اثرات سمی موننسین، یک آنتی ­بیوتیک پلی­اتری که غالبا به عنوان کوکسیدیواستات به کار می­رود، در طیف وسیعی از حیوانات توصیف شده است.  مطالعه حاضر برای بررسی چهره خون­شناسی و الکتروکاردیوگرافیک مسمومیت تحت حاد با موننسین در بزها انجام شد.  برای این منظور، موننسین با دز mg/kg13 روزانه به مدت 5 روز متوالی به 7 رأس بز بالغ با لوله معدی تجویز شد.  فراسنجه­ های خون­شناسی شامل هماتوکریت، هموگلوبین، گلبول­های سفید و شمارش تفریقی آن­ها، پروتئین تام پلاسما و غلظت فیبرینوژن آن در روز  قبل از تجویز موننسین و 10 روز متوالی اندازه ­گیری شدند.  الکتروکاردیوگرافی نیز روزانه به روش استاندارد اخذ شد.  نتایج افزایش معنی ­دار هموگلوبین در روز 1، گلبول­ های سفید در روز 7، درصد نوتروفیل ­ها در روزهای 5 و 8، در صد لمفوسیت­ ها در روزهای 5، 8 و 9 و درصد منوسیت­ها در روزهای 1 و 3 را نشان داد.  همچنین تعداد مطلق منوسیت ­ها در روزهای 1، 3 و 6 و پروتئین تام پلاسما در روز 1 افزایش معنی ­دار را نشان دادند.  یافت ­های غالب در الکتروکاردیوگرافی دام­ های مورد آزمایش تاکی کاردی سینوسی، برادی کاردی سینوسی، آریتمی سینوسی، پایین افتادن قطعه S-T، ضربان­های زودرس بطنی و تاکی کاردی بطنی بودند.  بر اساس مطالعه حاضر مسمومیت تحت حاد با موننسین در بزها تغییرات اندکی در فراسنجه ­های خونی ایجاد می­ کند ولی اختلات الکتروکاردیوگرافی چندی را باعث می­ شود که می ­تواند به کاردیومیوپاتی توکسیک مربوط باشد.

این مطالعه جهت بررسی اثر سطوح مختلف موننسین بر عملکرد، متابولیت های خونی و pH ادرار بره های نژاد مغانی انجام گرفت. برای انجام این آزمایش از 40 راس بره نر نژاد مغانی با میانگین وزن اولیه 30.89±1.44 کیلوگرم و سن 5 تا 6 ماه در قالب یک طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار و 10 تکرار به مدت 84 روز استفاده شد. تیمارها شامل: 1) تیمار شاهد (بدون موننسین) 2) 15 میلی گرم موننسین به ازای هر کیلوگرم ماده خشک 3) 30 میلی گرم موننسین به ازای هر کیلوگرم ماده خشک 4) 45 میلی گرم موننسین به ازای هر کیلوگرم ماده خشک بودند. جهت ارزیابی متابولیت های خونی وpH  ادرار، 3 نمونه از هر تیمار در شروع و پایان آزمایش از بره ها گرفته شد. نتایج این تحقیق نشان داد که موننسین اضافه وزن روزانه و وزن نهایی را در بره های تغذیه شده با موننسین در مقایسه با گروه شاهد افزایش داد (P<0.05). بیشترین میزان افزایش وزن روزانه و وزن نهایی مربوط به تیمار حاوی 30 میلی گرم موننسین به ترتیب 193.69 گرم و 47.24 کیلوگرم و کمترین میزان آن مربوط به تیمار شاهد به ترتیب 135.83 گرم و 42.41 کیلوگرم بود. از نظر خوراک مصرفی نیز بین تیمارهای مختلف آزمایشی اختلاف معنی داری وجود داشت (P<0.05). از لحاظ میانگین خوراک مصرفی روزانه، تیمارهای حاوی 15 و 30 میلی گرم موننسین بالاترین میزان (به ترتیب 1.281 و 1.279 کیلوگرم) و تیمارهای شاهد و 45 میلی گرم موننسین کمترین مقدار (1.237 و 1.214 کیلوگرم) را دارا بودند. موننسین اگر چه باعث بهبود ضریب تبدیل غذا شد، ولی از لحاظ آماری اختلاف معنی داری در بین تیمارهای آزمایشی وجود نداشت (P>0.05). در میان فاکتورهای خونی، موننسین بر گلوکز و فسفر اثر معنی داری داشت، ولی بر اوره، کلسیم و پروتئین کل خون اثر معنی داری نداشت. همچنین، موننسین بر pH ادرار بره ها، اثر معنی داری نداشت (P>0.05). نتایج حاصل از ارزیابی اقتصادی جیره های آزمایشی بیانگر این است که بیشترین سود متغیر به ازای هر راس بره مربوط به تیمار دارای 30 میلی گرم (137144 ریال) و کمترین میزان آن مربوط به تیمار شاهد (57650 ریال) می باشد. این نتایج حاکی از آن است که استفاده از موننسین در جیره های بره های پرواری مقرون به صرفه است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDf) مراجعه فرمایید.

این آزمایش به منظور بررسی تأثیر موننسین و شکل فیزیکی دانه جو (پرک کردن) بر قابلیت هضم اجزای جیره و متابولیسم پروتئین در گوسفند مهربان انجام شد. بدین منظور از تعداد 24 رأس گوسفند نر مهربان با میانگین وزن 15/6 ± 98/52 کیلوگرم به صورت آزمایش فاکتوریل 2×2 در قالب طرح کاملاً تصادفی استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل جیره های حاوی 1) دانه جو کامل، 2) دانه جو کامل به همراه موننسین، 3) دانه جو پرک شده و 4) دانه جو پرک شده به همراه موننسین بودند. مقدار موننسین در تیمارهای مربوطه 30 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم خوراک مصرفی بود. آزمایش تعیین قابلیت هضم به صورت جمع آوری مستقیم مدفوع (روش درون تنی) انجام شد. خون گیری در روز آخر آزمایش (در ساعات 1 و 5 بعد از خوراک دهی صبح) و جمع آوری ادرار در طول کل دوره آزمایش انجام گرفت. نتایج نشان داد اثر اصلی شکل فیزیکی دانه جو (پرک کردن) باعث کاهش قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی شد. اما مصرف موننسین و اثر متقابل بین موننسین و شکل فیزیکی دانه اثری بر آنها نداشت. قابلیت هضم سایر مواد مغذی جیره تحت تأثیر شکل فیزیکی دانه جو و مصرف موننسین قرار نگرفتند. ابقاء نیتروژن، نیتروژن میکروبی سنتز شده و آلانتوئین دفعی تحت تأثیر شکل فیزیکی دانه جو قرار نگرفت. اما مصرف موننسین سبب افزایش ابقاء نیتروژن و کاهش آلانتوئین دفعی شد. غلظت گلوکز و اوره پلاسما نیز تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفتند. به طور کلی، شکل فیزیکی دانه جو سبب افزایش قابلیت هضم و بهبود متابولیسم نیتروژن نشد. اما مصرف موننسین ابقاء نیتروژن در گوسفندان را افزایش داد.

به منظور بررسی اثر استفاده از موننسین (موننسین سدیم 10 درصد؛ 350 میلی گرم به ازای هر رأس گاو در روز) بر عملکرد تولیدی و تولید مثلی و همچنین سلامت گاوهای هلشتاین در دوره انتقال، آزمایشی با استفاده از 100 رأس گاو هلشتاین 21 روز مانده به زایش تا یک ماه بعد از زایش انجام شد. گاوها براساس تاریخ زایش به دو گروه کنترل و دریافت کننده موننسین تقسیم شدند (هر گروه شامل 50 رأس گاو). گاوها دسترسی آزاد به آب و خوراک داشتند. مصرف موننسین بر ماده خشک مصرفی اثر معنی دار نداشت. تولید شیر گاوهای گروه موننسین نسبت به گروه شاهد به طور معنی داری بیشتر بود. از لحاظ روزهای باز گروه دریافت کننده موننسین تفاوت معنی داری با گروه شاهد داشت (0/0211 = p). به این ترتیب روزهای باز گروه دریافت کننده موننسین 16 روز کمتر از گروه کنترل بود. درصد گیرایی اسپرم گاوهای تلقیح شده در گروه شاهد و گروه موننسین به ترتیب 43/2 و 81/5 درصد بود (0/0113 = p). درصد آبستنی گاوهای گروه موننسین (34/6 درصد) به طور معنی داری بالاتر از گروه کنترل (28/4 درصد) بود (0/0100 = p). همچنین فاصله زایش تا اولین تلقیح در گروه شاهد نسبت به گروه موننسین بیشتر بود (0/0317 = p). مصرف موننسین سبب کاهش غلظت سرمی بتاهیدروکسی بوتیریک اسید نسبت به گروه شاهد شد. به طور کلی می توان گفت که استفاده از موننسین در دوره انتقال می تواند اثرات مفیدی روی سلامت، عملکرد تولیدی و تولید مثلی گاوهای هلشتاین داشته باشد.

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر استفاده از موننسین و متافیکس به تنهایی و یا به صورت مخلوط بر فراسنجه های تخمیر شکمبه و الگوی اسیدهای چرب عضلة راسته بره های نژاد فراهانی اجرا شد. جیره های آزمایشی شامل جیرة بدون موننسین و متافیکس (شاهد)، 2) جیرة شاهد حاوی 24 میلی گرم در کیلوگرم موننسین (موننسین)، 3) جیرة شاهد با 4 گرم در کیلوگرم متافیکس (متافیکس) و 4) جیرة شاهد حاوی 24 میلی گرم موننسین و 4 گرم در کیلوگرم متافیکس (موننسین+متافیکس) بود. افزودن موننسین به تنهایی و یا همراه با متافیکس باعث کاهش غلظت استات در شکمبه شد (05/0>P). درحالی که مکمل سازی جیره با موننسین، متافیکس و یا مخلوط آن ها غلظت پروپیونات را در شکمبه افزایش داد (05/0>P). افزودن موننسین و متافیکس و مخلوط آن ها باعث افزایش معنی دار در اسیدهای چرب لوریک، مریستیک و مارگاریک و در مقابل کاهش در اسیدهای چرب پالمیتیک، استئاریک و بهینیک عضلة راسته در مقایسه با گروه شاهد شد (05/0>P). تیمارهای آزمایشی تأثیری بر مقادیر اسیدهای چرب تک اشباع (به استثنای اسید نرونیک)، ایکوزاتترانوئیک، آراشیدونیک، ایکوزانونیک و آلفا-لینولئیک عضلة راسته نداشت (05/0P). نتیجه اینکه موننسین و متافیکس هر دو می توانند برای ایجاد تغییر در فراسنجه های تخمیر شکمبه و ترکیب اسیدهای چرب گوشت بره های پرواری مؤثر باشند، هرچند سازوکار دقیق تأثیر آن ها نیاز به تحقیقات بیشتر ضروری است.

در پژوهش حاضر، تحت شرایط مدیریتی معمول در گاوداری های ایران، اثر موننسین به صورت مخلوط با غذا بر سطح گلوکز خون و سطح AST و آرژیناز (آنزیم های شاخص آسیب های کبدی) بررسی شده است. سیزده راس گاو هولشتاین بالغ از سه هفته پیش از زایمان تا 45 روز پس از آن بر اساس تعداد زایش به دو گروه شاهد و آزمایش تقسیم شدند. جیره گاوهای هر دو گروه مشابه بود. هر گاو در گروه آزمایش موننسین را به میزان 340 میلی گرم در روز در طی سه هفته آخر آبستنی، 480 - 160 میلی گرم در روز در طی 14 روز نخست شیردهی و 350 میلی گرم در روز در طی روزهای 15 تا 35 بعد از زایمان همراه با غذای خود دریافت داشت. 20 روز و 10 روز پیش از تاریخ تقریبی زایمان، و در روزهای 4، 15، 25، 35 و 45 بعد از زایمان نمونه خون گاوها برای اندازه گیری گلوکز،AST  و آرژیناز سرم تهیه شد. گلوکز سرم در گروه شاهد از روز 10 پیش از زایمان تا روز 15 پس از زایمان سیر نزولی معنی داری داشت (p=0.25). در گروه آزمایش، گلوکز سرم تا روز 35 پس از زایمان سیر صعودی معنی داری نشان داد (p=0.049). در روز 15 شیردهی تمایلی برای معنی دار شدن تفاوت مقدار گلوکز بین گروه شاهد و آزمایش دیده شد (p=0.07). فعالیت AST از 10 روز مانده به زایمان تا 25 روز بعد از زایمان در گروه شاهد بیشتر بود. اختلاف بین دو گروه 10 روز پیش از زایمان معنی دار بود (p=0.011). فعالیت آرژیناز سرم بین دو گروه شاهد و آزمایش در روزهای مختلف نمونه گیری اختلاف معنی داری نشان نداد (p>0.05). استفاده از موننسین به صورت مخلوط با غذا می تواند به فعالیت بهتر کبد و افزایش سطح گلوکز خون و یا جلوگیری از کاهش آن در هفته های پیرامون زایمان بیانجامد و به نظر می رسد که تغییر دوز موننسین در نخستین روزهای پس از زایمان (به علت تغییر در ماده خشک مصرفی) مانع اثر مثبت آن نمی شود. تاثیر مثبت موننسین می تواند از هفته های پیش از زایمان آغاز شود، لذا شروع مصرف آن از دوره انتقالی قبل از زایمان و ادامه مصرف در هفته های نخست شیردهی توصیه می شود.