علوم سیاسی
سال:1391 | دوره:8 | شماره:21 |تعداد مقالات:9

این مقاله به بررسی تحول مفهوم امر سیاسی می پردازد. از نظر ما امروزه دیگر نمی توان از مفهوم سنتی سیاست در تمامی روابط و مناسبات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی استفاده کرد. زیرا با اجتماعی شدن سیاست در تمامی مناسبات شاهد روابط قدرت هستیم. قدرتی که تنها در نهادهای رسمی خود را نشان نمی دهد. ما در این مقاله ضمن ارائه تاثیر برخی تحولات عینی و ذهنی تاثیر گذار بر تحول امر سیاسی به این نتیجه می رسیم که اکنون دیگر تنها دولتها و نهادهای رسمی دارندگان قدرت بلامنازع نیستند بلکه به واسطه ظهور موضوعات جدید تمامی گروههایی که در گذشته تنها دارای یک انجمن یا یک اسم بودند، اکنون خواهان میزانی از قدرت برای بیان خواسته ها و تاثیرگذاری بر دنیای اطراف خود هستند.

این مقاله راه های بالابردن توانش زبانی دانشجویان رشته علوم سیاسی از طریق توانش ارتباطی را بررسی می کند و ابتدا به این سئوال پاسخ می دهد که چرا دانشجویان با گرفتن واحدهای متعدد زبان انگلیسی در دانشگاه نتوانسته اند مهارت های زبانی خواندن، شنیدن (درک مطلب شنیداری)، نوشتن و مکالمه را کسب نمایند. برای این کار، مسائل عمده بر سر راه آموزش زبان انگلیسی دانشجویان رشته علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی آسیب شناسی، و سپس راه های برون رفت از آن آسیب ها بررسی شده اند. این مقاله نشان می دهد که بالابردن توانش زبانی دانشجویان مستلزم استفاده از رویکرد توانش ارتباطی می باشد. (فرضیه) استفاده از رویکرد توانش ارتباطی به معنای آنست که به هنگام آموزش، برای تحقق وجوه دستورزبان شناختی، جامعه شناختی، گفتمانی و مهارت شناختی (استراتژیک) دانش زبان انگلیسی دانشجویان تاکید گردد.

دو کشور هند و اسرائیل دارای برخی از خصوصیات مشترک مانند نظام پارلمانی و احزاب سیاسی میانه رو و تندرو هستند. اما با وجود این خصوصیات حکومت هند برای چهار دهه تمایلی برای ایجاد روابط کامل با اسرائیل نشان نمی داد و از فلسطین حمایت می کرد. اما تغییرات گسترده در اوایل دهه نود در صحنه بین الملل باعث گردید تا در رابطه هند و اسرائیل تغییری گسترده صورت گیرد به طوری که در سال 1992 روابط دیپلماتیک بین دو کشور ارتقا یافت و در اندک مدتی همکاری های گسترده ای در زمینه های مختلف بین دو کشور شکل گرفت ولی گسترش روابط به معنای یک استراتژی اتحاد نمی باشد، از این رو، این مقاله در پی واکاوی نیازهای دو کشور برای ادامه این روابط است.

مناسبات میان سوژه و ابژه مناسباتی بر آمده از خلاء و یا نتیجه خنثی ای از اندیشه هایی خنثی نیست. از این رو نقد جامعه ی معاصر در همان حال که نقدی است معرفت شناسیک، رسالتی معرفت شناختی نیز هست. هدف مقاله پیش رو در این راستا، نشانه روی به آن گره گاه هایی است که مدافع و پشتیبان نوع خاصی از مناسبات میان سوژه و ابژه است. با این توضیح که باور به سوژه ای که بتواند تمامیت امر واقع را فراچنگ آورد، همزاد ترس از هر گونه امر بیرونی شرایط هژمونی ایدئولوژیک را مهیا و پایدار می سازد. از این رو دیالکتیک منفی علاوه بر نشان دادن این گره گاه ها، در پرهیز از نسبیت باوری شرایط آرمانی تجربه را در وجه ایجابی به پیش می کشد.

جامعه امن، جامعه ای است که بین اعضای آن هرگز نبرد فیزیکی روی نمی دهد، بلکه آنها مناقشات خود را به روش های مسالمت آمیز حل و فصل می کنند. در جهان معاصر مهم ترین جامعه امن، جامعه امن اروپای غربی است که دارای سه نهاد اصلی می باشد که عبارتند از پیمان آتلانتیک شمالی، اتحادیه اروپا؛ و سازمان امنیت و همکاری اروپا. همه جوامع امن، خود را چنان تعریف می کنند که میان «خود» و «دگری»، غیریت ایجاد نماید و این امر نظریات جامعه امن را به نظریات سازه انگاری پیوند می دهد. جوامع امن تلاش دارند، مرزهای خود را در ورای منطقه اعضای اصلی خویش گسترش دهند و برای این امر نهادهای ویژه ای تاسیس می کنند. در جامعه امن اروپای غربی، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، طلایه دار گسترش است و هدف مقاله حاضر این است که با روشی تاریخی و توصیفی، به بررسی این امر بپردازد که جامعه امن اروپای غربی از طریق نهاد ناتو چگونه گسترش یافته است.

سیاست همراهی با جهانی شدن، در گرو تربیت افرادی میسر می شود که توانمندی درک چارچوب های آن را داشته باشند و در این راستا مدیریت آموزشی، شناخت و به کار بردن نظریه ها و سیاست های اجرایی آن از لازمه های همگامی با جهانی شدن برای توسعه هر کشور است. اما دیوان سالاری، بی ثباتی سیاسی و مدیریتی، عدم تمرکز زادیی و بی توجهی به آموزش های ضمن خدمت از موانع تربیت افرادی برای همگام شدن با جهانی شدن در فرآیند آموزش و پرورش است و برای رفع این موانع توجه به سیاست هایی مانند مدیریت مشارکتی و مدیریت روابط جهانی، و پرهیز از سیاست درون نگر مدیریت سنتی ضروری به نظر می رسد، امری که این مقاله در پی تبیین آن است.

در تحقق امر توسعه، توانمند سازی و عاملیت زنان از اهمیت به سزایی برخوردار است. از این رو، اینکه برنامه ریزان یک کشور تا چه اندازه به این مهم توجه داشته و با تدوین برنامه هایی همه جانبه، زنان را در روند توسعه مشارکت دهند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بی تردید مشارکت زنان به عنوان بخشی از نیروی انسانی یک جامعه نقش تسریع کننده ای در تحقق و دسترسی به توسعه داشته و برای کشورهای جهان سوم در رسیدن به توسعه در کمترین زمان، یک ضرورت به حساب می آید. در این مقاله تلاش شده است، سیر تحول حساسیت به جنسیت در میان برنامه ریزان ایران در روند تدوین برنامه های توسعه و توجه آنها به نقش و جایگاه زنان در توسعه کشور از برنامه نخست توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران تا برنامه پنجم، مورد بررسی قرار گیرد.

هدف اصلی این پژوهش این است که توضیح دهد چگونه آموزش درس قانون اساسی در واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی استان هرمزگان می تواند بر مشارکت سیاسی دانشجویان کارشناسی که این درس را می گذرانند، تاثیر بگذارد. چرا که قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که پس از انقلاب اسلامی در ایران در سال 1357 بر اساس اسلام، مورد تصویب قرار گرفت، در مورد حاکمیت مردم، آزادی های فردی و اجتماعی، انتخابات، توزیع قدرت و استقلال قوا، حل معضلات نظام، اصول مهمی بیان نموده است که اجرای آنها موجب مشارکت سیاسی و در نتیجه توسعه سیاسی می شود. نتیجه این پژوهش که با روش توصیفی و پیمایشی انجام شده است به طور خلاصه نشان می دهد چگونه آموزش اصول قانون اساسی که در مورد مشارکت سیاسی هستند، توانسته منجر به افزایش مشارکت سیاسی دانشجویان واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی در استان هرمزگان در مقطع کارشناسی شود.

پژوهش حاضر تلاش می کند تا با استفاده از نظریه سازه انگاری، به بحث امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران و به ویژه نقش هویت ها و هنجارها در تامین یا تهدید آن بپردازد. برای انجام این منظور، ابتدا دیدگاه های امنیتی و مطالعات امنیت ملی سازه انگاری تشریح شده تا با انطباق آن بر محیط امنیتی جمهوری اسلامی درک فراگیری از امنیت ملی ایران به دست آید. بر این اساس در این مقاله مهمترین عوامل تهدیدزای امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران عبارتند از: ادراکات متقابل نادرست، تعارض هویتی، کم توجهی به ابعاد غیرنظامی امنیت، تعارض هنجارها، مشکلات اقتصادی و انزوا.