لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: کچلی سر یک عفونت قارچی نسبتا شایع در کودکان است. برای سال های زیادی گریزئوفولوین، درمان خط اول این بیماری بوده است، هر چند از داروهای ضدقارچ خوراکی دیگری نیز در موارد متعدد استفاده شده است. هدف: مقایسه تاثیر درمانی فلوکونازول با گریزئوفولوین بر کچلی سر روش اجرا: روش اجرا به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی یک سوکور بر روی 40 بیمار مبتلا به کچلی سر با استفاده از تشخیص بالینی و آزمایشگاهی قارچ شناسی بوده است. در این طرح به 19 بیمار به مدت 4 هفته فلونازول و به 21 بیمار به مدت 6 هفته گریزئوفولوین داده شد. بررسی بالینی و آزمایشات قارچ شناسی در شروع درمان و 8 هفته پس از شروع درمان صورت گرفت. یافته ها: دامنه سنی بیماران بین 16-1 سال و 32 نفر از بیماران پسر بودند. آزمایشات قارچ شناسی نشان داد که تریکوفیتون ورو کوزوم در 16 مورد، تریکوفیتون ویولاسئوم هم در 16 مورد و میکروسپورم کانیس در 8 بیمار عامل بیماری بوده است. پس از 8 هفته، در گروه درمان شده با گریزئوفولوین در 16 نفر و در گروه تحت درمان با فلوکونازول در 15 نفر پاسخ درمانی کامل دیده شد که این اختلاف از لحاظ آماری معنی دار نبود. نتیجه گیری: گریزئوفولوین همچنان خط اول درمان کچلی سر است و فلوکونازول به عنوان یک داروی جایگزین می تواند مورد نظر باشد.

هدف: تخمین زده می شود 75 درصد زنان حداقل یک بار عفونت ولوواژینیت کاندیدیایی را در طول عمر خود تجربه می کنند. کاندیداآلبیکانس مسوول 85 تا 90 درصد عفونتهای قارچی واژن می باشد. درمان با داروهای موضعی آزولها شایعترین روش درمان در ولوواژینیت کاندیدیایی می باشد که 80 تا 90 درصد بیماران ظرف 3-2 روز پاسخ مناسبی می دهند ولی درمان ضد قارچ خوراکی با فلوکونازول (150 میلی گرم یک نوبت) نیز درمان تایید شده ای می باشد اما در این بیماران زمان بیشتری جهت بهبود علایم نیاز می باشد. با توجه به عوارض جانبی ناشایع و خفیف این دارو و مصرف راحت تر آن هدف از این مطالعه بررسی اثر فلوکونازول خوراکی در درمان ولوواژینیت کاندیدیایی در مقایسه با آزولهای موضعی می باشد.روش بررسی: در این مطالعه 192 بیمار با تشخیص ولوواژینیت کاندیدیایی بطور تصادفی در دو گروه درمانی قرار گرفتند. تشخیص ولوواژینیت کاندیدیایی در این بیماران براساس علایم بالینی تیپیک، pH طبیعی ترشحات واژن و یافته های میکروسکوپیک شامل دیدن میسلیوم یا مخمرهای جوانه زده پس از اضافه کردن هیدروکسید پتاسیم 10 درصد داده می شد. گروه اول تحت درمان فلوکونازول خوراکی با تک دوز 150 میلی گرم و گروه دوم تحت درمان کلوتریمازول واژینال به مدت یک هفته قرار گرفتند. ارزیابی بیماران بصورت پیگیری هر دو روز یکبار صورت می گرفت و میزان اثربخشی دو گروه درمانی با آزمون Chi-squar مقایسه گردید.یافته ها: 97 بیمار در گروه درمانی کلوتریمازول و 95 بیمار در گروه فلوکونازول قرار داشتند. متوسط سن بیماران 30 ± 5.23 سال بود. پاسخ به درمان در گروه کلوتریمازول 97 درصد و شکست درمان 3 درصد بوده است. و 72 درصد بیماران ظرف مدت 1 الی 3 روز و 28 درصد پس از 3 روز پاسخ دادند. در گروه فلوکونازول پاسخ به درمان 86 درصد و شکست درمان 14 درصد بوده است ولی 94 درصد بیماران ظرف 3 روز اول و 6 درصد بیماران پس از 3 روز پاسخ دادند.نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد که پاسخ درمانی کلوتریمازول بیشتر از فلوکونازول می باشد (P ~ 0.005) ولی بر خلاف سایر مطالعات زمان پاسخ در گروه فلوکونازول سریعتر از کلوتریمازول می باشد (P ~ 0.001). بنابراین توصیه می شود با توجه به پاسخ قابل توجه (در 86 درصد بیماران) و با توجه به سرعت اثر بیشتر و مزایای دیگر فلوکونازول و معایب روش استفاده از داروهای واژینال، بیماران با ولوواژینیت کاندیدیایی ابتدا تحت درمان با فلوکونازول خوراکی قرار گرفته و در صورت عدم پاسخ از داروهای موضعی استفاده گردد.

مقدمه: کچلی کشاله ران یک عفونت نسبتا شایع درماتوفیتی و سالهاست که گریزوفولوین خط اول درمان است. امروزه ضد قارچهای جدید نیز از جمله فلوکونازول وسیعا استفاده می شود. هدف از این مطالعه بررسی میزان تاثیر فلوکونازول و مقایسه آن با گریزوفولوین در قارچ کشاله ران است.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی یک سویه کور در بخش پوست بیمارستان قائم )عج( مشهد از ابتدای شهریور 84 لغایت بهمن 84 انجام شده است. 64 بیمار با تشخیص کچلی کشاله که تشخیص آن با معاینه بالینی و اسمیر KOH مثبت تایید شده بود مورد مطالعه قرار گرفتند. از کلیه بیماران در ابتدا و هفته چهارم و هفتم بعد از درمان آزمایش KOH به عمل آمد. بیماران به دو گروه به طور تصادفی تقسیم شدند. 32 بیمار )گروه مورد( 150 میلی گرم هفته ای یکبار فلوکونازول و 32 بیمار )گروه شاهد( 500 میلی گرم روزانه گریزوفولوین دریافت کردند. نتایج در پرسشنامه جمع آوری و با نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.نتایج: در هفته چهارم 60% بیماران تحت درمان با فلوکونازول و 79% بیماران تحت درمان با گریزوفولوین بهبودی کلینیکی داشتند (P=0.2). در بررسی آزمایشگاهی 80% بیماران با فلوکونازول و %84.4 بیماران با گریزوفولوین بهبود داشتند (P=0.04). بیمارانی که تست مثبت قارچ در هفته چهارم داشتند همگی در هفته هفتم درمان بهبود کلینیکی و پاراکلینیکی داشتند. بین دو گروه از نظر پاسخ بالینی و آزمایشگاهی تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: فلوکونازول مثل گریزوفولوین در درمان کچلی ران موثر است و روشی ساده ارزانتر و بدون عارضه جانبی است.

زمینه و هدف: تعدادی از زنان مبتلا به ولوواژینیت کاندیدایی، به موارد مزمن و عود کننده بیماری که بر کیفیت زندگی آنها تاثیر زیادی دارد دچار می شوند. از طرفی، افزایش استفاده از داروهای ضدقارچی، به ویژه داروهای آزولی در درمان کاندیدیازیس مزمن، عامل مهمی در بروز مقاومت دارویی در بین ایزوله های کاندیدایی جداشده از بیماران مبتلا به ولوواژینیت کاندیدایی است. این مطالعه با هدف ارزیابی اثرات ضدکاندیدایی فلوکونازول کونژوگه با نانوذرات طلا جهت دستیابی به داروی مناسب برای درمان بیماران مبتلا به واژینیت کاندیدایی، به ویژه موارد مزمن بیماری انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، پس از جمع آوری 300 نمونه سوآب واژینال، کشت و جداسازی کلنی های اولیه و تعیین گونه کاندیدایی، با روش دیسک دیفیوژن، ایزوله های مقاوم کاندیدا آلبیکنس جدا شدند. در نهایت، اثرات ضدقارچی کونژوگه فلوکونازول با نانوذرات طلا در مقایسه با داروی فلوکونازول با استفاده از روش میکرودایلوشن مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در این مطالعه تنها یک سویه مقاوم به داروی فلوکونازول (MIC برابر با 64 میکروگرم برمیلی لیتر) از بیماران جدا شد. نتایج تست حساسیت دارویی نشان داد این سویه نسبت به کونژوگه فلوکونازول با نانوذرات طلا حساس بوده است (MIC برابر با 2 میکروگرم بر میلی لیتر).نتیجه گیری: اثرات ضدکاندیدایی بسیار مطلوب کونژوگه طلا با فلوکونازول بر روی سویه مقاوم به فلوکونازول، این امیدواری را ایجاد کرد که بتوان در آینده به ترکیب مناسب با اثرات ضدکاندیدایی فوق العاده دست یافت.

مقدمه: سالک از بیماری های انگلی مهم پوست است که تاکنون درمان قطعی برای آن پیدا نشده و همواره تلاش برای یافتن داروهای مناسب ادامه دارد. هدف: مقایسه اثر فلوکونازول خوراکی با گلوکانتیم تزریقی در بیماران مبتلا به سالک حاد در بیمارستان قائم (عج) مشهد در سال 81 روش اجرا: در طی سال 1381 تمامی بیماران مبتلا به سالک که واجد شرایط تحقیق بودند و تا انتهای درمان حضور داشتند به دو گروه تقسیم شدند. به 31 نفر فلوکونازول خوراکی به میزان 100 میلی گرم دوبار در روز به مدت 6 هفته و به 29 نفر گلوکانتیم به صورت تزریق عضلانی به میزان 20 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن روزانه به مدت 21 روز داده شد. هر دو گروه، 6 هفته پس از شروع درمان به مدت 3 هفته ارزیابی شدند. تجزیه و تحلیل یافته ها با آزمون های chi-square و t و با قبول معنی داری بر روی p<0.05 انجام گرفت. یافته ها: 6 هفته پس از شروع درمان در گروه تحت درمان با فلوکونازول 4 نفر (14.9%) بهبودی کامل، 11 نفر (35.5%) بهبودی نسبی و 16 نفر (51.6%) فاقد بهبودی بودند در حالی که این ارقام در گروه تحت درمان با گلوکانتیم به ترتیب 11 نفر (37.9%) ، 10 نفر (34.6%) و 8 نفر (21.5%) بود (p>0.05). نتیجه گیری: به نظر می رسد فلوکونازول در درمان سالک حاد کمتری نسبت به گلوکانتیم اثر بخشی داشته باشد اما توصیه می شود کارآزمایی بالینی فراگیرتری با تعداد نمونه های بیشتر صورت گیرد.

سابقه و هدف: واژینیت شایع ترین علت مراجعه زنان به درمانگاه های زنان برای درمان است و کاندیدیاز دومین عفونت شایع مهبل می باشد. با توجه به شیوع بیماری و تناقضات موجود در مورد تاثیر تک دوز فلوکونازول خوراکی و کلوتریمازول واژینال، مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو داروی فلوکونازول و کلوتریمازول در درمان ولوواژینت های کاندیدا آلبیکنس در بیماران مراجعه کننده به مراکز بهداشتی- درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال 1379 انجام گرفت.مواد و روشها: پژوهش حاضر با روش کارآزمایی بالینی یک سوکور روی 70 بیمار در دو گروه فلوکونازول تک دوز خوراکی (35 نفر) و کلوتریمازول واژینال هفت شبه صورت پذیرفت. بیماران از نظر شکایات ترشح واژینال، خارش، درد هنگام مقاربت، درد زیر دل، سوزش واژینال، سوزش و تکرر ادرار و علایم: التهاب و قرمزی ولو، زخم یا ضایعات پوسچولو پاپولروولو و کشاله ران، التهاب و قرمزی کشاله ران، ترشح واژینال کاندیدیایی، التهاب و قرمزی واژن و درد و حساسیت آدنکس ها لام مستقیم و کشت قبل و بعداز درمان مورد بررسی قرار گرفتند و با آزمون مک نمار تداخل دو گروه و با آزمون کای دو بین دو گروه مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که دو گروه از لحاظ میزان پاسخ درمانی (پاسخ بالینی به همراه پاسخ پاراکلینیکی) در ارزیابی 4 الی 7 روز پس از اتمام دوره درمان، تفاوت معنادار آماری در سطح اطمینان 95% نداشتند. تنها علامت ترشح واژینال کاندیدیایی بود که بعداز درمان در دو گروه اختلافی نزدیک سطح معناداری داشت که نیاز به بررسی با تعداد نمونه بیشتر دارد. البته در خصوص بعضی از شکایات و علایم به عنوان مثال درد زیردل، سوزش واژینال، سوزش و تکرر ادرار، التهاب و قرمزی ولو و واژن میزان درمان و نیز سرعت بهبود علایم و شکایات در گروه فلوکونازول از لحاظ عددی و با توجه به آزمون مک نمار بیش از گروه کلوتریمازول بود. نتیجه درمان مثبت 77.1% در گروه فلوکونازول و 74.2% در گروه کلوتریمازول بود. طبق نتایج آزمایشگاهی در 91.4% از گروه فلوکونازول و در 77.1% ازگروه کلوتریمازول کشت کاندیدا منفی شده بود. عوارض جانبی چشمگیر نبود و میزان پذیرش بیماران در گروه فلوکونازول 100% بود.بحـث: توصیه می شود ضمن تکرار آن به صورت گسترده تر در صورت تایید یافته های فوق از فلوکونازول تک دوز خوراکی که روشی موثر، آسان، ارزان و قابل قبول بیماران است، به جای کرم های واژینال کلوتریمازول استفاده شود و برای حل کامل مشکل تحقیقات تجربی با داروهای کتوکونازول و ایتراکونازول انجام گردد.

زمینه واژینیت کاندیدایی دومین عامل شایع واژینیت در زنان بعد از واژینیت باکتریایی است. در میان درﻣﺎنﻫﺎی ﺗﺄییدﺷﺪه بوریک اسید به عنوان درمان مؤثر در مقاومت دارویی و عود بیماری، مطرح شده است. هدف این ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﻘﺎیسه ای ﻣﯿﺰان اﺛﺮﺑﺨﺸﯽ و ﻋﻮارض ﺑﻮریک اﺳﯿﺪ و ﻓﻠﻮﮐﻮﻧﺎزول در درﻣﺎن واژینیت ﮐﺎﻧﺪیدایی ﭘﺮداخته است. روش ها در این مطالعه ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﻏﯿﺮﮐﻮر 50 ﻧﻔﺮ از ﺧﺎﻧﻤ ﻬﺎی ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ واژینیت ﮐﺎﻧﺪیدایی ﺑﺮ اﺳﺎس ﺑﺮرﺳﯽ های ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ و آزمایشگاهی از ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن های داﻧﺸﮕﺎه ایران، به ﺻﻮرت در دﺳﺘﺮس وارد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷﺪند. ﺑﯿﻤﺎران ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺗﺼﺎدﻓﯽ به 2 ﮔﺮوه ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ، یک ﮔﺮوه ﻓﻠﻮﮐﻮﻧﺎزول ﺧﻮراﮐﯽ 150 میلی گرم ﺑﻪ ﻣﺪت 3 روز و ﮔﺮوه دیگر ﺷﯿﺎف ﺑﻮریک اﺳﯿﺪ 600 ﻣﯿﻠﯽ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﻪ ﻣﺪت 14 روز دریافت کردند. ﺑﻬﺒﻮدی با بررسی های آزمایشگاهی ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ. ﺗﺠﺰیه و ﺗﺤﻠﯿﻞ آﻣﺎری ﺑﺎ ﮐﻤﮏ آزﻣﻮن های ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﻓﺮاواﻧﯽ، درﺻﺪ ﻓﺮاواﻧﯽ، ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ، ﺷﺎﺧﺺ ﭘﺮاﮐﻨﺪﮔﯽ اﻧﺤﺮاف ﻣﻌﯿﺎر و ﮐﺎی اﺳﮑﻮئر اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. یافته ها 7 ﻧﻔﺮ از ﮔﺮوه ﻓﻠﻮﮐﻮﻧﺎزول و 5 ﻧﻔﺮ از ﮔﺮوه اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک ﺑﻌﺪ از اﺗﻤﺎم دوره درﻣﺎن ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﺸﺖ ﻣﺜﺒﺖ داشتند و ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ درﻣﺎن 78 درصد ﺑﺎ اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک و 69/5 درصد با ﻓﻠﻮﮐﻮﻧﺎزول بود (P=0/023). 2 ﻧﻔﺮ از ﮔﺮوه اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک و 3 ﻧﻔﺮ از ﮔﺮوه ﻓﻠﻮﮐﻮﻧﺎزول دﭼﺎر ﻋﻮارض ﺣﯿﻦ درﻣﺎن ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ این اﺧﺘﻼف ﻣﻌﻨﯽ دار ﻧﺒﻮد (P>0/05). نتیجه گیری ﻓﻠﻮﮐﻮﻧﺎزول و اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک، ﻫﺮ دو، ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻬﺒﻮد واژینیت ﺑﺎﮐﺘریایی می شوند. اﻣﺎ درﺻﺪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ درﻣﺎن در اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻓﺮاواﻧﯽ ﻋﻮارض در ﮔﺮوه دریاﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪه اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک ﮐﻤﺘﺮ بود ﮐﻪ می توان ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮ ﺑﻮدن درﻣﺎن ﺑﺎ اﺳﯿﺪ ﺑﻮریک را ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ.

زمینه و هدف: در سالهای اخیر، عفونتهای سیستمیک قارچی که به وسیله مخمرهای بیماریزا ایجاد شده اند، از مهمترین عوامل مرگ و میر بخصوص در بیماران بستری در بیمارستان بوده و درمانهای ضد قارچی رایج با استفاده از داروهای متداول کاملا مؤثر نمی باشد. تحقیقات نشان می دهد که اشکال مختلفی از داروهای ضد قارچی ترکیبی مورد آزمایش قرار گرفته اند که در برابر برخی از قارچ های بیماریزا اثرات هم افزایی خوبی نشان داده اند. روش تحقیق: تحقیق حاضر به منظور تعیین حساسیت برخی از مخمرهای بیماریزا نسبت به داروهای فلوکونازول، ایتراکونازول و کتوکونازول در شرایط آزمایشگاهی و ارزیابی فعالیت آزمایشگاهی این داروها در ترکیب با یکدیگر بر روی مخمرهای بیماریزا شامل کاندیدا آلبیکنس PTCC5057، کاندیدا دوبلینینسیس CD36، کریپتوکوکوس نئوفرمنس CNE1 و مالاسزیا فورفور MF1 انجام شد. روش رقیق سازی در محیط کشت مایع جهت ارزیابی فعالیت ضد قارچی داروهای مذکور در دو محیط کشت سابورودکستروز براث (برای همه قارچ ها به جز مالاسزیافورفور) و محیط دیکسون براث تغییریافته (فقط برای مالاسزیا فورفور) مورد استفاده قرار گرفت . مقادیر MIC و MFC برای هر یک از ترکیبات بر اساس شمارش تعداد کلنی های قارچی در مقایسه با گروه شاهد 1 (به جای دارو سرم فیزیولوژی استریل اضافه گردید) و شاهد 2 (به جای دارو از بالاترین غلظت حلال استفاده شد) محاسبه شد. یافته ها: نتایج نشان داد که داروهای مذکور از طریق وابسته به غلظت قادر به مهار رشد عوامل قارچی می باشند؛ به طوری که میزان محدوده MIC داروی فلوکونازول برای کاندیدا آلبیکنس، کاندیدا دابلینینسیس،کریپتوکوکوس نئوفرمنس و مالاسزیا فورفور به ترتیب برابر 0.5-64, 0.5-32, 1-256 و 1-128 میکروگرم در میلی لیتر تعیین گردید؛ میزان محدوده MIC داروی ایتراکونازول نیز به ترتیب برابر 0.125-32, 0.125-8, 0.5-16 و 64-1 میکروگرم در میلی لیتر محاسبه گردید. میزان محدوده MIC داروی کتوکونازول نیز 0.25-64, 0.5-8, 0.5-64 و 0.5-32 میکروگرم در میلی لیتر تعیین گردید. بررسی تاثیر ترکیب داروها نشان داد که فعالیت ضد قارچی در همه اشکال ترکیبی در مقایسه با شکل منفرد دارو افزایش می یابد (P<0.05). نتیجه گیری: بر اساس یافته های این تحقیق، داروهای فلوکونازول و ایتراکونازول بیشترین تاثیر را بر روی کاندیدا دابلینینسیس دارند و این تاثیر در ترکیب این دو دارو نیز نسبت به سایر ترکیبات دارویی بیشتر است. ترکیب داروهای فلوکونازول و کتوکونازول بیشترین تاثیر را بر روی مالاسزیا فورفور و کریپتوکوکوس نئوفرمنس و ترکیب داروهای ایتراکونازول و کتوکونازول بیشترین تاثیر را بر روی کاندیدا دابلینینسیس، کریپتوکوکوس نئوفرمنس و مالاسزیا فورفور دارد.

زمینه: پانکراتیت صفراوی بیماری شایعی بوده و در درمان آن از آنتی بیوتیک ها و داروهای ضد قارچ به صورت همزمان استفاده می گردد. لذا این مطالعه با هدف بررسی اثرات درمانی فلوکونازول به عنوان یک داروی ضد قارچ در این بیماران انجام گرفت.روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی یک سوکور تصادفی شده بود. جامعه پژوهش بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه بودند که با تشخیص پانکراتیت حاد صفراوی بستری شده بوند. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. یک گروه درمان مرسوم پانکراتیت (آنتی بیوتیک) را دریافت کردند و در گروه دیگر به درمان مرسوم رژیم درمانی، فلوکونازول اضافه شد.یافته ها: %87.2 بیماران زن و %12.8 مرد بودند. میانگین سنی گروه دریافت کننده فلوکونازول 53.97±16.25 و میانگین سنی در گروه کنترل 54.13±16.43 بود. میانگین مدت بستری در بیمارستان در گروه دریافت کننده فلوکونازول 6.10 روز و در گروه کنترل 6.13 روز بود. در گروه دریافت کننده فلوکونازول %2.6 به جراحی نیاز داشتند و در گروه کنترل هیچ یک از بیماران به جراحی نیاز نداشتند. میانگین مدت بستری در بخش مراقبت های ویژه در گروه کنترل 1.28 و در گروه فلوکونازول 1.26 روز بود.نتیجه گیری: همانطور که یافته های این مطالعه نشان داد تجویز فلوکونازول خوراکی تاثیری در میزان مرگ و میر، نیاز به جراحی، هزینه، مدت بستری در بیمارستان و بخش مراقبت های ویژه نداشت، لذا به دلیل عوارض و هزینه فلوکونازول، پیشنهاد می گردد کلیه بیماران با پانکراتیت خفیف صفراوی با فلوکونازول درمان نشوند و این درمان تنها برای بیمارانی صورت بگیرد که ترشحات دستگاه گوارش فوقانی آنها از نظر وجود قارچ مثبت باشد.