مجله علمی پزشکی جندی شاپور
سال:1400 | دوره:20 | شماره:2 |تعداد مقالات:8

لیشمانیوز از بیماریهای فراموش شده در جهان است که بطور وسیعی افراد فقیر را به ویژه در کشورهای در حال توسعه مبتلا میکند و 350 میلیون نفر در معرض خطر ابتلاء هستند و سالیانه 2 میلیون مورد جدید گزارش میشود که 5/1 میلیون آن لیشمانیوزجلدی و بقیه لیشمانیوز احشایی می باشند. بخش تحقیقات بیماریهای گرمسیری سازمان جهانی بهداشت (TDR) لیشمانیوز را در گروه اول جز بیماریهای نوپدید و کنترل نشده قرار داده است و به سه فرم جلدی، احشایی و جلدی-مخاطی میباشد. 90 درصد لیشمانیوز جلدی در کشورهای ایران، افغانستان، نپال، سوریه، عربستان سعودی و پرو اتفاق می افتد. لیشمانیوز احشایی از لحاظ شرایط جغرافیایی به 5 نوع تقسیم بندی شده است; لیشمانیوز نوع هندی که انسان مخزن بیماری و پشه خاکی) فلبوتوموس آرژنتی پس (ناقل بیماری میباشد. نوع دوم لیشمانیوز آفریقایی یا سودانی است که در کشورهای سودان وکنیا شایع است. مخازن بیماری، جربیل، سمور، سگ و گربه میباشد و ناقل بیماری پشه (فلبوتوموس ارینتالیس) است. نوع سوم لیشمانیوز روسی میباشد که در کشورهای ترکمنستان و قفقاز (اتحاد جماهیر شوروی سابق) شیوع دارد و سگ و روباه مخازن اصلی و پشه (فلبوتوموس آرکابلنسیس) ناقل بیماری است. نوع چهارم لیشمانیوز آمریکایی است که کشورهای امریکایی درگیرمیباشند و سگ و شغال مخزن و پشه (فلبوتوموس اینترمدیوس) ناقل بیماری است. پنجم لیشمانیوز مدیترانه ای و یا خاورمیانه ای است که در ایران در استانهای خوزستان، فارس، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، اردبیل وخراسان وجوددارد. بطورکلی کالاآزار در خاورمیانه بین افراد زیر10سال شایع میباشد.

زمینه و هدف: سراشیا مارسنس باکتری های گرم منفی هستند. امروزه رنگدانه ی زیستی (biopigments) پرودی جیوسین در تهیه و تولید محصولات دارویی به وفور مورد استفاده قرار گرفته و به دلیل ویژگی های گزارش شده از فعالیت های ضد قارچی، سرکوب کننده های ایمنی بدن و ضد پرولیفراسیون، یک داروی امیدوارکننده محسوب می گردد. با تولید این رنگیزه در مقیاس وسیع توسط روش های مبتنی بر کلونینگ، می توان به کاربرد آن در داروسازی با هزینه ی کم و در مقیاس صنعتی امیدوار بود. در مطالعه-ی حاضر کلونینگ ژن تولید کننده ی پرودی جیوسین جدا شده از سراشیا مارسنس (pig) در باکتری اشرشیاکلی XL1blue انجام گردیده و بیان ژن کلون شده در میزبان تایید شد. همچنین خویشاوندان نزدیک باکتری مذکور جهت مطالعات آینده معرفی گردید. روش بررسی: 60 نمونه از منابع بالینی بیمارستان های ساوه جداسازی شد. پس از تعیین هویت جدایه-های سراشیا مارسنس، ژن pig این باکتری ها توسط روش کلونینگ T-A با استفاده از وکتور PTG-19 در درون میزبان اشرشیاکلی XL1blue کلون گردید. بیان ژن کلون شده در کلونی های نوترکیب توسط روش Real time PCR بررسی شد. با استفاده از نرم افزارهای clustalX و Mega5درخت فیلوژنی رسم گردید. یافته ها: 12 ایزوله ی سراشیا مارسنس شناسایی گردید که از بین آن ها 4 ایزوله ژن pig را دارا بودند. بیان ژن pig در Escherichia coli XL1blue نوترکیب تولید شده، قابل ردیابی بوده و اثبات گردید. برخی خویشاوندان نزدیک سراشیا شناسایی گردید تا در مطالعات آینده کاندید بررسی قرار گیرد. نتیجه گیری: سراشیا مارسنس می تواند منبعی غنی از رنگدانه ها و رده ای بومی به منظور تولید پرودی-جیوسین باشد.

مقدمه: درمان با بریس رایج ترین درمان غیرجراحی برای انحراف های ستون فقرات نوجوانان است. نظر به اهمیت جنبه های مختلف در موفقیت درمان، هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه ی بین مدت زمان استفاده از بریس و نیز پیامدهای روانشناختی این درمان با میزان مشارکت اجتماعی نوجوانان دچار بدشکلی های ستون فقرات می باشد. روش کار: افراد حاضر در این مطالعه، مراجعه کنندگان به مراکز ارتوپدی فنی شهر اهواز بودند که از میان آن ها 30 نوجوان شامل 3 مرد و 27 زن با میانگین سنی (92/1± ) 7/14 دارای انحرافات ستون فقرات که در حال استفاده از بریس بودند به صورت نمونه گیری غیراحتمالی ساده انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های ترس از ارزیابی منفی، استرس ناشی از بدشکلی و بریس و نیز پرسشنامه ی مقیاس مشارکت جمع آوری شد. مدت زمان (ساعت و ماه) درمان با بریس نیز ثبت می شد. تحلیل آماری با محاسبه ی ضریب همبستگی اسپیرمن صورت گرفت. نتایج: نتایج نشان داد که متغیر مقیاس مشارکت با متغیر استرس ناشی از بریس رابطه ی منفی به میزان 49 درصد (006/0=p) و با متغیر ترس از ارزیابی منفی رابطه ی مثبت به میزان 42 درصد (019/0=p) دارد. بین دیگر متغیرها رابطه معنادار آماری مشاهده نشد. نتیجه گیری: پیامدهای روانشناختی درمان با میزان مشارکت نوجوانان دارای بریس رابطه دارد. بیماران دچار اسکولیوز و هایپرکایفوز که از بریس استفاده می کنند اغلب در محدوده ی سنی نوجوانی هستند و این سنی است که فرد از نظر اجتماعی بالغ و آماده ورود به جامعه می گردد. لذا لازم است در کنار درمان فیزیکی فرد، جنبه های روانی و اجتماعی درمان وی نیز مورد توجه قرار گیرند.

زمینه و هدف: یکی از اختلالات گفتاری کودکان سن مدرسه لکنت است که تاثیر زیادی بر شکل گیری ارتباطات و اعتماد به نفس آنان دارد. در مورد اثر بخشی برنامه های درمانی به ویژه برنامه درمانی لیدکامب بر شدت لکنت کودکان سن مدرسه مطالعات زیادی انجام نشده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر بخشی برنامه درمانی لیدکامب بر میزان لکنت کودکان سن مدرسه انجام شده است. روش بررسی: در مطالعه حاضر برنامه درمانی لیدکامب بر روی 15 کودک 7 تا 11 ساله مبتلا به لکنت اجرا گردید و شدت لکنت در سه موقعیت (ابتدای مطالعه، پایان مرحله اول برنامه لیدکامب و پایان مرحله دوم برنامه لیدکامب) با کمک ازمون آماری تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر نرم افزار SPSS بررسی و مقایسه گردید. یافته ها: مقایسه و بررسی نتایج نشان دهنده کاهش معنادار شدت لکنت کودکان سن مدرسه به دنبال اجرای برنامه لیدکامب بوده است (pvalue=0. 000). نتیجه گیری: برنامه درمانی لیدکامب، برنامه ای ساختار یافته و هدفمند میباشد که طبق نتیجه پژوهش حاضر می تواند در کاهش لکنت کودکان سن مدرسه موثر باشد.

مقدمه: عفونت مجاری ادراری یکی از شایع ترین عفونت ها در افراد جامعه و بیماران بستری شده می باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی باکتری های جدا شده از کشت های ادراری و مقاومت های آنتی بیوتیکی آنها در بیماران بستری بود. روش کار: در مطالعه توصیفی-مقطعی حاضر، نتایج حدود 5000 نمونه ادرار ارسال شده برای کشت از بخش های بستری بیمارستان گلستان اهواز در سال 1398 مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات مربوطه از پرونده های پزشکی بیماران استخراج گردید. نتایج: از مجموع 5000 نمونه مورد مطالعه (7/39 ٪ زن و 3/60 ٪ مرد) حدود 468 نمونه معادل 36/9 ٪ موارد کشت ادرار مثبت بود. از بیماران مبتلا به عفونت ادراری، تعداد 205 نفر (8/43 ٪ ) زن بودند. با افزایش سن احتمال ابتلا به عفونت ادراری افزایش یافت. شایع ترین باکتری های عامل عفونت ادراری باکتری E. coli با 5/51٪ و سپس باکتری کلبسیلا با 3/29٪ بود. باکتریهای جدا شده از نمونه های ادراری افراد دارای عفونت ادراری دارای مقاومت آنتی بیوتیکی بودند که با توجه به هر باکتری گروهی از آنتی بیوتیک ها موثر تر بودند. نتیجه گیری: شیوع عفونت ادراری در بیماران مورد مطالعه برابر با 36/9 ٪ بود. در جنس مونث و با افزایش سن شیوع عفونت ادراری بیشتر بود. شایع ترین باکتری های عامل عفونت ادراری باکتری E. coli و سپس باکتری کلبسیلا بود. با توجه به الگوی حساسیت آنتی بیوتیکی بروز شده می توان در زمان درمان تجریی و قبل از آماده شدن جواب تست حساسیت آنتی بیوتیکی می توان مناسب ترین آنتی بیوتیک که کمترین احتمال مقاومت را دارد برای بیمار تجویز کرد.

هدف: این مطالعه به بررسی و مقایسه رفتارها و مشکلات تغذیه ای شیرخواران طبیعی و شیرخواران نارس در سن 6 ماهگی اصلاح شده می پردازد. روش بررسی: مطالعه از نوع مشاهده ای مقطعی (توصیفی و تحلیلی) و نمونه گیری به صورت احتمالی خوشه ای یک مرحله ای از جامعه دردسترس به شکل تمام شمار بوده است. رفتار های تغذیه ای 90 شیرخوار مشتمل بر 60 شیرخوار طبیعی و 30 شیرخوار نارس از طریق مصاحبه با والدین توسط اسیب شناس گفتار و زبان بررسی و در پرسشنامه ثبت شد. برای تجزیه و تملیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. در تمام تحقیق حاضر، مقدار P کمتر از 5 درصد به عنوان سطح معناداری در نظر گرفته شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که دو گروه مورد مطالعه از نظر نمره میانگین رفتار تغذیه ای (001/0= p)، مشکلات تغذیه ای (047/0=p) و وزن گیری (001/0>p) تفاوت معناداری داشتند. درحالیکه از نظر مدت زمان تغذیه (53/0=p) و فاصله بین دو تغذیه متوالی (1/0=p) تفاوت معناداری نداشتند. از بین 90 شیرخوار مورد مطالعه بیش از 80 % آنها، تغذیه به شکل پوره را در گروه سنی 4-6 ماهگی شروع کردند. نتیجه گیری: شیرخوران نارس در مقایسه با شیرخوران طبیعی مشکلات تغذیه ای بیشتر و وزن گیری کمتری دارند. توصیه می شود آسیب شناس گفتار و زبان به ارزیابی و مداخله مناسب مهارتهای دهانی و تغذیه نوزادان نارس بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بپردازد.

زمینه و هدف: نسل جدیدی از کروناویروس در مناطقی از چین گسترش یافته و تاکنون سبب مرگهای بسیاری شده است. این ویروس بسیار مسری بوده و تاکنون هزاران نفر به آن آلوده شده اند. این مطالعه با هدف بررسی وضعیت رفتارهای پیشگیری کننده از بیماری کروناویروس در بین سفیران سلامت خانوار دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز با استفاده از الگوی اعتقاد بهداشتی انجام شد. روش بررسی: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع تحلیلی است که بر روی 1020نفر از سفیران سلامت خانوار در پاییز سال 1399 صورت گرفت. نمونه ها با استفاده از نمونه گیری در دسترس و از طریق ارسال لینک پرسشنامه آنلاین به صورت اینترنتی تکمیل گردید. برای گردآوری داده ها نیز از پرسشنامه محقق ساخت، روا وپایا استفاده گردید. به منظور تجزیه وتحلیل اطلاعات از نرم افزار Spss، آمار توصیفی وتحلیلی استفاده شد. یافته ها: میانگین سنی مشارکت کنندگان66/7± 12/31 سال بود. میانگین نمرات سازه های منافع درک شده 80/1± 81/18 و خودکارآمدی 71/3± 76/31 از بقیه سازه ها بیشتر بود. آزمون ضریب همبستگی بین رفتارهای پیشگیری کننده از بیماری کروناویروس با کلیه سازه های الگو همبستگی معناداری نشان داد. در تحلیل رگرسیونی نیز سازه های الگو، 7/23 درصد از تغییرات رفتار را پیشگویی نمودند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، می توان از شیوه های ارتقای این سازه های الگو، از قبیل ترغیب کلامی، افزایش آگاهی نسبت به منافع، موانع و توانایی افراد از طریق رسانه های مجازی و ارایه الگوهای مناسب برای آنها، به عنوان عوامل بهبود رفتارهای پیشگیری کننده از بیماری کروناویروس استفاده کرد.

زمینه و هدف: آهن نقش اساسی در دوره رشد کودکان دارد. با توجه به اهمیت متابولیسم آهن و نقش هپسیدین در این فرآیند، هدف تحقیق حاضر بررسی اثر یک دوره تمرینات تمرینات اینتروال شنا بر ذخایر آهن و هپسیدن پلاسما در پسران نوجوان بود. روش کار: در تحقیق نیمه تجربی حاضر 30 شناگر پسر نوجوان به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه (15 نفری) تمرینات اینتروال شنا (70/0± 70/13) و گروه کنترل (88/0± 75/13) تقسیم شدند. تمرینات به مدت هشت هفته تمرینات اینتروال شنا، سه جلسه در هفته و هر هفته تمرین به مدت 60-50 دقیقه تمرین اینتروال 80-60 درصد ضربان قلب دخیره و نسبت استراحت به تمرین 1: 1 انجام شد. نمونه گیری خون در پیش آزمون و پس آزمون به صورت ناشتا انجام شد. از آزمون های تی وابسته و تی مستقل برای تجزیه و تحلیل آماری استفاده شد و سطح معنی داری 05/0 ≥ P در نظر گرفته شد. یافته ها: پس از هشت هفته تمرین کاهش معنی داری در سطوح هموگلوبین (001/0 = P)، آهن پلاسما (008/0 = P) و فریتین (02/0 = P) و افزایش معنی داری در سطح هپسیدین (040/0 = P) نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق حاضر هشت هفته تمرینات اینتروال شنا موجب کاهش ذخایر آهن (در حد فیزیولوژیک) و افزایش هپسیدن پلاسما در پسران نوجوان شد.