در این پژوهش، ویژگی های فیزیکی و شیمیایی پودر تجاری صمغ گوار پس از تیمار پلاسمای سرد فشار هوای اتمسفر در سه زمان مختلف (5، 10 و 15 دقیقه) بررسی شد. نتایج حاصل از آزمون جریان برشی پایا نشان داد که رفتار هردو نمونه شاهد و نمونه های تیمارشده با پلاسمای سرد شل شونده با برش بود. بین مدل های ریولوژیکی، مدل هرشل بالکلی از ضریب تبیین (R2) بالاتری برخوردار بود. مقدار nH در نمونه شاهد و تیمار کمتر از 1 بود. با افزایش زمان، مقدار KH (به جز 5 دقیقه) به طور معنی داری کاهش یافت. در روبش کرنش، با افزایش زمان تیمار مقدار مدول های ذخیره G′ و افت G′ ′ با اختلاف معنی داری کاهش یافت. نمونه تیمار شده به مدت 5 دقیقه نقطه برخورد (G′ = G′ ′ ) بزرگتری نسبت به نمونه شاهد داشت که با افزایش زمان تیمار کاهش یافت. در محدوده فرکانس پایین آزمون روبش فرکانس نمونه های شاهد و نمونه تیمار، مدول G′ ′ بالاتر از مدول G′ بود. از فرکانس Hz 1-1/0 مدول G′ و مدول G′ ′ وابسته به فرکانس بودند. پس از برخورد، مدول G′ به مدول G′ ′ غالب شد و صمغ گواررفتارژل مانند ضعیف نشان داد. مقدار tanδ در نمونه ها کمتر از 1 و بزرگ تر از 1/0 بود. مقدار ویسکوزیته کمپلکس (η *) با افزایش زمان تیمار با اختلاف معنی داری کاهش یافت. شیب ویسکوزیته کمپلکس با افزایش زمان، کاهش یافت. داده های حاصل از FTIR نشان داد که طیف جذب نمونه های تیمار مشابه نمونه شاهد بود.

کشک مایع یکی از فرآورده های لبنی است که دارای ارزش تغذیه ای بالایی می باشد؛ این فرآورده بدلیل دارا بودن باکتری های مفید اسید لاکتیک و-انجام فرایند تخمیر ارزش تغذیه ای بالایی داشته و حاوی مقادیر زیادی کلسیم می باشد. کشک به عنوان فراورده سنتی ارائه می شود؛ متاسفانه در ایران تولید کشک از دیدگاه پژوهشی، بویژه صنعتی و با رویکرد تنوع فرمولاسیون و بهبود خصوصیات کیفی و ارزش غذایی کمتر مورد توجه قرارگرفته است. در راستای اهمیت ترکیبات پری بیوتیک و اثرات سلامتی بخش محصولات وابسته، هدف از انجام پژوهش، معرفی و تولید کشک مایع فراسودمند حاوی اینولین و گوار به بازار مصرف داخلی می باشد. بر این اساس در قالب طرح مرکب مرکزی تاثیر افزودن همزمان صمغ گوار (در سطوح 0-4/0 درصد) و اینولین بومی استحصال شده از سیب زمینی ترشی(در سطوح0-2 درصد)، بر ویژگی های کشک مایع نظیر چسبندگی، صمغیت، اسیدیته، ماده خشک و خصوصیات رنگی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد افزودن این دو متغیر باعث افزایش چسبندگی، صمغیت و اسیدیته شد. همچنین میزان روشنایی، فاکتور قرمزی و میزان ماده خشک روند کاهشی نشان دادند. بر طبق نتایج، فرمولاسیون بهینه کشک با احتساب مقادیر بیشینه بیشینه روشنی رنگ3/84، امتیاز عطروطعم4، اسیدیته 7/1، چسبندگی007/0، صمغیت 83/2 و کمینه ماده خشک 6/21 شامل غلظت 25/1 درصد اینولین و 27/0 درصد گوار تعیین گردید.

پژوهش حاضر به بررسی اثر بیوپلیمر گوار بر فرسایش بادی خاک پرداخته است. با فرض بر این که گوار در کنترل فرسایش بادی مؤثر است، توانایی آن در کاهش فرسایش بادی خاک با استفاده از آزمایش های تونل باد بررسی شد. نمونه های خاک مورد بررسی از تپه های ماسه ای دشت سجزی، واقع در استان اصفهان، برداشت شد. سپس در بشقاب هایی به قطر 23 سانتی متر با سوسپانسیون گوار به نحوی آماده شد، که معادل مقادیر 2/0، 4/0، 8/0، 0/1 و 2/1 گرم بیوپلیمر در هر مترمربع سطح نمونه پوشش داده شود. آزمایش های تونل باد در سرعت های هفت تا 15 متر بر ثانیه بر روی نمونه ها انجام شد. نتایج این آزمایش ها نشان داد که پوسته مقاومی که به سبب پاشیدن سوسپانسیون گوار در سطح خاک ایجاد می شود، مقاومت خاک در مقابل فرسایش بادی را به شدت افزایش می دهد. مقدار 2/1 گرم بر مترمربع از گوار می تواند فرسایش را تا 98 درصد کاهش دهد. نتایج آزمایش های دانه بندی خاک نشان داد که گوار سبب درشت تر شدن دانه بندی و لذا، کاهش مقدار فرسایش خاک و افزایش سرعت باد آستانه فرسایش از هفت به 10 متر بر ثانیه شده است. بنابراین، استفاده از گوار را می توان روشی مناسب برای کنترل فرسایش بادی خاک، پس از بررسی های میدانی، معرفی نمود.

در این تحقیق اثر صمغ عربی و صمغ گوار بر خصوصیات فیزیکوشیمیایی ماست منجمد مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که صمغ های مورد استفاده، تغییر معنی داری در pH نمونه ها ایجاد نکردند اما سبب افزایش معنی دار حجم افزایی در نمونه ها شدند به طوریکه کمترین حجم افزایی (22.37 درصد) متعلق به نمونه شاهد بوده و بیشترین حجم افزایی ( 39.38درصد) در نمونه حاوی صمغ عربی با غلظت 5 گرم در لیتر مشاهده شد. ماست منجمد حاوی 3 گرم در لیتر صمغ گوار بیشترین ویسکوزیته و نمونه شاهد کمترین ویسکوزیته را داشتند. افزودن صمغ ها به طور معنی داری توانست خصوصیات ذوب شدن ماست منجمد را بهبود ببخشد (P<0.05). طولانی ترین و کوتاهترین زمان ذوب اولین قطره به ترتیب مربوط به نمونه حاوی صمغ عربی با غلظت 5 گرم در لیتر( 39.38دقیقه) و نمونه شاهد ( 17.2دقیقه) بود. شدت ذوب شدن ماست منجمد نیز با افزودن صمغ ها به طور معنی داری کاهش یافت (P<0.05).

مقدمه: نان های سنتی در ایران از زمان های بسیار دور در شهرها و روستاها تهیه و مصرف می شده و در حال حاضر نیز در رژیم غذایی اکثریت جمعیت مردم ایران سهم عمده ای را به خود اختصاص داده است. لذا متخصصین مواد غذایی به طور پیوسته در حال یافتن روش هایی برای بهبود کیفیت و افزایش مدت ماندگاری در نان های سنتی می باشند.مواد و روش ها: در این تحقیق، اثر دو نوع هیدروکلوئید (گوار و کاراگینان) در دو سطح غلظت 0.5 و 0.1 درصد (وزنی - وزنی بر پایه آرد) بر ویژگی های رئولوژیکی خمیر و نان بربری مورد مطالعه قرار گرفت. بررسی خصوصیات رئولوژیکی خمیر توسط دستگاه های فارینوگراف و اکستنسوگراف انجام شد. علاوه بر این، آزمون های اولیه آرد نیز از قبیل اندازه گیری میزان فیبرخام، چربی، رطوبت، خاکستر، pH، گلوتن مرطوب، پروتئین و در نهایت عدد فالینگ، انجام شد و خواص رئولوژیکی نان پخته شده توسط دستگاه بافت سنج مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در اثر افزودن هیدروکلوئیدها، میزان جذب آب افزایش یافت و بیشترین جذب توسط کاراگینان %0.5 و به دنبال آن گوار %0.5 صورت پذیرفت. زمان گسترش خمیر (DDT) و زمان پایداری خمیر با افزودن هر دو نوع هیدروکلوئید افزایش یافت اما در این میان، گوار در سطح %0.5 بیشترین اثر را نشان داد. افزودن هیدروکلوئیدها، مقاومت به تغییر شکل را افزایش داد (بیشترین تغییر در نمونه حاوی گوار مشاهده شد). افزودن هیدروکلوئیدهای گوار و کاراگینان در هر دو غلظت 0.1 و 0.5 درصد و در هر سه دوره زمانی یک، دو و چهار روز بعد از پخت موجب کاهش نیروی لازم برای گسیختن در پوسته نان بربری گردید. به طور کلی نمونه حاوی %0.5 گوار با گذشت زمان و مخصوصا در چهار روز پس از پخت، باعث کاهش سفتی نان به طور چشمگیر شده است.نتیجه گیری: افزودن هیدروکلوئیدهای گوار و کاراگینان در دو سطح 0.1 و 0.5 درصد باعث بهبود جذب آب، افزایش قوام و افزایش مقاومت به کشش خمیر بربری گردید. همینطور بررسی خواص رئولوژیکی نان پخته شده توسط دستگاه بافت سنج بیان کرد که صمغ گوار مخصوصا در سطح 0.5 درصد باعث کاهش سفتی نان در اثر مرور زمان گردید.

عملیات زراعی از قبیل فواصل بهینه بین ردیف­های کاشت و انتخاب تاریخ کشت مناسب، یکی از عوامل مؤثر در استفاده بهتر از منابع محیطی و افزایش عملکرد گیاهان زراعی می­باشد. از این رو، با هدف بررسی تاریخ کاشت و فواصل ردیف بر گیاه گوار، آزمایشی به صورت کرت­ های خردشده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی جنوب کرمان (جیرفت) طی سال­های 99- 1398 اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل تاریخ کاشت به عنوان عامل اصلی در شش سطح (20 اردیبهشت، چهار و 19 خرداد، سه و 18 تیر و دو مرداد) و فواصل ردیف کاشت به عنوان عامل فرعی در چهار سطح (20، 30، 40 و 50 سانتی متر) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین وزن خشک برگ و ساقه، تعداد برگ در شاخه های فرعی، ارتفاع بوته و طول غلاف در تاریخ کشت سوم تیر و فاصله ردیف 50 سانتی­ متر مشاهده شد و در تاریخ­ های کاشت، افزایش فاصله ردیف منجر به افزایش ویژگی­ های مذکور شد. نتایج مقایسه میانگین اثر تاریخ کاشت، حاکی از بیشترین تعداد غلاف در بوته (43 درصد)، تعداد دانه در غلاف (23 درصد)، عملکرد زیستی (66 درصد)، عملکرد دانه (45 درصد) و شاخص برداشت (18 درصد) در تاریخ 19 خرداد نسبت به تاریخ ­های کاشت زود هنگام (20 اردیبهشت) و دیر هنگام (دوم مرداد) داشت. بالاترین شاخص سطح برگ (15 درصد) و تعداد برگ در ساقه اصلی (91 درصد) نیز در تاریخ کاشت سوم تیر در مقایسه با تاریخ­ های کاشت زود هنگام و دیر هنگام حاصل شد. به طور کلی، با تأخیر در کاشت بعد از اوایل خرداد تا اوایل مرداد، عملکرد و اجزای عملکرد گوار به تدریج کاهش یافت و در کشت دو مرداد به کمترین مقدار رسید. نتایج مقایسه میانگین اثر فاصله ردیف بیانگر بیشترین تعداد غلاف در بوته و دانه در غلاف در فاصله ردیف 50 سانتی متر بود، اما بیشترین عملکرد دانه در دو فاصله ردیف 30 و 40 سانتی­ متر حاصل شد. بنابراین، با توجه به نتایج، جهت حصول بهترین عملکرد و ویژگی ­های زراعی گوار در جنوب استان کرمان، بهتر است این گیاه از تاریخ کاشت اواسط خرداد تا اوایل تیر و با فواصل ردیف 30 تا 40 سانتی­ متر کشت شود.

زمینه مطالعاتی: سس سالسا یکی از محصولات محبوب و پرمصرف گوجه فرنگی است که حاوی قطعات گوجه فرنگی، پیاز، سیر، فلفل دلمه ای، نمک، سبزیجات معطر، ادویه جات و اسید می باشد. هدف: هدف از این پژوهش برخی از خواص فیزیکی و شیمیایی سس سالسا مانند اسیدیته، قند کل، نمک، مواد جامد محلول در آب، pH و خاکستر کل و پارامترهای ریولوژیکی سس سالسا با استفاده از ویسکومتر بروکفیلد در سه دمای 5، 25 و ° C 45 و در سه سطح مختلف صمغ های زانتان و گوار شامل (زانتان 100 %، گوار 100% و زانتان و گوار 50-50%) اندازه گیری شد. نتایج: محاسبات انجام شده براساس روش میچکا نشان داد که سس سالسا دارای رفتار غیر نیوتنی از نوع قانون توان است. n یا شاخص رفتار جریان برای همه نمونه ها در محدوده (282/0 تا 378/0) و ضریب پایداری (k) بین (91/1 تا 12/3) بدست آمد. شاخص رفتار جریان کوچکتر از یک نشان دهنده رفتار رقیق شوندگی با برش یا سودوپلاستیسیته نمونه های سس سالسا بود که با افزایش دما، مقادیر شاخص جریان رفتار (n) و ضریب پایداری (k) کاهش یافتند. همچنین با استفاده از معادله آرنیوس تابعیت ضریب پایداری سس سالسا با دما تعیین و انرژی فعالسازی بین KJ mol-1 2135/3 تا 947/10 بدست آمد. نتیجه گیری نهایی: سس سالسای حاوی صمغ گوار و زانتان دارای کمترین انرژی فعال سازی بود و بعد از آن سس حاوی 100 درصد زانتان قرار داشت این سس در دمای 5 درجه سانتی گراد بیشترین ضریب پایداری را نشان داد و بنابراین از ویژگی های ریولوژیکی مناسب تری نسبت به سایر نمونه ها برخوردار بود.