مقدمه: یافته های برخی بررسی ها نشان داده تجویز مکمل کرومیوم در بیماران دیابتی نوع 2 می تواند کنترل قند خون را بهبود دهد، اما داده های ارایه شده در این مورد یکسان نیستند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر مکمل کرومیوم پیکولینات بر کنترل قند خون بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود.مواد و روش ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی 40 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 بررسی شدند. بیماران به صورت تصادفی و دو سو کور به دو گروه مورد و شاهد 20 نفره تقسیم شده، و به مدت 3 ماه مورد درمان با کرومیوم پیکولینات به میزان 200 میلی گرم یا دارونما قرار گرفتند. شاخص های تن سنجی، پروفایل چربی و کنترل قند خون بیماران در ابتدا و انتهای بررسی مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: تجویز کرومیوم پیکولینات در مقایسه با دارونما سبب کاهش واضح سطح هموگلوبین گلیکوزیله (0.41- %، P=0.007، در مقابل 0.12+%، P=0.054)، و قند خون ناشتا (22.05-%، P=0.001، در مقابل 1.35-% P=0.859) شده، ولی بر شاخص های تن سنجی و پروفایل چربی بی تاثیر بود.نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر پیشنهاد کننده آن است که تجویز کرومیوم پیکولینات در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 می تواند کنترل قند خون را بهبود دهد، اما بر شاخص های تن سنجی و پروفایل چربی بی تاثیر می باشد.

آلفا-اولفین های خطی از مهم ترین فراورده های صنعت پتروشیمی هستند که کاربردهای فراوانی در تهیه شوینده ها، روان کننده ها، الک ل های نرم کننده و همچنین به عنوان کمک مونومر در تولید پلی اتیلن سبک خطی (LLDPE) دارند. اولیگومرشدن اتیلن به ویژه تریمر شدن اتیلن برای تولید 1-هگزن یکی از روش های تهیه ی این مواد پرمصرف پتروشیمی است که در آن از کاتالیست های گوناگون درحضور گاز اتیلن استفاده می شود. به همین منظور کاتالیست تریمرشدن اتیلن برای تولید انتخابی 1-هگزن براساس سامانه چهارجزئی {کرومیوم تریس 2-اتیل هگزانوات، تری اتیل آلومینیوم، 2، 5-دی متیل پیرول، هگزاکلرواتان} با راندمان و خلوص بالا سنتز و با روش های گوناگونی مانند FT-IR، UV-Visible، CHNS وICP شناسایی شد. تأثیر فشار، نسبت Al/Cr، نوع لیگاند، حلال و روش های متفاوت انجام واکنش تریمرشدن روی بازده و گزینش پذیری کاتالیست برای تولید 1-هگزن بررسی و بهینه شد. با افزایش فشار اتیلن بازده تولید 1-هگزن افزایش یافت. استفاده از هگزاکلرواتان به عنوان شتاب دهنده درحضور حلال آلیفاتیک نرمال هپتان موجب افزایش بازده کاتالیست شد. بازده کاتالیست با افزایش نسبت Al/Crتا 40 افزایش یافت. بهترین روش انجام واکنش تریمرشدن، ساخت محلول های دوتایی کاتالیست-لیگاند و کمک کاتالیست هگزاکلرواتان به صورت جداگانه و افزودن آن ها به راکتور است. تریمرشدن اتیلن بااستفاده از این سامانه کاتالیستی در فشار 27 بار، دمای C° 90، حلال نرمال هپتان و نسبت 40=Al/Crمنجر به تولید انتخابی 1-هگزن با بازده (g 1-C6/g Cr. h)193850 و گزینش پذیری %8/91 شد.

مقدمه: دیابت شایع ترین بیماری متابولیک جهان و ایران است. کمبود کرومیوم موجب بروز اختلال در متابولیسم گلوکز و چربی ها و بروز علایم دیابت می گردد. با توجه به این که مطالعه ای روی سطح این عنصر و تاثیر آن در افراد پره دیابت صورت نگرفته است، هدف از انجام این مطالعه، بررسی شیوع کمبود سطح سرمی کروم در افراد پره دیابت است.روش ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی 132 فرد پره دیابت انتخاب شدند و پس از اندازه گیری شاخص توده بدنی جهت تعیین سطح سرمی انسولین، قند خون و قند خون دو ساعت پس از مصرف گلوکز از آن ها نمونه خون ناشتا گرفته شد. اندازه گیری مقادیر کروم با استفاده از روش جذب اتمی انجام گردید.یافته ها: در این مطالعه، از 132 بیمار مورد بررسی 24 نفر به دلیل عدم تکمیل آزمایش ها از مطالعه خارج شدند. از بین این افراد، 34 نفر (31.5 درصد) دارای کمبود کروم و 74 نفر (68.5 درصد) دارای سطح سرمی طبیعی کروم بودند. بین سطح کرومیوم و سن در گروه کرومیوم طبیعی، همبستگی معکوس به میزان 0.276 وجود داشت که طبق آزمون همبستگی Pearson، معنی دار شد.نتیجه گیری: با توجه به کمبود سطح سرمی کروم در تعداد مورد توجهی از بیماران پره دیابت، بهتر است در غربالگری بیماران برای دیابت، بیماران پره دیابت از نظر سطح سرمی کروم مورد بررسی قرار گیرند تا در صورت کمبود کروم، اقدامات مقتضی در جهت رفع آن صورت پذیرد.

در این تحقیق تاثیر سطوح مختلف کروم پیکولینات، برعملکرد، کیفیت تخم و فراسنجه های خونی در بلدرچین های تخمگذار در اواخر دوره تولید مورد بررسی قرار گرفت. در این آزمایش از 600 قطعه بلدرچین ژاپنی تخمگذار در سن 10 هفتگی و در قالب طرح کاملا تصادفی با آنالیز تکرار شده در زمان، شامل 5 تیمار و 4 تکرار (30 پرنده در هر تکرار) استفاده شد. تیمارهای مختلف آزمایشی شامل: تیمار 1-جیره پایه، تیمار 2-جیره پایه همراه با سطح کروم 4/0 میلی گرم بر کیلوگرم تیمار 3-جیره پایه همراه با سطح 0/8 میلی گرم بر کیلوگرم، تیمار 4-جیره پایه همراه با سطح 1/2 میلی گرم بر کیلوگرم تیمار 5-جیره پایه همراه با سطح 1/6 میلی گرم بر کیلوگرم بودند. در مورد صفات عملکردی و کیفیت تخم بلدرچین که چند بار در طول آزمایش (4 دوره دو هفته ای) اندازه گیری شدند آنالیز به صورت تکرار شده در زمان انجام گرفت. مقایسه درصد تولید و ضریب تبدیل غذایی یک کیلو تخم، بین تیمارهای مختلف آزمایشی نشان داد که سطوح مختلف کروم پیکولینات مورد استفاده تاثیر معنی داری بر این صفت داشت و بهترین مقدار این دو صفت در سطح 1/4 میلی گرم در کیلوگرم کروم مشاهده شد. سطوح مختلف کروم پیکولینات مورد استفاده تاثیر معنی داری بر وزن تخم تولیدی در طول آزمایش داشت، همچنین اثر زمان بر وزن تخم تولیدی معنی دار بود و با افزایش زمان وزن تخم تولیدی افزایش یافت (0/05>p). در مورد صفات کیفیت تخم شامل وزن سفیده، وزن زرده، ارتفاع سفیده، واحد هاو، ضخامت پوسته، و وزن پوسته نشان داده شد که سطوح کروم پیکولینات مورد استفاده در این تحقیق تاثیر مثبت یا منفی بر این صفات نداشته است. در مورد فراسنجه هایی مثل کلسترول، تری گلیسیرید و کلسترول با وزن مولکولی بسیار پایین سرم، میزان AST و ALT سرم در بلدرچین ها بین تیمارهای مختلف آزمایشی تفاوت معنی داری مشاهده نشد. می توان بیان کرد که افزودن سطوح مختلف کروم پیکولینات در سطح 1/4 و 1/6 میلی گرم در کیلوگرم به جیره بلدرچین های تخمگذار در دوره تولید می تواند تاثیر مثبتی بر درصد تولید، ضریب تبدیل و وزن تخم بلدرچین ها داشته باشد.

تحقیق حاضر به منظور بررسی اثر سطوح غذایی پیکولینات کروم بر شاخص های رشد (وزن نهایی و ضریب رشد ویژه، افزایش وزن به دست آمده و شاخص وضعیت)، تغذیه (ضریب تبدیل غذایی و نسبت بازدهی پروتئین)، هماتولوژی (هموگلوبین، تعداد گلبول های سفید و تعداد گلبول های قرمز) و سطوح لیپیدی کبد (کلسترول و تری گلیسرید) ماهی طلال (Rastrelliger kanagurta) به مدت 60 روز صورت گرفت. در این مطالعه، تعداد 120 قطعه ماهی طلال با میانگین وزنی 1.01±7.18 گرم در یک طرح کاملا تصادفی به چهار تیمار آزمایشی و سه تکرار ( با تعداد 10 قطعه در هر تکرار) تقسیم شدند و به ترتیب با رژیم های غذایی حاوی صفر، 600، 800 و 1000 میکروگرم پیکولینات کروم بر کیلوگرم غذا مورد تغذیه قرار گرفتند. نتایج حاصله نشان داد که بالاترین وزن نهایی، ضریب رشد ویژه، شاخص وضعیت، نسبت بازدهی پروتئین، افزایش وزن به دست آمده و کمترین ضریب تبدیل غذا در تیمار حاوی 600 میکروگرم پیکولینات کروم بر کیلوگرم غذا مشاهده شد که با تیمار شاهد دارای تفاوت معنی دار بود (P<0.05). (P<0.05). سطوح تری گلیسرید و کلسترول کبد در تیمار حاوی 600 میکروگرم پیکولینات کروم بر کیلوگرم غذا کاهش معنی داری را در مقایسه با سایر تیمار ها نشان داد (P<0.05). و بیشترین تعداد گلبول های سفید، گلبول های قرمز خون و میزان هموگلوبین در تیمارهای حاوی 600 و 800 میکروگرم پیکولینات کروم بر کیلوگرم غذا مشاهده شد. تیمار حاوی 1000 میکروگرم پیکولینات کروم برکیلوگرم غذا بر کلیه شاخص های رشد و هماتولوژی تاثیر نداشت (P<0.05). در مجموع بر اساس نتایج این تحقیق، افزودن 600 و 800 میکروگرم مکمل غذایی پیکولینات کروم بر کیلوگرم جیره غذایی ماهی طلال به منظور بهبود شاخص های رشد، هماتولوژی و سطوح لیپید کبد در این ماهی پیشنهاد می شود.

مقدمه: هدف این مطالعه، بررسی تأثیر تمرین مقاومتی همراه با مکمل پیکولینات کروم بر سطح سرمی آنزیم های کبدی و شاخص مقاومت به انسولین در مردان دارای دیابت نوع 2 بود. مواد و روش ها: نمونه آماری این پژوهش را 30 مرد مبتلا به دیابت نوع 2 با میانگین و انحراف معیار وزن 6/3± 75/1 کیلوگرم و شاخص توده بدن 2/3± 26/1 کیلوگرم بر مترمربع تشکیل دادند که به طور تصادفی به سه گروه مساوی (دو گروه تجربی و یک گروه کنترل ) تقسیم شدند: گروه های تجربی علاوه بر هشت هفته تمرین مقاومتی مکمل پیکولینات کروم به مقدار 400 میکرو گرم در روز و یا دارونما مصرف نمودند. سطوح سرمی آنزیم های کبدی، انسولین و قند خون قبل و بعد از دوره تمرینی اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شد (0/05>P). یافته ها: تمرین مقاومتی به همراه مصرف مکمل کروم (P=0/04) و مقاومتی همراه با دارونما (P=0/011) موجب کاهش معنادار شاخص مقاومت به انسولین نسبت به گروه کنترل شد. همچنین تمرین مقاومتی به همراه مصرف مکمل پیکولینات کروم (P=0/01) موجب کاهش معنادار نسبت محیط کمر به لگن (P=0/04) و درصد چربی (P=0/01) نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. تمرین مقاومتی به همراه مصرف پیکولینات کروم (0/01=P) و مقاومتی همراه با دارونما (P=0/01) موجب کاهش معنادار ALT و AST نسبت به گروه کنترل دیابتی شد. نتیجه گیری: تمرین مقاومتی به همراه مصرف مکمل پیکولینات کروم تأثیر بیشتری از هر یک از این موارد به تنهایی در بهبود وضعیت آنزیم های کبدی در بیماران دیابتی نوع 2 دارد.

زمینه و هدف: سندرم تخمدان-پلی­ کیستیک (PCOS-Polycystic Ovary Syndrome) شایع ترین اختلال آندوکرین با زمینه التهابی و استرس اکسیداتیو در زنان ایرانی در سنین باروری می­ باشد. برخی عناصر ریزمغذی اثرات آنتی­ اکسیدانی دارند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه دریافت غذایی این ریزمغذی­ ها در ­ زیرگروه­ های ­ PCOS­ برای اولین بار انجام­ شد. روش­ کار: مطالعه حاضر از نوع مقایسه­ ای پنج­ گروهی (چهار گروه فنوتایپ های PCOS و یک گروه شاهد (فاقد PCOS) بود. 182 شرکت­ کننده با روش نمونه­ گیری در­ دسترس وارد مطالعه شدند: گروه A(4 1 نفر)، گروه B(3 3 نفر)، گروه C (40 نفر) و گروه D(3 7 نفر) و گروه شاهد(3 1 نفر). بررسی دریافت روزانه زینک، سلنیوم، کرومیوم و کاروتنوئیدها با استفاده از پرسش نامه بسامد خوراک 168 آیتمی انجام گرفت. تحلیل آماری داده­ ها با استفاده از نرم­ افزار SPSS22 و آزمون کروسکال­ والیس (KW) و من­ ویتنی (MW) انجام گرفت. P معنادار برای آزمون KW 05/0> و برای پست­ هاک MW طبق قضیه تصحیح بن-فرونی 005/0> در نظر گرفته شد. یافته ­ ها: دریافت زینک و سلنیوم در تمامی زیر­ گروه­ های PCOS نسبت به افراد شاهد به طور معنی­ داری کمتر بود (005/0 p˂ MW; ). دریافت کرومیوم، تنها در زیر­ گروه D نسبت به افراد شاهد بطور معنی­ داری کمتر بود (001/0 p˂ MW; ). بین زیرگروه­ های PCOS با یکدیگر و با گروه شاهد اختلاف معنا­ داری به­ لحاظ دریافت کاروتنوئیدها دیده نشد (05/0 p> KW; ). نتیجه ­ گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، پیشنهاد می­ شود که با تغییر در شیوه تغذیه بیماران PCOS و افزایش مصرف این ریزمغذی­ های آنتی اکسیدان در رژیم غذایی تا حد زیادی از شدت این بیماری کاسته شود و گام بزرگی در جهت بهبود وضعیت این بیماران برداشته شود.