست و بهبود شاخص­ های رشد در جوجه های آلوده به گونه­ های آیمریای شایع در ایران شوند.

هدف: بررسی اثر استفاده از بتایین بر میزان کارایی داروی ضد کوکسیدی سالینومایسین در جوجه های گوشتی در آلودگی تجربی به کوکسیدیوزماکیان.طرح آزمایشی: طرح آماری کاملا تصادفی با آرایش فاکتوریل 2×2.حیوانات: 480 قطعه جوجه گوشتی یک روزه جنس نر از سویه تجاری Ross 308.روش: جوجه های مورد آزمایش به طور تصادفی به چهار تیمار تقسیم شدند و با جیره های غذایی حاوی دو سطح سالینومایسین )صفر و (66 ppm و دو سطح بتایین (صفر و 0.15 درصد) تغذیه شده، در سن 15 روزگی از راه دهانی با سوسپانسیون حاوی کشت مخلوط ااسیست های ایمریایی آلوده شدند. از یک هفته پس از ایجاد آلودگی تجربی و به مدت پنج روز، نمونه های مدفوع جمع آوری و تعداد ااسیست های دفع شده در هر گرم مدفوع شمارش گردید. غلظت بتاکاروتنوییدهای موجود در پلاسما با اخذ نمونه های خون، قبل و بعد از ایجاد آلودگی کوکسیدیایی تجربی تعیین گردید. شاخص های تولید نیز در سنین 14، 28، 42، و 49 روزگی محاسبه شدند.تجزیه و تحلیل آماری: استفاده از روش General Linear Model و آزمون تکمیلی Duncan.نتایج: نتایج به دست آمده نشان دادند که افزودن 66 ppm سالینومایسین به جیره غذایی تاثیر معنی داری بر بهبود عملکرد تولید و افزایش غلظت کاروتنوییدهای پلاسما داشته (P>0.05) و موجب کاهش تعداد ااسیست ها در هر گرم مدفوع گردید. اضافه نمودن 0.15 درصد بتایین به تنهایی تاثیر معنی داری بر عملکرد تولید، تعداد ااسیست های دفع شده در مدفوع و غلظت کاروتنوییدهای پلاسما نداشت (P>0.05). افزودن بتایین به جیره غذایی حاوی سالینومایسین سبب افزایش معنی دار وزن بدن، شاخص بازدهی، و غلظت کاروتنوییدهای پلاسما گردیده، ضریب تبدیل غذایی و تعداد ااسیست ها در هر گرم مدفوع را کاهش داد (P>0.05).نتیجه گیری: نتایج حاصل از این بررسی تجربی نشان داد که استفاده از بتایین همراه با سالینومایسین می تواند تا حدی در افزایش کارایی این داروی ضد کوکسیدی یونوفوره در پیشگیری از کوکسیدیوز در جوجه های گوشتی موثر باشد.

کوکسیدیوز بیماری انگلی شناخته شده در صنعت طیور در سراسر جهان است. این بیماری باعث ایجاد زیان های اقتصادی فراوانی از جمله، کاهش اضافه وزن، افزایش ضریب تبدیل غذایی و مرگ و میر بالا در این صنعت می شود. بنابراین، شناخت، پیشگیری، درمان و کنترل این بیماری برای مدیریت مزارع از اهمیت خاصی برخوردار است. هدف از انجام این بررسی، ارزیابی کیفی داروی سالینومایسین بر روی میزان دفع اواوسیست در پولت های تخم گذار، از طریق مانیتورینگ بستر می باشد. برای این منظور جمع آوری نمونه بستر با تناوب هفتگی در طول یک دوره پرورشی پولت های تخم گذار انجام شد. روش مک ماستر جهت تعیین میزان OPG بستر و لام میکرومتری و چشمی مدرج جهت تشخیص گونه های آیمریا استفاده شد. در تعیین نوع گونه آیمریا، با توجه به سنجش شاخص های مورفومتریک مربوط به 154 اووسیست، چهار گونه از جنس آیمریا شامل Eiemeria acervulina، Eiemeria tenella، Eiemeria maxima و Eiemeria necatrix شناسایی شدند که E. maxima بیشترین فراوانی و E. tenella کمترین فراوانی را داشتند. نتایج حاصل از ارزیابی کیفی داروی سالینومایسین نشان دهنده کاهش دفع اواوسیست و کاهش ضریب اسپورولاسیون در طی رشد پولت ها می باشد و بیشترین تاثیر بر روی آیمریا تنلا دیده شد. در این مطالعه ارزیابی تاثیر داروی سالینومایسین، روی دفع اواوسیست آلمیریا، برای اولین بار انجام شد.

این آزمایش به منظور مطالعه اثر داروهای یونوفر ضد کوکسیدیوز (سالینومایسین، سمدورامایسین و نسبت ترکیبی آنها) و مقایسه اثر آنها بر عملکرد جوجه های گوشتی انجام شد. برای انجام این آزمایش از 272 قطعه جوجه یک روزه گوشتی نر از سویه تجاری (راس - 208) در قالب طرح کاملا تصادفی در چهار گروه آزمایشی استفاده گردید، به طوری که هر گروه شامل چهار تکرار 17 قطعه ای بود. گروه های آزمایشی عبارت بودند از: 1) جیـره پایه 2) جیره پایه + 60 میلی گرم سالینومایسین در کیلوگرم جیره 3) جیره پایه + 25 میلی گرم سمدورامایسین در کیلوگرم جیره 4) جیره پایه + 30 میلی گرم سالینومایسین + 12.5 میلی گرم سمدورامایسین در کیلوگرم جیره. صفات مورد مطالعه شامل عملکرد (وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی)، غلظت کلسیم، سدیم، پتاسیم سرم خون و اجزای لاشه بود. نتایج نشان داد که وزن بدن در گروه دریافت کننده داروهای ترکیبی، در سنین 42 و 57 روزگی و کل دوره کاهش یافت ((P<0.05، در صورتی که بین گروه های دریافت کننده سمدورامایسین و سالینومایسین ( T2و T3) اختلاف معنی داری از نظر افزایش وزن وجود نداشت. مصرف غذا در گروه دریافت کننده داروهای ترکیبی (T4) در سن 42 روزگی کاهش یافت (P<0.05)، در صورتی که در سنین 21 و 56 روزگی وکل دوره پرورشی اختلاف معنی داری از لحاظ مصرف غذا بین گروه های آزمایشی مشاهده نشد. ضریب تبدیل غذایی در گروه دریافت کننده سمدورامایسین (T2) به طور معنی داری کاهش یافت (P<0.05) نتایج نشان داد که اثر نوع دارو بر درصد چربی حفره شکمی و میزان کلسیم سرم خون معنی دار بود ((P<0.05، به طوری که این دو صفت در گروه دریافت کننده سمدورامایسین (T2) نسبت به سایر گروه ها بالاتر بود. اثر متقابل بین گروه های آزمایشی روی افزایش وزن بدن، ضریب تبدیل غذایی، مصرف خوراک و هم چنین، درصد چربی حفره شکمی و غلظت کلسیم سرم خون معنی دار بود(P<0.05).

این ازمایش به منظور مطالعه اثر داروهای یونوفور (سالینومایسین، لازالوسید و نسبت ترکیبی انها) بر عملکرد طیور گوشتی اجرا شد. هم چنین، ارتباط این داروها با سه سطح متیونین ارزیابی گردید. تعداد 1215 قطعه جوجه یک روزه گوشتی تجارتی (ارین) به 81 گروه 15 قطعه ای تقسیم شدند و مورد ازمایش قرار گرفتند. این ازمایش در قالب طرح پایه کامل تصادفی، به صورت ازمایش فاکتوریل 3×3×3، شامل سه سطح دارو (صفر، سطح توصیه شده و 5/1 برابر سطح توصیه شده) و سه سطح متیونین (صفر، 1/0% و2/0%) انجام شد.نتایج نشان داد که این داروها افزایش وزن بدن را در 21 و 56 روزگی کم کردند (05/0>P). در اثر داروی لازالوسید، مصرف غذا کاهش یافته و ضریب تبدیل غذا به طور معنی داری (05/0>P)بدتر شد.افزایش سطح دارو اضافه وزن بدن و مصرف غذا را کاهش داد و ضریب تبدیل غذا را در دوره 21-42 و 0-56 روزگی به طور معنی داری (05/0>P)بدتر نمود. اثر مکمل متیونین بر وزن بدن در 42 روزگی و (05/0>P) بر ضریب تبدیل غذا در روزهای 21-42 و 0-56 معنی دار (01/0>P) بود. اثر متقابل نوع دارو و سطح دارو بر اضافه وزن بدن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذا معنی دار (05/0 > P) گردید. لازالوسید مصرف اب را به طور معنی داری (05/0>P) افزایش داد. داروها رطوبت بستر و تلفات را تحت تاثیر قرار ندادند. از نتایج بالا چنین استنباط می شود که عملکرد سالینومایسین نسبت به لازالوسید بهتر بوده و هم چنین، مکمل متیونین تاثیری در جبران کاهش رشد ناشی از داروهای یونوفور نداشته است.

این آزمایش به منظور مطالعه اثر داروهای یونوفور ضدکوکسیدیوز (سالینومایسین، مادورامایسین و نسبت ترکیبی آنها) بر عملکرد، صفات کیفی لاشه و غلظت تعدادی از املاح سرم خون جوجه های گوشتی انجام گرفت. آزمایش شامل 4 تیمار 1) جیره پایه، 2) جیره پایه با 60 میلی گرم سالینومایسین در هر کیلوگرم جیره 3) جیره پایه با 5 میلی گرم مادورامایسین در کیلوگرم جیره و 4) جیره پایه با 30 میلی گرم سالینومایسین و 2.5 میلی گرم مادورامایسین در کیلوگرم جیره بود. برای انجام این آزمایش از 272 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه از سویه تجاری (راس- 308) در 16 تکرار 17 قطعه ای در قالب طرح کاملا تصادفی، استفاده شد. برای تغذیه جوجه ها در طول دوره آزمایش (56-1 روزگی)، از جیره غذایی بر پایه ذرت-کنجاله سویا استفاده شد. نتایج نشان دادند که استفاده از ترکیب دو یونوفور موجب کاهش وزن بدن در سنین 42، 56 روزگی و کل دوره پرورش می گردد (P<0.05)، در صورتی که بین گروه های دریافت کننده سالینومایسین و مادورامایسین اختلاف معنی داری در رابطه با افزایش وزن وجود نداشت. مصرف غذا در گروه های دریافت کننده داروهای ترکیبی در سن 42 روزگی کاهش یافت (P<0.05)، در صورتی که در سنین 21، 56 روزگی و کل دوره، اختلاف معنی داری از لحاظ مصرف غذا بین گروه های آزمایشی وجود نداشت. ضریب تبدیل غذایی در گروه های دریافت کننده سالینومایسین نسبت به سایر گروه ها کاهش یافت (P<0.05). درصد تلفات تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت. اثر نوع دارو بر روی درصد چربی حفره شکمی و میزان کلسیم سرم خون معنی دار بود (P<0.05).

این مطالعه به منظور ارزیابی پاسخ ایمنی هومورال در پرندگان آلوده به عفونت های مخلوط ایمریا شامل ایمریا ماکزیما، ایمریا تنلا، ایمریا نکاتریکس، ایمریا آسرولینا، ایمریا برونتی و ایمریا میتیس، قبل و پس از درمان با سالینومایسین انجام شد. همچنین ارتباط سطح آنتی بادی با دفع اووسیست نیز مورد مطالعه قرار گرفت. تعداد 40 قطعه جوجه گوشتی نژاد راس 308 به 5 گروه شامل 2 گروه آلوده و دارو خورده، 2 گروه آلوده بدون مصرف دارو و یک گروه کنترل منفی تقسیم شدند که یکی از گروه های آلوده با جدایه مازندران (جدایه 1) و دیگری با جدایه همدان (جدایه 2) آلوده شدند و ارزیابی آنتی بادی ها علیه کوکسیدیوز با استفاده از روش الایزا انجام گردید. اندیس اووسیست در مورد پرندگان چالش شده با جدایه 2 دریافت کننده سالینومایسین با گروه چالش شده با جدایه مربوطه و فاقد ترکیب ضدکوکسیدیایی در جیره، اختلاف معناداری را نشان داد (P£0.05)، اما در مورد جدایه 1 این اختلاف معنادار نبود. طبق نتایج بدست آمده حدت جدایه 2 بیش از جدایه 1 بوده است. از لحاظ میزان جذب سرمی تنها بین گروه کنترل منفی با 4 گروه دیگر اختلاف آماری معنادار وجود داشت (P£0.05). چالش با اووسیست ها با هر دو جدایه سبب تحریک سیستم ایمنی از جهت تولید پادتن گردید و استفاده از سالینومایسین تاثیری روی میزان آن نداشته است. طبق نتایج بدست آمده، میان میزان دفع اووسیست و سطح آنتی بادی، تطابقی وجود ندارد.

هدف از این مطالعه، مقایسه اثرات تغذیه ای فایتوزوم حاوی عصاره چای سبز و عصاره آن بر عملکرد رشد، لاشه، فراسنجه های خونی، پاسخ های ایمنی، وضعیت آنتی اکسیدانی، جمعیت باکتریایی ایلئوم و بیان ژن اینترفرون گاما بود. 375 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس 308 به طور تصادفی به 5 تیمار، 5 تکرار و 15 قطعه جوجه در هر قفس تقسیم شدند. تیمارها شامل 1- جیره پایه (شاهد منفی)، 2- جیره پایه + 10/0 گرم بر کیلوگرم آویلامایسین، 3- جیره پایه + 60/0 گرم بر کیلوگرم سالینومایسین، 4- جیره پایه + 400 میلی لیتر بر کیلوگرم عصاره چای سبز و 5- جیره پایه + 300 میلی لیتر بر کیلوگرم فایتوزوم عصاره چای سبز بودند. تیمارهای آزمایشی اثری بر عملکرد رشد و لاشه نداشتند (05/0P>). مالون دی آلدهید، تری گلیسرید، کلسترول، لیپوپروتئین با چگالی پایین پلاسما تحت تاثیر فایتوزوم عصاره در مقایسه با شاهد کاهش یافت (05/0P<). عیار آنتی بادی بر علیه گلبول های قرمز خون، ایمنوگلوبین G و ایمنوگلبولین M در جوجه های مصرف کننده مکمل فایتوزوم در مقایسه با شکل عصاره در 28 روزگی افزایش یافت (05/0P<). استفاده از عصاره چای سبز جمعیت باکتریایی اشرشیاکلی را در مقایسه با آویلامایسین کاهش و جمعیت لاکتوباسیل ها را در مقایسه با سالینومایسین افزایش داد (05/0P<). بیان ژن اینترفرون گاما در طحال جوجه هایی که مکمل فایتوزوم را دریافت کردند در مقایسه با مصرف عصاره بالاتر بود (05/0P<). به طورکلی، فایتوزومه کردن عصاره چای سبز کارایی یکسانی در مقایسه با عصاره چای سبز معمولی بر فراسنجه های مورد ارزیابی نشان داده و می تواند به عنوان جایگزین در کاهش مصرف عصاره های گیاهی در تغذیه طیور مورد استفاده قرارگیرد.