لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این مطالعه به منظور ارزیابی اثرات بتائین بر رشد، بازماندگی و مقاومت به استرس های شوری (10 و 50 قسمت در هزار)، دما (42 درجه سانتیگراد) و فرمالین (100 قسمت در میلیون) روی پست لاروهای میگوی سفید هندی انجام شد. این آزمایشات بصورت طرح کاملا تصادفی در قالب 3 تیمار غذایی با 3 تکرار درون 9 مخزن آب 20 لیتری صورت پذیرفت. تیمارها عبارت بودند از: ناپلی تازه آرتمیا، روتیفر و غذای کنسانتره (تیمار شاهد)، ناپلی تازه آرتمیا، روتیفر غنی شده با بتائین و غذای کنسانتره (تیمار 1) و ناپلی تازه آرتمیا، روتیفر غنی شده با بتائین و غذای کنسانتره حاوی بتائین (به مقدار 0.8 درصد جیره) (تیمار 2). لاروها 6 بار در روز و با فاصله زمانی 4 ساعت تغذیه شدند. نتایج نشان داد رشد و درصد بازماندگی لاروهای تغذیه شده با جیره های غذایی حاوی بتائین (تیمارهای 1 و 2) بطور معنی داری نسبت به تیمار شاهد بیشتر بود (P<0.05). همچنین در تست های استرس، تیمارهای 1 و 2 درصد بقاء بالاتری نسبت به تیمار شاهد داشتند (P<0.05). آزمایش حاضر نشان داد که بتائین روی ارتقاء عملکرد رشد، درصد بقاء و مقاومت در برابر استرس های محیطی در لاروهای میگوی سفید هندی تاثیر دارد.

سابقه و هدف: تولید این ویتامین با استفاده از روش های شیمیایی، به دلیل پیچیدگی فرایند بسیار مشکل است. هدف از انجام این پژوهش، که برای اولین بار در ایران انجام شده تولید ویتامین B12 توسط باکتری پروپیونی باکتریوم فرود نریچی و بررسی اثر بتائین بر میزان این تولید بوده است.مواد و روش ها: باکتری پروپیونی باکتریوم فرودنریچی به محیط تخمیر حاوی ذرت خیسانده شده و فیلتر شده تلقیح شد. پس از گرمخانه گذاری ارلن های حاوی محیط تخمیر در دمای 30oC، ترکیب بتائین در غلظت های 0، 5، 10، 15، 20 و 30 گرم در لیتر، به محیط کشت تخمیر اضافه شد. پس از انجام مراحل جداسازی و خالص سازی، برای شناسایی ترکیب ویتامین B12 و تعیین میزان تولید آن در محیط تخمیر ذکر شده از دستگاه HPLC استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که بیشترین مقدار تولید ویتامین B12 در غلظت 10 گرم در لیتر بتائین به دست آمد (318.33 پیکوگرم در میلی لیتر)، در حالی که این غلظت بتائین، اثر منفی بر وزن خشک سلولی داشت (22.37 گرم بر لیتر). این نتایج تاثیر منفی بتائین را بر رشد سلول ها و تاثیر مثبت آن را بر میزان تولید ویتامین B12 توسط باکتری پروپیونی باکتریوم فرودنریچی نشان داد.نتیجه گیری: با اضافه کردن بتائین در غلظت مناسب به محیط کشت باکتری پروپیونی باکتریوم فرودنریچی می توان میزان تولید ویتامین B12 را افزایش داد و به راهی جهت تولید اقتصادی و تجاری ویتامین B12 دست یافت.

در سال های اخیر استفاده از بتائین در تغذیه انسان و حیوانات افزایش چشم گیری یافته است. تأثیر بتائین بر پاسخ های ایمنی هومورال تا حدودی ناشناخته می باشد؛ در این مطالعه اثر تجویز خوراکی بتائین بر ایجاد پاسخ ایمنی هومورال نسبت به آنتی ژن بروسلا ابورتوس در موش بررسی شد. تعداد 12 سر موش بالغ به دو گروه تقسیم بندی شدند. تجویز بتائین در گروه آزمایش با دوز mg/kg/day 500 و به مدت 31 روز صورت گرفت. به همه موش ها آنتی ژن بروسلا ابورتوس به صورت داخل صفاقی در روزهای 7 و 21 تزریق و در روزهای 0، 21 و 31 خون گیری انجام شد. پاسخ ایمنی با آزمون های میکروآگلوتیناسیون، 2ME و الیزا بررسی شد. کاهش غیر معنی دار در پاسخ اولیه و ثانویه ایمنی هومورال در گروه آزمون مشاهده شد. در گروه شاهد نسبت IgG: IgM در پاسخ اولیه و ثانویه به ترتیب 1: 1 و 1: 7/1 بود. در گروه آزمون این نسبت ها به ترتیب 7: 1 و 2/3: 1 ثبت شد. همچنین در آزمون الیزا تغییر تیتر معنی دار مشاهده نشد. بر اساس این نتایج، بیشترین تأثیر بتائین در پاسخ ایمنی هومورال بر روی تعویض کلاس آنتی بادی است.

قرنفل (Dianthus barbatus L. ) یکی از مهمترین گیا هان فضای سبز در مناطق معتدل است که به عنوان گیاه باغچه ای، گلدانی و همچنین گل بریدنی کشت می گردد. شوری خاک و آب در بخش های وسیعی از کشور مهمترین مشکل پیش رو در گسترش فضای سبز شهری آن می باشد. باتوجه به اهمیت قرنفل در فضای سبز شهری و درک بهتر مبانی فیزیولوژیکی پاسخ گیاه به تنش در محیط درون شیشه ای، در این پژوهش تأثیر تنش شوری بر گیاه قرنفل در شرایط درون شیشه ای مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور پینه های حاصل از ریزنمونه های برگ که در محیط کشت MS حاوی 2 میکرومولار BAP + 6 میکرومولار NAA پرآوری گردیده بودند، تحت تأثیر سطوح مختلف کلریدسدیم (0، 1، 3، 6، 9 و 12 گرم درلیتر) در محیط کشت MS قرار گرفتند. سپس شاخص های مختلف فیزیولوژیکی (همچون رشد، نرخ رشد نهایی، وزن تر و خشک) و بیوشیمیایی (همچون میزان تغییرات پروتئین کل، اسمولیت گلاسین-بتائین، فعالیت آنزیم بتائین آلدهایددهیدروژناز و همچنین میزان فعالیت آنزیم های کاتالاز، پراکسیداز، سوپراکسیددسموتاز و میزان بیومارکرتخریبی مالون دی آلدهاید) در پینه های تنش یافته مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد با افزایش سطح تنش، رشد پینه ها کاهش و درنتیجه از وزن تر و خشک آن ها نیز کاسته شد. از سوی دیگر میزان پروتئین کل، فعالیت آنزیم بتائین آلدهایددهیدروژناز و درنتیجه اسمولیت گلاسین-بتائین با افزایش سطح تنش، افزایش یافت. فعالیت آنزیم های شکارکننده رادیکال آزاد همچون کاتالاز، پراکسیداز و سوپراکسیددسموتاز نیز با افزایش میزان تنش به طور معنی داری افزایش یافت. در بین سه آنزیم شکارکننده رادیکال آزاد، پراکسیداز کمترین میزان فعالیت و کاتالاز بیشترین میزان فعالیت را درنتیجه تنش داشتند. پراکسیداز همچنین کمترین میزان افزایش فعالیت در نتیجه تنش را به خود اختصاص داد. این درحالی بود که افزایش میزان فعالیت در دو آنزیم کاتالاز و سوپراکسیددسموتاز تقریباً به یک اندازه مشاهده گردید. بیومارکر تخریبی مالون دی آلدهاید نیز علیرغم افزایش فعالیت آنزیم های شکارکننده رادیکال آزاد با افزایش تنش شوری، افزایش یافت. به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که گیاه قرنفل در محیط درون شیشه ای به تنش شوری حساس بوده و آستانه تحمل آن به شوری محیط غلظت 1 گرم در لیتر کلریدسدیم می باشد. این درحالی است که، پینه های این گیاه تا شوری 12 گرم در لیتر کلریدسدیم مقاوم بوده و ضمن رشد بطئی به حیات خود ادامه دادند.

به منظور بررسی تأثیر گلایسین بتائین بر برخی ویژگی های رشدی و عملکرد گل محمدی آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 98-1397 در گلخانه تحقیقاتی مرکز ملی تحقیقات شوری انجام گرفت. تیمارها شامل چهار سطح شوری 2، 5، 8 و 11 دسی زیمنس بر متر و سه سطح بدون محلول پاشی (شاهد)، 50 و 100 میلی-مولار گلایسین بتائین بود. نتایج نشان داد که اثر ساده تنش شوری به جز بر تعداد شاخه در بوته و تعداد گلبرگ، اثر معنی داری بر سایر صفات مورد بررسی داشت. همچنین اثر ساده کاربرد گلایسین بتائین علاوه بر تعداد شاخه در بوته و تعداد گلبرگ بر ارتفاع و نسبت وزن گلبرگ به گل تأثیر معنی داری نداشت. بیش ترین تعداد گل در بوته، عملکرد گل و عملکرد اسانس در گیاهان تیمار شده با سطوح شوری 2، 5 و 8 دسی زیمنس بر متر مشاهده شد که به ترتیب نسبت به تیمار 11 دسی زیمنس بر متر دارای حدوداً 5/7 عدد گل، 5/29 گرم گل در بوته و 6 میلی گرم اسانس در بوته بالاتری برخوردار بودند. نتایج اثر متقابل شوری و گلایسین بتائین نشان داد که گیاهان تیمار شده با تنش شوری 2 دسی زیمنس بر متر و 100 میلی مولار گلایسین بتائین بالاترین ارتفاع (71 سانتی متر) و تیمار شوری 11 دسی زیمنس بر متر و بدون مصرف گلایسین بتائین پایین ترین ارتفاع (40 سانتی متر) را داشتند. به طور کلی کاربرد غلظت 50 میلی مولار گلایسین بتائین در شرایط بدون تنش شوری سبب تولید بالاترین وزن گل محمدی شد.