سابقه و هدف: کودکان لوسمیک که تحت شیمی درمانی قرار می گیرند. در معرض عفونت و سپتی سمی نیز می باشند. لذا شناخت تغییرات در فلورمیکروبی دهان و بینی بینی های لازم کمک کننده خواهد بود.مواد و روش ها: مطالعه ای تحلیلی بصورت Case-Control بر روی فلور میکروبی دهان 20 کودک مبتلا به لوسمی حاد تحت شیمی درمانی در بیمارستان کودکان حضرت علی اصغر (ع) در سال 1378 صورت گرفت. از هر بیمار بوسیله سوآپ استریل 2 نمونه کشت میکروبی دهانی از لثه آزاد و لثه چسبنده، یک نمونه قبل از بستری شدن و دریافت دوز شیمی درمانی و نمونه دیگر یک ماه پس از شروع درمان، گرفته شد. نمونه های گرفته شده بر روی محیط های کشت میکروبی تلقیح شده، پس از 24 ساعت مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که بدنبال شیمی درمانی اعضای فلور نرمال دهان شامل استرپتوکوک ها، دیفتروئیدها و نیسریاها کاهش می یابند، در صورتیکه باسیل های گرم منفی شامل اشریشیاکولی، کلبسیلا، انتروباکتر و سود و موناس که به عنوان فلور گذار در محیط دهان محسوب می شوند، افزایش قابل ملاحظه ای را نشان می دهند. همچنین استافیلوکوک ها و کاندیداها نیز از افزایش قابل ملاحظه ای برخوردار بودند.نتیجه گیری: افزایش گونه های میکروبی از جمله باسیل های گرم منفی لزوم مطالعه در خصوص پروتکل درمانهای دندانپزشکی اینگونه بیماران را افزایش می دهد.

مقدمه: از مراحل مهم در برنامه های ART مرحله انتقال جنین ,(Embryo Transfer)و به دنبال آن مرحله حساس لانه گزینی است که 2 عامل مهم یعنی کیفیت و پذیرش آندومتر در آن دخالت دارند. از عوامل مهم در پذیرش آندومتر، وجود میکروارگانیسم های موجود در کانال سرویکال می باشد که می توانند با ورود به حفره رحم محیط نرمال آندومتر را بهم زده و عناصر سیستم دفاعی را فعال کرده و بر روی لانه گزینی اثر منفی بگذارند. روش بررسی: این مطالعه به صورت توصیفی ـ تحلیلی طی سال 1381 بر روی 90 بیمار مراجعه کننده به مرکز تحقیقاتی و درمانی ناباروری و بیمارستان مادر یزد به علت نازایی انجام شد. سن بیماران بین 40-20 سال بود. روش تحریک تخمک گذاری در تمام بیماران یکسان بود. در روز پونکسیون تخمدانی، نمونه اول جهت کشت میکروبی از کانال سرویکال قبل از هرگونه شستشوی واژینال گرفته شد سپس نمونه دوم در روز انتقال جنین یعنی 72-48 ساعت بعد، قبل از هر گونه شستشو جهت کشت میکروبی از کانال سرویکال برداشته شد و نمونه سوم از حدود 2-1.5سانتی متری نوک کاتتر ترانسفر شده قطع گردیده و در محیط کشت قرار داده شدند. سپس بررسی از نظر نوع جرم، گروه gr- یا gr+ آن و میزان فراوانی جرم صورت گرفت. نتایج: میزان باروری بین دو گروه یعنی گروهی که نمونه های کشت آنها کاملا استریل بود (31 بیمار) با کسانی که در نمونه های گرفته شده آلودگی گزارش شده است (49 بیمار)، تفاوت معنی دار آماری نداشت. گروهی که نوک کاتتر استریل داشته اند (29 بیمار) و گروهی که نوک کاتتر آنها آلوده بود (51 بیمار) با یکدیگر مقایسه شدند. میزان حاملگی در گروه کاتتر آلوده 6.9%و در گروه کاتتر استریل 19.6%بوده است که هرچند میزان حاملگی در گروه استریل 2.8 برابر گروه آلوده است ولی از نظر آماری تفاوت معنی داری وجود نداشت. فراوانی اجرام بر روی میزان باروری اثری نداشته است. از نظر انواع جرم دیده شد که گروه اجرام gr+ نسبت به گروه gr- میزان حاملگی  2.83برابر داشته اند ولی از نظر آماری تفاوت معنی دار نبود. نتیجه گیری: هر چند در این مطالعه آلودگی نوک کاتتر خصوصا با اجرام gr- از نظر آماری اثری بر روی نتایج باروری نداشت ولی باز هم یک عامل مهم و دخیل در امر موفقیت نتایج IVF/ET محسوب می گردد.

جو بدون پوشینه حاوی مقادیر بیشتری از پلی ساکاریدهای غیرنشاسته ای محلول در مقایسه با جو معمولی است. سطوح بالای پلی ساکاریدهای غیرنشاسته ای محلول در جیره طیور، اثرات ضد تغذیه ای دارد و فلور میکروبی مجرای گوارش نقش زیادی در بروز خصوصیات ضد تغذیه ای این ترکیبات ایفا می نماید. لذا این تحقیق به منظور بررسی تغییرات جمعیت گونه های باکتریایی موجود در روده های کور جوجه های گوشتی در اثر تغذیه جیره های حاوی سطوح مختلف جو بدون پوشینه انجام گرفت. تعداد 240 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه از سویه آربورایکرز به طور تصادفی در چهار گروه 60 قطعه ای و با سه تکرار (20 قطعه جوجه در هر تکرار) داخل پن های آزمایشی توزیع گردیدند. تیمارهای آزمایشی شامل جیره هایی با سطوح صفر، 10، 20 و 30 درصد جو بدون پوشینه بود. سطوح مختلف جو بدون پوشینه در جیره در دوره آغازین بر کل جمعیت باکتریایی و همچنین جمعیت گونه های اشریشیاکلی، لاکتوباسیل ها و کلستریدیوم ها در روده های کور معنی داری نبود ولی جمعیت لاکتوباسیل های موجود در روده های کور جوجه های گوشتی در سن 49 روزگی، با افزایش سطح جو بدون پوشینه در جیره افزایش یافت (p<0.05). نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که جمعیت باکتریایی موجود در روده های کور، با تغذیه جیره هایی با سطوح مختلف جو بدون پوشینه تغییر می نماید. این تغییر با افزایش سن بارزتر شده و در راستای کاهش جمعیت باکتری های مضر (کلستریدیوم ها) و افزایش گونه های مفید (لاکتوباسیل ها) می باشد.

سابقه و هدف: بیش از دو دهه است که استفاده از روش های کمک باروری رواج یافته است. عوامل بسیاری بر روی نتایج آن ها موثر می باشند. یکی از فاکتورهای مورد توجه در سالهای اخیر فلور میکروبیال سرویکس است. هدف از این مطالعه تاثیر فلور میکروبی گردن رحم بر روی نتایج حاصل از IVF-ICSI می باشد.مواد و روشها: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی 50 زن نابارور تحت درمان IVF-ICSI انجام پذیرفت. در زمان انجام پانکچر و انتقال جنین، از ترشحات سرویکس رحم و همچنین از نوک کاتتر، بعد از انتقال جنین نمونه برداری انجام گرفت و کشت داده شد. نتایج کشت با پارامترهایی مانند زمان نمونه برداری، میزان حاملگی و عوامل دیگری مثل اندومتریوز مقایسه گردید.یافته ها: از 50 بیمار، حدود 28 نفر دارای کشت مثبت بودند. 9 کشت مثبت مربوط به زمان پانکچر بود. انتروباکتر، کلی فرم، E-Coli بیشترین میکروارگانیسم های گرم منفی بودند. میزان باروری در گروه کشت منفی 57.1% و در گروه کشت مثبت 36.4% بود.نتیجه گیری: فلورمیکروبی گردن رحم به عنوان یک عامل منفی در نتایج باروری ناشی از روش های کمک باروری مطرح بوده و باعث کاهش میزان حاملگی بعد از انتقال جنین می گردد.

انسان های باستانی با رام کردن حیوانات و پرورش آنها تولیداتی از جمله گوشت، شیر، کره، روغن، ماست، دوغ، و غیره داشتند که مازاد تولیدات را در ظروفی برای، حمل، نگهداری وجلوگیری از فساد آنها استفاده می کردند. مشک یکی از این ظروف بود است، که از پوست فرآوری شده حیوانات اهلی ساخته می شود. علاوه برموارد قبل ازآن برای تبدیل فرآورده های لبنی استفاده می کردند. هدفاز اینمطالعه پژوهشی-مروری، معرفی و تحلیل استفاده از مشک در تولید فرآورده شیری سنتی تخمیری بنام ریچال هست. در این پژوهش از متون، مقالات علمی و مطالعات میدانی در استان های کهگیلویه و بویراحمد و برخی مناطق استان های مجاور بهره گرفته شد. در این مطالعه، مقداری از ریچال ماستی، دوغی و شیری فراهم آمده به روش بومی که از شیر و سبزی های محلی از جمله کرفس کوهی، کاسنی، پیاز موسیر، نعناع و نمک در مشک ریخته و تهیه گردید. نمونه برداری در شرایط استریل انجام شد و جداسازی، شناسایی باکتری های لاکتیکی بر اساس شکل کلنی از سه نوع ریچالماستی، دوغی و شیری انجام گرفت. پس ازرشد باکتری ها در محیط های اختصاصی، خالص سازی، رنگ آمیزی و بررسی میکروسکوپی انجام و مقایسه بین آن ها صورت پذیرفت. نتایج به دست آمده نشان می دهد سه نوع ریچال تولیدی در مشک از لحاظ خصوصیات فیزیکی، شیمیایی و میکروبی تفاوتهایی باهم داشتند. همچنین در مقایسه خواص ریچال ها با دوغ طبیعی و زمان ماندگاری از کیفیت خوبی برخوردار بودند. به نظر می رسد مشک می تواند عاملی موثر بر جمعیت میکروارگانیسم های ریچال و سوشها ی لاکتیکی موثر بر عطر، طعم و همچنین زمان ماندگاری آن باشند. بنابراین ریچال را می توان به عنوان فرآورده ای جدید و عمل گربه متخصصین صنعت لبنیات معرفی نمود.

با توجه به نقش فلور میکروبی ملتحمه در بروز اندوفتالمیت پس از عمل، این مطالعه جهت بررسی این فلور در بمیارانی انجام شد که قرار بود تحت عمل جراحی داخل چشمی قرار گیرند. این پژوهش بصورت آینده نگر بر روی 251 چشم از 211 بیمار(انتخاب شده بطور تصادفی) که طی فاصله سالهای 1379-1378 در مجتمع پزشکی حضرت رسول اکرم (ص) تهران تحت عمل جراحی داخل چشمی قرار گرفته بودند انجام شد. نمونه جهت کشت میکروبی در100 بیمار فقط از چشم عمل شده، در 71 بیمار فقط ازچشم مقابل و در 40 بیمار ازهر دو چشم تهیه گردید. زمان نمونه گیری درست قبل ازآغاز ضد عفونی جهت جراحی بود. تمام نمونه ها از نظر رشد باکتری بررسی شدند. همچنین در 100 مورد بررسی از نظر رشد قارچ بعمل آمد. نتایج بدست آمده طبقه بندی شد و تحت آزمون آماری chi-square قرار گرفت. رشد حداقل یک نوع باکتری در 56.6% ازچشمهای مورد بررسی وجود داشت. در 1.6% موارد رشد دو نوع باکتری در محیط کشت مشاهده شد. درصد رشد باکتری درکل نمونه ها بشرح زیر بود: استافیلوکوک اپیدرمیدیس 50.6% ، استافیلوکوک اورئوس 3.6%، گونه های باسیلوس 1.6%، اشریشیاکولی 1.2%، اکتینومایست 0.8%و دیفتروئیدها 0.4% رشد قارچ در 3% نمونه های بررسی شده وجود داشت. درموارد بررسی شده بین دو چشم ازنظر فلور نرمال ملتحمه اختلاف قابل توجهی مشاهده نگردید. همانند نتایج مطالعات قبلی، فلور میکروبی ملتحمه دربیش از نیمی از چشمها مشاهده شد. شایعترین ارگانیسم جدا شده استافیلوکوک اپیدرمیدیس بود. با توجه به نقش این عوامل در اندوفتالمیت پس از عمل، انجام اقداماتی جهت کاهش جمعیت این ارگانیسمها توصیه می گردد.

1چکیده مبسوط مقدمه و هدف: در صنعت پرورش طیور، از مواد افزودنی به‎ منظور تحریک رشد، بهبود عملکرد تولیدی و همچنین ارتقاء سلامت گله استفاده می شود. از طرفی کاهش کیفیت اقلام خوراکی و سطح پروتئین آن‎ها و همچنین سطح بالای مواد ضد تغذیه‏ ای سبب برهم زدن توازن اکوسیستم میکروبی دستگاه گوارش پرندگان، سلامتی و در نهایت کاهش عملکرد آنها می ‏گردد. سلامت و وضعیت تغذیه ‎ای طیور به ‎میزان زیادی وابسته به فلور میکروبی دستگاه گوارش است که به‎ طور مستقیم و غیرمستقیم بر ریخت ‎شناسی دستگاه گوارش، تغذیه، و سیستم ایمنی اثر می‎ گذارد. فلور میکروبی روده نسبتاً ناپایدار بوده و به ‎سادگی توسط فاکتورهای تغذیه ‎ای گوناگون تأثیر می‎ پذیرد. بنابراین هدف این تحقیق بررسی تاثیر استفاده همزمان اسیدهای آلی و پری بیوتیک ها در جیره های حاوی سویای نامرغوب بر عملکرد مرغ ‎های تخم گذار بود. مواد و روش‏ ها: این آزمایش با استفاده از یک طرح کاملاً تصادفی در قالب فاکتوریل 2×2 با استفاده از 2 سطح مخلوط اسیدهای آلی و پری بیوتیک و 2 نوع کیفیت سویا در خوراک مرغ ‎های تخم گذار انجام گرفت. مرغ ‎های بر اساس وزن و میزان تولید تخم مرغ به ‎مدت دو هفته پایش و همگن‎ سازی شدند. 192 قطعه مرغ تخم گذار سویه ال-اس-ال در پایان سن 73 هفتگی پس از توزین و درج شماره بال، در 48 جایگاه آزمایشی (قفس) شامل 4 تیمار با 12 تکرار قرار گرفتند و به‎ مدت 12 هفته تغذیه شدند. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار یک (بدون ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک و حاوی سویا 42 درصد پروتئین)، تیمار دو (بدون ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک و حاوی سویا 38 درصد پروتئین)، تیمار سه (حاوی ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک و حاوی سویا 42 درصد پروتئین)، تیمار چهار (حاوی ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک و حاوی سویا 38 درصد پروتئین) بود. برای افزودن ترکیب اسیدهای آلی و پری بیوتیک، اسید آلی به‎ مقدار مصرف 1 کیلوگرم در تن استفاده شد. ترکیب محصول شامل 30% اسید پروپیونیک، 10% اسید بوتیریک، 15% استات به ‎علاوه 20% پری بیوتیک با منشا دیواره سلولی مخمر ساکارومایسیس سرویسیه بود. صفات عملکردی شامل درصد تولید و وزن تخم مرغ، وزن توده تخم مرغ و ضریب تبدیل خوراک مورد اندازه ‎گیری قرار گرفت. در پایان آزمایش (سن 85 هفتگی)، تمامی پرنده ها با استفاده از روش جابجایی مهره های گردن کشتار گردیدند. و پارامترهای چربی بطنی، پاسخ سیستم ایمنی، بافت شناسی روده باریک و فلور میکروبی سکوم ها نیز مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‏ ها: به‎ جز هفته اول آزمایش، در بقیه طول آزمایش افزودن ترکیب اسیدهای آلی و پری بیوتیک و استفاده از سویای مرغوب در جیره سبب افزایش معنی دار درصد تخم گذاری گردید (0/01P<). در 4 هفته ابتدایی آزمایش (هفته 75 تا 78)، درصد تولید تخم مرغ تحت تأثیر معنی دار اثرات متقابل عوامل آزمایشی قرار داشت به‎ طوریکه تیمار دارای اسیدهای آلی و پری بیوتیک و سویای مرغوب (تیمار 3)، بیشترین میزان تولید تخم‎ مرغ را داشت (0/05P<). از هفته دوم تا پایان آزمایش مصرف جیره های حاوی ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک و سویای با کیفیت به‎ طور معنی داری سبب افزایش وزن تخم مرغ‏ های تولیدی گردید (0/05P<). اثرات متقابل تیمارهای آزمایشی در طی دوره آزمایش روند ثابتی را بر وزن تخم مرغ تولیدی نشان ندادند. افزودن ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک به جیره سبب افزایش توده تخم مرغ در کل دوره آزمایشی شد که اختلاف آن به نسبت تیمار مصرف کننده جیره‎ های بدون ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک بود (0/05P<). استفاده از سویای دارای پروتئین کم در جیره در طول دوره آزمایشی سبب کاهش وزن توده تخم مرغ در مقایسه با گروه مصرف کننده جیره حاوی سویای مرغوب شد (0/05P<). افزودن ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک و همچنین استفاده از سویای باکیفیت در جیره مرغ های تخم گذار مورد مطالعه سبب بهبود ضریب تبدیل در طول دوره آزمایش گردید (0/05P<). ضریب تبدیل خوراک در 5 هفته ابتدایی آزمایش تحت تأثیرات متقابل عوامل آزمایشی قرار داشت. (0/05P<). چربی محوطه بطنی در شروع آزمایش (سن 73 هفتگی) و پایان آزمایش (سن 85 هفتگی) اختلاف معنی ‎داری بین تیمارهای مختلف نشان نداد. پاسخ ایمنی سلولی به تزریق DNCB به‎ طور معنی داری با استفاده از مخلوط اسیدهای آلی و پری بیوتیک افزایش و با وجود سویای کم پروتئین در خوراک کاهش یافت (0/05P). استفاده از مخلوط اسیدهای آلی و پری بیوتیک سبب افزایش معنی دار ارتفاع پرزهای دئودنوم گردید (0/05P<). وجود سویای کم پروتئین در خوراک افزایش معنی ‎دار عمق کریپت ها را سبب شد (0/05P<). نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت تحت تأثیر معنی دار اثرات متقابل عوامل آزمایشی تغییر نمود به ‎طوریکه تیمار دارای مخلوط اسیدهای آلی و پری‎بیوتیک و سویای مرغوب در خوراک، بیشترین و تیمار بدون مخلوط اسیدهای آلی و پری بیوتیک و سویای کم پروتئین در خوراک، کمترین نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت را داشت (0/05P<). عرض پرزهای دئودنوم تحت تآثیر عوامل آزمایشی تغییر نکرد واختلاف معنی داری مشاهده نشد (0/05P≥). نتیجه‎گیری کلی: در کل نتایج نشان داد که استفاده از ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک در جیره مرغ ‎های تخم گذار سبب بهبود عملکرد تولیدی و سلامت دستگاه گوارش شد. همچنین استفاده از ترکیب اسیدهای آلی و پروبیوتیک سبب بهبود عملکرد مرغ‎ های تغذیه شده با سویای کم پروتئین شد. لذا با توجه به کیفیت پایین اقلام خوراکی، استفاده از ترکیباتی که بر فرآیند هضم، جذب و زیست ‎فراهمی خوراک تأثیر مثبت می گذارد، و در نتیجه سبب بهبود عملکرد تولیدی گله دارد ضروری می‎باشد.

در این تحقیق اثر Staphylococcus equorum بر مهار رشد Aeromonas dhakensis جداشده از لوله گوارش ماهی سیم دریای خزر بررسی شد. مطالعه فلورمیکروبی روده می تواند در راستای مقاوم سازی ماهی در برابر بیماری ها، شناسایی باکتری های سودمند برای بهبود هضم و جذب غذا و تعریف ارتباط بین باکتری های سیستم گوارش و محیط زیست و غذای مصرفی سودمند باشد. فلور میکروبی روده دارای نقش مهم و اختصاصی در فرآیندهای متابولیک، غذایی و عملکردهای محافظتی دارد. Aeromonas dhakensis به طور طبیعی در ترکیب فلور میکروبی لوله گوارش ماهی سیم دریای خزر یافت می شود. به طورکلی سویه های متعلق به جنس Aeromonas به عنوان عوامل بیماری زا برای ماهیان شناخته می شوند. ازجمله باکتری هایی با پتانسیل کاربرد به عنوان سویه های پروبیوتیکی، سویه های متعلق به جنس Staphylococcus می باشند. از این گروه می توان به گونه Staphylococcus equorum اشاره نمود. به منظور بررسی اثر مهاری، ابتدا از باکتری ها کشت خالص تهیه گردید، سپس این تاثیر با بررسی شکل رشد پس از تلقیح باکتری S. equorum و باکتری روده ای A. dhakensis در محیط کشت BHI بررسی شد. علاوه بر آن تعداد کلنی های باکتری A. dhakensis تلقیح شده بر روی محیط کشت TSA در حضور Staphylococcus equorum نیز شمارش گردید. نتایج نشان داد که باکتری Staphylococcus equorum می تواند سبب کاهش رشد Aeromonas dhakensis بیماری زا گردد اما این کاهش معنی دار نیست (p>0.05).

زمینه و هدف: یکی از مهم ترین فاکتورهای ایجاد سرطان کولورکتال عفونت باکتریایی است. عفونت با نوع خاصی از باکتری E.coli در افراد مبتلا به بیماری های التهابی روده، می تواند باعث شروع سرطان کولورکتال شود. این باکتری با تولید توکسین ترشحی کلی باکتین شرایط فلورمیکروبی روده را برای بیماری زائی خود فراهم نموده و با اختلال در سیکل سلولی باعث شروع پیشرفت و توسعه سرطان کولورکتال می گردد. لذا هدف از این مطالعه با توجه به مقاوم شدن باکتری بررسی اثر نانو آنتی بیوتیک بر عفونت و میزان بروز و پیشرفت سرطان کولورکتال است.روش کار: 60 بیوپسی از روده بزرگ مراجعه کنندگان به کلینیک گوارش (30 نمونه از افراد مبتلا به سرطان کولورکتال و 30 نمونه از افراد سالم) از نظر بیماری روده ای و سرطان کولون، ژن clbB و clbN به عنوان مارکر جزایر ژنومی pks بررسی شد. دو نمونه Ecoli pks جدا شده از بیمار و فرد سالم تحت تاثیر آنتی بیوتیک های رایج درمان روده ای و نانو ذرات گرافن اکسید با روش سنجش قطر هاله عدم رشد قرار گرفتند و اثر سینرژیسم نانو آنتی بیوتیک بر باکتری های مزبور سنجش گردید.یافته ها: در این مطالعه ارتباط معنی داری بین فراوانی باکتری های E. coli واجد ژن clbB و clbN وسرطان کولورکتال یافت نشد (P=0.2). باکتری جدا شده از سرطان کولورکتال نسبت به گروه شاهد مقاومت بیشتری نسبت به آنتی بیوتیک ها نشان داد. اثر سینرژیسم بین آنتی بیوتیک و نانو ذرات گرافن اکسید مشاهده گردید.نتیجه گیری: نتایج بررسی این ژن ها در جامعه ایرانی در مقایسه با تحقیقات سایر جوامع فراوانی کمتری را نشان می دهد. باکتری E. coli جدا شده از سرطان کولورکتال مقاوم تر از نمونه کنترل است.