سابقه و هدف: شکستگی های اسکافوئید شایع ترین شکستگی استخوان های مچ دست می باشد. بی حرکتی مچ دست با گچ، درمان انتخابی شکستگی های پایدار قسمت میانی و انتهایی اسکافوئید است. عوامل بسیاری در بروز جوش نخوردن استخوان اسکافوئید موثرند. لذا هدف از مطالعه حاضر رابطه تاخیر (یک تا سه هفته) در شروع درمان با میزان بروز جوش نخوردن استخوان اسکافوئید می باشد.مواد و روشها: در این مطالعه مورد- شاهدی نتایج جوش خوردن 57 بیمار با شکستگی قسمت میانی اسکافوئید بین 1 الی 3 هفته تاخیر در شروع درمان را با گروه شاهد شامل 60 بیمار که در اولین روز شکستگی مراجعه و درمان را شروع کرده بودند مقایسه نمودیم.یافته ها: در گروه مورد، 8 مورد از 57 بیمار دچار جوش نخوردگی و در گروه شاهد 2 نفر از 60 بیمار دچار جوش نخوردن گردیدند این مساله موید آن بود که تاخیر در شروع درمان بطور معنی داری (p<0.05) در بروز عارضه جوش نخوردن شکستگی استخوان اسکافوئید موثر است.نتیجه گیری: توصیه می گردد در صورت وجود درد و حساسیت در محل انفیه دان تشریحی مچ دست بعد از صدمات بدنی حتی در صورت عدم رویت خط شکستگی در رادیوگرافی به عنوان شکستگی اسکافوئید، درمان گچ گیری شروع گردد در غیر اینصورت تاخیر در شروع درمان موجب افزایش میزان بروز جوش نخوردگی شکستگی می گردد.

جوش نخوردن تی بیا ناشی از شکستگی استرسی عمدتا در ورزشکاران عمدتا در ورزشکاران و آن هم فقط در قسمت پروگزیمال و قسمت میانی تنه استخوان گزارش شده است. با توجه به بررسی های انجام شده تا به حال هیچ موردی از جوش نخوردن دیستال تی بیا و فیبولا ناشی از شکستگی استرسی گزارش نشده است. لیکن گزارش یک مورد جالب از این ضایعه آن هم در یک نوجوان غیر ورزشکار حایز اهمیت می باشد.

هدف: جوش نخوردن شکستگی در استخوان های بلند اندام تحتانی حائز اهمیت بسیاری است. از این جهت که این استخوان ها متحمل وزن بدن است. عللی که برای جوش نخوردن شکستگی ذکر شده است: شامل 1. ناپایداری و بی حرکتی وضعیت قطعات شکستگی؛ 2. عدم جریان خون کافی به محل شکستگی؛ 3. میزان آسیب پریوست و نکروز سلول های پریوستال که باز به جریان نداشتن کافی خون بر می گردد. درمان جوش نخوردن شکستگی در طب رایج به دو صورت است: درمان غیرجراحی که شامل فیزیوتراپی و استفاده از امواج صوتی یا الکترومغناطیسی و یا تزریق پروتئین MBP، جهت تحریک استخوان سازی است. درمان جراحی با هدف تثبیت قطعات شکسته به صورت فیکساسیون های داخلی و خارجی است و نهایتاً پیوند استخوان به شکل آلوگرافت و اتوگرافت قرار می گیرد تا محل شکستگی پر شود. شرح مورد: بیمار آقای 29 ساله ای است که در 21 سالگی در اثر تصادف، دچار شکستگی در ناحیه استخوان ران می شود و طی هشت سال تحت درمان غیرجراحی و جراحی و نهایتاً پیوندهای الوگرافت و اتوگرافت قرار می گیرد. ولی متأسفانه هیچ کدام از درمان ها مؤثر نبوده و پیوندها موفقیت آمیز نبوده و دچار پس زدن و عفونت می شوند و از طرفی با نکروز سر استخوان های شکسته مواجه می شوند. با همه این اقدامات پزشکی، بیمار ناامید از درمان، تحت تدابیر طب سنتی قرار می گیرد از جمله اصلاح سبک زندگی و تغذیه و اصلاح مزاج و درمان با داروهای طب سنتی و زالودرمانی. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که بعداز شش ماه درمان، نواحی گانگره کاملاً برطرف شده و استخوان های جدید در نواحی بین شکستگی ایجاد می شود و علائم بیمار بهبودی می یابد. با گسترش آموزش و پژوهش در حوزه طب ایرانی می توان باعث پیشرفت درمان هایی بر اساس طب ایرانی مؤثر، غیرتهاجمی و کم هزینه شد که سهم بسزایی در افزایش کیفیت زندگی فرد و اجتماع خواهد داشت و نیز از هزینه های گزاف مادی و معنوی جراحی و قطع عضو جلوگیری می کند.

سابقه و هدف جوش نخوردن شکستگی استخوانی یک چالش درمانی برای جراحان و متخصصین می باشد. یکی از راهکارهای درمانی جهت تحقق این هدف، درمان سیستمیک است. این مطالعه با هدف تعیین اثر داروی سینوپار (تری پاراتید) در شکستگی های جوش نخورده استخوان های بلند انجام شده است. مواد و روش ها این مطالعه نیمه تجربی بر روی 16 بیمار مبتلا به شکستگی جوش نخورده استخوان های بلند انجام شده است. در این مطالعه قبل از مداخله درمانی، گرافی از محل شکستگی تهیه شده و پس از تایید جوش نخوردن توسط رادیولوژیست، بیمار تحت درمان 3 ماهه با داروی سینوپار (تری پاراتید) قرار گرفت. بعد از این مدت مجددا برای هر بیمار گرافی تهیه شد تا بهبودی و اثربخشی درمان ارزیابی شود. یافته ها میانگین سنی 16 بیمار مورد بررسی 51/20 ± 18/45 سال بود. از این تعداد 9 نفر مذکر و 7 نفر مونث بودند. میانگین مدت زمان سپری شدن از حادثه 48/24± 00/50 هفته بوده است. بیش ترین محل آسیب دیده در بیماران ناحیه فمور (8 مورد) بوده است. از میان 16 بیمار بعد از درمان نشانه های بهبودی در 10 بیمار رویت شد (002/0=P). استنتاج تا حدودی از نتایج این مطالعه می توان نتیجه گرفت که درمان انجام شده با سینوپار موثر بوده است ولی به علت تعداد کم نمونه هم چنان اثربخشی واقعی داروی سینوپار ناشناخته باقی مانده است.

زمینه و هدف: سوءتغذیه یکی از معضلات و مشکلات اساسی به عنوان فاکتور زمینه ای در عوارض شکستگی ها مثل عفونت، جوش نخوردن و تاخیر در جوش خوردن، محسوب می شود که طبعا کشف و درمان آن باعث کاهش میزان جوش نخوردن و دیرجوش خوردن شکستگی ها و نیز پیشگیری و یا بهبود سریعتر عفونت های پس از درمان شکستگی ها می شود. این مطالعه نیز بدین منظور انجام شده است. مواد و روش ها: ما در یک مطالعه آینده نگر تمام نمونه ها را به روش سرشماری در روزهای شنبه و چهارشنبه در طول مدت مطالعه بین سال های 1385 تا 1387جمع آوری کردیم که شامل بیماران ارتوپدی بستری شده در اورژانس بیمارستان باهنر کرمان جهت عمل جراحی ارتوپدی بودند. قد، وزن، ضخامت چین تریسپس، محیط عضلانی دور بازو و شرح حال و معاینه فیزیکی و نهایتا آزمایشات بیوشیمی، شمارش کامل سلول های خونی، آلبومین، میزان آهن خون، سدیمانتاسیون، CRP نیز برای بیماران انجام شد. پیگیری 6 ماهه بیماران به صورت حضوری و تلفنی انجام می شد و در صورت ایجاد عارضه شکستگی ها این میزان افزایش می یافت. برای آنالیز آماری از 16 SPSS و تست کای دو استفاده شد. یافته ها: در بین 104 نفر بیمار، 79 نفر (76%) مرد و 25 نفر (24%) زن بودند که میانگین سنی آنها 23±34 سال بود. 35 نفر مبتلا به سوءتغذیه بودند. تعداد کل بیماران جوش نخورده پس از پیگیری 9 نفر شامل 4 مورد در بیماران دچار سوءتغذیه و 5 مورد در بیماران غیرسوءتغذیه، میزان تاخیر در جوش خوردن 8 نفر شامل 7 مورد (20%) در بیماران دچار سوءتغذیه و 1 مورد (1.4%) در بیماران غیرسوءتغذیه و موارد عفونت 9 نفر شامل 6 مورد (17.1%) در بیماران دچار سوءتغذیه و 3 مورد (4.3%) در بیماران غیرسوء تغذیه بوده است. میانگین سنی در مبتلایان به سوء تغذیه 23±34 سال و در بقیه 22±35 سال بود. از نظر آماری رابطه معنی دار بین تاخیر در جوش خوردن و عفونت با سوءتغذیه وجود داشت (به ترتیب P=0.005 و P=0.023)، ولی بین سوءتغذیه و جوش نخوردن ارتباط آماری معنی داری یافت نشد (P=0.064). نتیجه گیری: با توجه به آمار نسبتا بالای سوء تغذیه شامل 35 نفر (33.7%) در این مطالعه و باتوجه به اینکه از نظر آماری رابطه معنی دار بین عفونت و تاخیر در جوش خوردن و سوءتغذیه وجود دارد، می توان نتیجه گیری کرد که پیدا کردن بیماران سوءتغذیه قبل از عمل جراحی ارتوپدی و حمایت تغذیه ای می تواند از درصد موارد عفونت و تاخیر در جوش خوردن بکاهد.

سابقه و هدف: شکستگی گردن ران یکی از بیماریهای شایع ارتوپدی می باشد که درمان و عوارض آن، هزینه های زیادی به سیستم بهداشتی درمانی کشور تحمیل کرده و همچنین موجب از کار افتادگی و ناتوانی های فراوانی در بیماران می گردد. این تحقیق به تعیین عوامل مختلف در بروز عارضه جوش نخوردن شکستگی گردن فمور در مراجعین به بیمارستان اختر بین سالهای 75-1370 پرداخته است. مواد و روشها: پژوهش حاضر به روش مطالعه داده های موجود انجام گرفته است؛ پرونده کلیه بیماران دچار شکستگی گردن ران از بایگانی خارج و مورد مطالعه قرار گرفت و شیوع جوش نخوردن گردن ران و نقش عوامل مرتبط با بروز عدم جوش خوردن تعیین گردید. یافته ها: از 162 نمونه مورد بررسی، 90 پرونده واجد شرایط وجود داشت که در سنین 13.5± 58.7 سال قرار داشتند و 64.4 درصد مرد بودند. به طور کلی 22 نفر (24.4 درصد) دچار جوش نخوردگی شکستگی گردن ران شده بودند. نتایج، حاکی از تاثیر مثبت جااندازی آناتومیک، مختصر والگوس قرار گرفتن سر و گردن نسبت به تنه، ایجاد فشردگی در محل شکستگی بعد از جا اندازی و کارگذاری مناسب وسیله روی جوش خوردگی بود. شدت تروما، افزایش تیپ شکستگی (بر حسب تقسیم بندی گاردن و پاول)، جنس مذکر و افزایش سن فیزیولوژیک فرد قبل از حادثه تاثیر منفی و افزایش فاصله زمانی بین حادثه تا عمل، سن شناسنامه ای بیماران و وسیله انتخابی روی جوش خوردگی بی تاثیر بودند. نتیجه گیری و توصیه ها: میزان جوش نخوردن گردن ران در حداکثر مورد انتظار خود بود. تحقیقاتی از نوع تحلیلی برای شناخت عامل یا عوامل اصلی بوجود آورنده آن و نیز از نوع تجربی برای بدست آوردن راهکاری برای کاهش میزان آن توصیه می شود.

جوش نخوردن شکستگی تیبیا یکی از عوارض مهم ارتوپدی است. در این تحقیق 20 بیمار که با استفاده از متد کونچر و ریم تحت درمان نخوردگی استخوان تیبیا قرار گرفته بودند، بررسی گردیدند. این شکستگیها به طور اولیه، با روشهای بسته (گچ گیری، گچ گیری و میخ) و جراحی (گذاشتن پیچ و پلاک، Dynamic Compression Plante "DCP"، کونچر و فیکساتور خارجی) تحت درمان قرار گرفته بودند که بعد از درمان اولیه هیچ گونه علائمی از جوش نخوردن مشاهده نشد. نهایتا بیماران تحت جراحی کونچرگذاری و ریم کردن قرار گرفتند. عمل جراحی در تمام موارد بر روی تخت شکستگی انجام شد. زانو در وضعیت 100-90 درجه قرار گرفت و برشی طولی از قطب تحتانی استخوان کشکک (پاتلا) به طرف توبرکول تیبیا – درست از وسط لیگامان پاتلا – ایجاد گردید. لیگامان فوق به طرف داخل (Medial) و خارج (Lateral) کشیده شد و بدینوسیله مدخل میله گذاری مشخص گردید.در تمامی موارد جهت بیماران استئوتومی و یا رزکسیون فبیولا (حداقل به طول 2 سانتی متر) انجام گرفت. هم چنین تمامی بیماران با استفاده از ستیغ ایلیاک (iliac crest) یا انتهای پروگزیمال تیبیا تحت پیوند (graft) استخوانی قرار گرفتند. کونچر مورد استفاده در تمامی بیماران کونچر استاندارد تیبیا بود. میانگین زمان مراجعه از ترومای اولیه تا جراحی جهت کونچر 10.1 ماه بود. مدت زمان لازم برای جوش خوردن (متوسط زمان بهبودی) 7.9 ماه بود. عوارض بعد از عمل فقط شامل 1 مورد (5%) شکستگی کونچر بود که بدون تعویض کونچر، گچ گیری انجام شد و در نهایت استخوان جوش خورد. عمل کونچر گذاری در این مطالعه موفقیتی در حدود 95% داشت و این رقم با میزان 96% در مطالعات آمریکا قابل مقایسه است. با توجه به این مطلب که مورد عارضه دار نیز در نهایت با موفقیت درمان شد و جوش خوردگی لازم حاصل گردید، می توان میزان موفقیت را حتی از این رقم بالاتر قلمداد نمود.

پیش زمینه: شکستگی اسکافویید شایع ترین شکستگی استخوان های مچ دست است و جوش نخوردن این شکستگی از عوارض شایع آن می باشد. هدف این مطالعه بررسی نتایج درمان جراحی جوش نخوردگی شکستگی استخوان اسکافویید با استفاده از گرافت استخوانی با پایه عضله پروناتورکوادراتوس می باشد.مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی بین سال های 1382 و 1383 تعداد یازده بیمار با جوش نخوردگی شکستگی اسکافوئید مچ دست با روش تثبیت شکستگی و استفاده از گرافت استخوانی عضلانی درمان جراحی شدند. متوسط سن بیماران 22.9 سال (بین 18 تا 29 سال) و متوسط زمان جوش نخوردگی شکستگی استخوان اسکافوئید 12.2 ماه (بین 6 تا 24 ماه) بود. بیماران بعد از عمل به مدت 6 ماه به طور کلینیکی و رادیولوژیکی پیگیری شدند.یافته ها: جوش خوردگی در 10 نفر از 11 بیمار اتفاق افتاد. میانگین زمان جوش خوردگی بعد از عمل 12 هفته بود. میانگین درد در بیماران قبل از عمل از حد متوسط به حد خفیف در بعد از عمل کاهش یافت. در 7 بیمار درد مچ دست بهبودی یافت و این بیماران به فعالیت طبیعی باز گشتند ولی 3 بیمار درد با فعالیت ادامه داشت. قدرت مشت گره شده در 6 بیمار معادل دست سالم بود و در 4 بیمار کمتر از دست سالم بود. متوسط حرکات مچ دست بعد از عمل 19 درجه اکسانسیون و 15 درجه فلکسیون و 5 درجه انحراف به سمت رادیال و 10 درجه انحراف به سمت اولنار بود. ارزیابی نهایی براساس امتیاز بندی درد، دامنه حرکت و کارآیی مچ دست، در 6 بیمار عالی، 3 بیمار خوب و 2 بیمار کم و در یک بیمار بد بود.نتیجه گیری: گرافت استخوانی با پایه عضله پروناتور کوادراتوس، درمان موثر برای جوش نخوردگی شکستگی اسکافوئید مچ دست می باشد به طوری که در جوش خوردگی تاثیر دارد ولی زمان عمل جراحی و وسعت محل بیشتر از روش های متداول می باشد.

سابقه و هدف از مهم ترین عوارض شکستگی های استخوانی عارضه جوش نخوردن است. در این مطالعه با بررسی دو گروه جراحی شده به روش تعویض میله و پلیت گذاری روی میله جهت درمان جوش نخوردگی های شفت فمور(ران)، میزان عوارض پس از جراحی و مدت زمان رسیدن به نتیجه مطلوب، مقایسه و بهترین روش معرفی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی، 12 بیمار در فاصله سال های 1397-1390 با شکستگی شفت استخوان فمورکه به طور اولیه تحت جراحی میله گذاری قرار گرفته بودند، اما دچار عارضه جوش نخوردگی شده بودند، مجددا تحت جراحی تعویض میله یا پلیت گذاری حمایتی قرار گرفتند. خصوصیات دموگرافیک، نوع شکستگی و نوع جراحی آنان ثبت شد. حداقل یک سال پس از جراحی از بیماران گرافی رخ و نیمرخ ران تهیه و ارتوپد میزان جوش خوردن استخوان را ارزیابی کرد. یافته ها: 4 نفر (33/33 درصد) از بیماران تحت جراحی تعویض میله داخل استخوانی و 8 نفر (67/66 درصد) تحت جراحی پلاک گذاری روی میله قبلی قرار گرفتند. 2 نفر (67/16 درصد) از بیماران عارضه عفونت و 5 نفر (67/41 درصد) عارضه کوتاهی اندام داشتند. میانگین کوتاهی اندام در این افراد cm 22/0 ± 10/1 بود. میانگین مدت زمان جوش خوردن بعد از جراحی در گروه با پلاک گذاری روی میله کم تر از گروه با تعویض میله بود. استنتاج در بیماران با جوش نخوردن شکستگی های شفت فمور استفاده از پلیت احتمالا انتخاب مناسب تری باشد. نتایج حاصل از این مطالعه مانند جوش خوردگی سریع تر، بر مفید و کاربردی بودن این تکنیک دلالت دارند.

سابقه و هدف: در حال حاضر درمان استاندارد جهت شکستگی های باز تیبیا، اکسترنال فیکساتور می باشد اما با توجه به مدت طولانی بستری شدن و برخی عوارض همراه، برخی از محققین روش مدولاری نیلینگ را به عنوان درمان جراحی جایگزین پیشنهاد کرده اند. هدف از این مطالعه مقایسه دو روش اکسترنال فیکساتور و اینترامدولاری نیلینگ در درمان شکستگی های باز تیبیا بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی، بر روی 113 بیمار که به علت شکستگی باز تیبیای نوع I و II طبقه بندی گاستیلو در طی یک دوره دو ساله انجام شد. 54 بیمار با روش اینترامدولاری نیلینگ و 59 بیمار با روش اکسترنال فیکساتور جراحی شدند. بیماران دو گروه از نظر مدت زمان جوش خوردن و عوارضی چون تاخیر در جوش خوردن، جوش نخوردن و عفونت با هم مقایسه شدند.یافته ها: در این مطالعه 113 بیمار که 95 بیمار مذکر و 18 نفر مونث بودند وارد مطالعه گردیدند. سن بیماران 18 الی 50 سال (متوسط 34.3 سال) بود. از 59 بیمار که با اکسترنال فیکساتور عمل شدند، 8 بیمار دچار تاخیر در جوش خوردن شدند، که از این تعداد، 3 بیمار عارضه جوش نخوردن را تجربه کردند که تا 6 ماه بعد از عمل هیچ گونه پیشرفتی در ساخت کالوس نداشتند. از 54 بیمار که با مدولاری نیلینگ درمان شدند، 2 بیمار دچار تاخیر در جوش خوردن و 1 بیمار دچار جوش نخوردن شدند. وضعیت جوش نخوردن و تاخیر در جوش خوردن در دو روش اختلاف معنی داری نداشت (p>0.05).استنتاج: با توجه به کاهش مدت بستری در روش نیل مدولاری و انجام جراحی مجدد و کاربرد نیل مدولاری در بعضی از بیماران که به روش اکسترنال فیکساتور به خوبی درمان نمی شوند توصیه می شود از همان ابتدا نیل مدولاری انجام شود.